Mourhit-clan is klaar voor WK veldlopen in Oostende

Print
LISSABON - De zenuwen gieren de Belgische atletiekbonzen zowat door de keel nu ze binnen veertien dagen het WK veldlopen organisatorisch moeten zien rond te krijgen. Eén man blijft in al die drukte de rust zelf: Mohammed Mourhit, de uittredende wereldkampioen en zilveren medaille op de 3.000 meter van het afgelopen WK indoor.
BR>
Maandagmorgen nam hij het eerste vliegtuig richting Ifrane, om er de laatste hand te leggen aan zijn WK-voorbereiding. Twee dagen voor de wedstrijd in Oostende komt hij af naar België om er zijn titel te verdedigen.
«Parcours vooraf verkennen doe ik sowieso nooit», verklaart Mourhit zijn late overkomst. «Ik weet hoe Oostende erbij ligt. Vlak en vlot lopend. Op mijn lijf geschreven. Ik hoop dat de organisatoren niet teveel kunstmatige heuvels over de omloop uitstrooien. Liefst van al hou ik van een hoog, doorgedreven tempo. Hellingen onderbreken die inspanningen alleen maar.»

Mourhit vertoeft al in gedachten op de hippodroom waar hij twee nationale titels haalde. Een nieuwe wereldtitel behoort tot de mogelijkheden, maar is niet evident. Zeker niet op basis van het winterseizoen dat hij achter de rug heeft.
«Ik weet het wel. Ik won de voorbije maanden geen enkele cross en dus besluiten insiders dat ik ook geen kans maak op het podium. Zelf zie ik het zo niet. De wedstrijden waaraan ik deelnam, waren niet meer dan merkpunten in mijn trainingsopbouw. Ik bind daar geen conclusies aan vast. Mijn voorbereiding stond volledig in functie van het WK eind maart. De korte indoorcampagne was daar een onderdeel van. Twee races en zilver. Ik ben een tevreden man. Maar pas in Oostende maak ik de eindbalans op.»

Hassan
Het siert Mourhit dat hij van de winter zo weinig liep. Hij had rustig zijn wereldtitel kunnen verzilveren door alle grote crossen af te schuimen. Dat deed hij bewust niet. Hij beperkte zich tot vier wedstrijden, netjes over de voorbije maanden gespreid. Onze landgenoot leeft met gerust gemoed naar de grote dag toe. De Kenianen, de Ethiopiërs, ze kunnen hem niet schelen.
«Ik ga zoals vorig jaar en op de indoor mijn eigen koers lopen. Nu Tergat weg is, hebben de Kenianen geen echte leider meer, iemand waarvoor de anderen bereid waren zich kapot te lopen. De onderlinge concurrentie is daardoor toegenomen. Het wordt ieder voor zich. Kamathi gaf de voorbije weken een goede indruk. Hij is een sterk loper, maar Oostende wordt geen Crosscupwedstrijd.»

Stiekem hoopt hij dat zijn broer Hassan tegen 24 maart Belg is. «Het overkwam me in 1996. Drie dagen voor het WK in Turijn moest plaatsvinden, kreeg ik het bericht dat ik het Belgisch staatsburgerschap had gekregen. Dat nieuws gaf me vleugels. Ik werd vijfde. Ik ben er zeker van dat als Hassan in Oostende de nationale kleuren mag verdedigen, hij bij de juniores op het podium komt. Die jongen is een ongelooflijk talent. In Ifrane doet hij alle trainingen probleemloos met me mee. Wacht maar tot hij in het zwart-geel-rode shirt loopt. Binnen de kortste keren zie je de naam Mourhit van de 1.000 tot de marathon op de Belgische recordlijst staan.»

De samenwerekende vennootschap Mourhit moet potten breken. Maurice speelt de rol van pater familias. Hij is de leider van de clan. Hij organiseert, onderhandelt en stelt trainingsschema's op. Mohammed en Hassan voeren uit. «Wij moeten alleen lopen», zegt Mourhit, op een toon die duidelijk laat uitschijnen dat dat het makkelijkste deel van het werk is. «Er wacht hem een zware job. Zeker omdat ik volgend jaar mijn debuut wil maken op de marathon. Het wordt Boston of Londen in het voorjaar en Chicago of Berlijn in de herfst. Maar eerst wil ik in Oostende nog eens op het hoogste podium staan en in Edmonton een medaille winnen op de 10.000 meter.»

.

Nu in het nieuws