Pallieterke heeft nieuwe hoofdredacteur

Print
Na 45 jaar zet Jan Nuyts, 80 jaar oud, er een punt achter als hoofdredacteur van het beruchte weekblad 't Pallieterke. Het blad wordt door 'weldenkenden' gemeden als de pest, maar je kan moeilijk ontkennen dat het op de Vlaamse Beweging een diepgaande invloed heeft uitgeoefend. De nieuwe hoofdredacteur wil dat 't Pallieterke opnieuw met angst en beven zal worden gelezen in de Brusselse cenakels.
BR>"Wat niet lachend kan gezegd worden is de waarheid niet." Deze leuze prijkte jarenlang onder de kop van 't Pallieterke, waarvan de rubriek 'Bij de moppentappers' wellicht het grootste succes kende. Maar de leuze is afgevoerd, de satire en kolder sterk gereduceerd. De grimmigheid heeft in de kolommen toegeslagen. Voor velen is 't Pallieterke het obscure blad dat de geesten rijp heeft gemaakt voor het Vlaams Blok.
Hoofdredacteur Jan Nuyts heeft zich nooit iets van die kritiek en hoon aangetrokken en is in weer en wind zijn blad blijven uitgeven, onder het motto 'Vrank en vrij' en 'Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter'. Hij was een aparte figuur in de Vlaamse perswereld. Tot op bejaarde leeftijd was hij elke dag op post om zijn blad te redigeren. Zelfs zonder vakantie te nemen. Tegenover elektronische post en computertoestanden stond hij wantrouwig. Hij moest alles op papier hebben. Ook andere vernieuwingen waren aan hem niet besteed, zelfs niet die van de nieuwe spelling.
't Pallieterke bleef een weekblad op krantenpapier zonder foto's en kleurtjes, en nagenoeg zonder reclame. Maar met bijzonder trouwe lezers.

Repressie


Jan Nuyts begon zijn journalistieke carrière in 1938 op de redactie van de krant De Dag en werkte na de oorlog een tijdje op Het Laatste Nieuws. Van daaruit stapte hij over naar 't Pallieterke, dat in 1945 was opgericht door journalist Bruno De Winter om de anti-Vlaamse repressie aan de kaak te stellen. De Winter was gedreven door rechtvaardigheidsgevoel maar was zelf geen nationalist. Het blad haalde al snel een oplage van 46.000 exemplaren.
Na zijn dood in 1955 nam Jan Nuyts het roer over. Hij trok radicaal de Vlaams-nationale kaart en maakte er een algemeen weekblad van, met ruimte voor sport, cultuur, buitenland, tv-kritiek. De wrok vanwege de repressie zou het blad blijven kenmerken. De Belgische staat, met alles erop en eraan - Hof, Kerk en Kapitaal - was de grote boeman: "voor 't Belgiekske niekske".
Het blad oefende een diepgaande maar onderhuidse invloed uit op de Vlaams-nationale politiek. In de jaren zestig bij de oprichting van de Volksunie, in 1978 van het Vlaams Blok. In beide gevallen was Antwerpen de voedingsbodem. 't Pallieterke hakte in op de Volksunie toen 'linkse' figuren als Nelly Maes er greep op kregen. Hugo Schiltz had het verkorven sinds het Egmontpact in 1978 en zeker toen hij, als minister van Begroting op bezoek in Nederland, een toespraak besloot met "Leve België!"

Blok


Uit de gefrustreerde rechtervleugel van de Volksunie is het Vlaams Blok voortgekomen. Stichter Karel Dillen was, naast Gerolf Annemans, voordien medewerker van 't Pallieterke. Wel heeft Jan Nuyts druk bemiddeld om de fatale scheuring te voorkomen en de Vlaams-nationale partij één te houden. Maar het heeft niet mogen zijn.
De jongste jaren profileert 't Pallieterke zich steeds meer als spreekbuis - niet van maar voor het Vlaams Blok. "Omdat alle andere media het Blok verketteren en Vlamingen van nature partij kiezen voor de underdog", aldus de verklaring. "Omdat het Blok nog de enige partij is die opkomt voor Vlaamse onafhankelijkheid zonder compromissen. Flaminganten in andere partijen worden monddood gemaakt."
Het weekblad wordt uitgegeven door een NV waarvan 70% in handen is van de familie. Jan Nuyts blijft verantwoordelijke uitgever. De verkoopcijfers zouden schommelen tussen de 16.000 en 17.000 exemplaren per week.

"Meer Reinaert en minder Isengrim"


De nieuwe hoofdredacteur is Leo Custers (57), tot 1997 rubriekleider buitenland van Gazet van Antwerpen. Zijn plannen?
"Inhoudelijk verandert er niets. Wij willen op de nagel blijven kloppen dat Vlaanderen voortdurend in de doeken wordt gedaan, ons afzetten tegen de alles-moet-kunnen-mentaliteit, tegen het grootscheeps offensief tegen al wat christelijk en Vlaams is. Wel wil ik de stijl en toon veranderen, met meer satire en minder sarcasme. Meer Reinaert en minder Isengrim."
De flaminganten zijn een uitstervend ras, is er nog een toekomst voor het blad?
"Het einde van 't Pallieterke is al dikwijls voorspeld, maar méér dan ooit is er een plaats voor ons. Omdat wij de enigen zijn die een alternatief bieden voor het neobelgicisme, de morele permissiviteit en de ideologie van de multiculturele samenleving. De andere weekbladen zijn één pot paars nat, het pluralisme van de Vlaamse pers is een lachertje. Maar vroeg of laat zal de slinger terugslaan. Ik heb er alle vertrouwen in."
MEEST RECENT