Dankzij eicel van internet zwanger

Print
Vijftien maanden nadat het Kempense koppel Johan en Lisa langs hun website op zoek was gegaan naar een eicel, is het prijs. "In feite dertien maanden, want Lisa is al twee maanden zwanger", vertelt Johan, die niet met zijn achternaam in de krant wenst. Intussen blijven beiden zich inspannen om andere kinderloze partners aan een eiceldonor te helpen.
BR>"Een logische stap", noemt de 35-jarige Johan de beslissing om in mei 1999 via internet op zoek te gaan naar een eicel. Door een vroegtijdige menopauze kon zijn vrouw Lisa - ook 35 - geen kinderen krijgen. Een in-vitrofertilisatie (IVF) bracht geen zoden aan de dijk, omdat er geen eigen eicellen zijn. "Bovendien zijn de wachttijden in de vruchtbaarheidscentra groot en kun je slechts om de drie, vier jaar opnieuw proberen. Wij waren toen 30 en hadden weinig tijd te verliezen. Eens boven de 40 wilden we er niet meer aan beginnen."

Taboe


Lisa en Johan wisten snel dat alleen een draagmoeder of een eiceldonor hen aan een kindje kon helpen. Draagmoederschap wordt in België weinig toegepast, dus bleef maar één optie over. Lisa en Johan startten de enige eicelsite in Vlaanderen op. "De eerste maanden kregen we doodgewoon geen respons. Nadien liep het goed", vertelt Johan. In een goed jaar liep liep een honderdtal reacties binnen. "De helft van de vrouwen hebben we mogen doorsturen naar een fertiliteitscentrum. Ruim 20 van hen zijn effectief donor geworden."
Het taboe rond eiceldonatie is ook in België aan het verdwijnen, merkt Johan op. "We krijgen nu minstens vier reacties per maand. De ideale vrouwen zijn tussen 30 en 35 en werken in de sociale sector. De meesten wonen in Oost-Vlaanderen en Antwerpen. Uit Limburg krijgen we nauwelijks respons. Bijna altijd zijn de donors moeders die weten wat het betekent om een kind te missen. Soms reageert een jonge vrouw, maar zij haakt meestal snel af. Eiceldonatie neemt toch makkelijk vier weken in beslag en is niet altijd een even prettige ervaring."

Centrum


Johan vindt een nationaal of regionaal centrum voor eiceldonatie een must in België. Een centrum dat mensen inlicht, zoekt en screent op een eenduidige wijze. "Ik vermoed dat alle dokters ervoor te vinden zijn, maar de concurrentie tussen de ziekenhuizen blijkt een te hoge drempel."
Johan en Lisa gingen in zee met de eerste twee vrouwen die op hun website een positief bericht achterlieten. "We hadden de luxe niet voor speciale wensen, maar keken wel naar een minimum aan intelligentie, erfelijke ziekten, gezondheid. Alle donors worden door de fertiliteitscentra vergoed. Maximaal 30.000 frank. In tegenstelling tot de VS, waar de verkoop een lucratief handeltje is, mogen eicellen hier niet worden gecommercialiseerd."
Johan en Lisa hebben geen anonieme donor, de meeste IVF-kandidaten hebben dat wel. "Voor een donor is betrokkenheid altijd een positieve stimulans. Op dat vlak verschillen sperma- en eicel sterk van elkaar. Spermadonors zijn meestal jonge studenten die het voor het geld doen. Achteraf willen ze er niks meer mee te maken hebben."

Wet


"We hebben onze donor drie keer ontmoet. Ze leefde enorm met ons mee. We hebben er bewust voor gekozen om heel open te zijn. En neen: na de geboorte zal ze geen contact zoeken. Dat is zo afgesproken. Ze wilde alleen op de hoogte gebracht worden als we resultaten hadden."
In België is er nog geen concrete wetgeving uitgewerkt rond eiceldonatie. "Als de Belgische wet er komt, mag hij niet beperkend optreden. De ethische commissies van de ziekenhuizen moeten hem kunnen gebruiken om hun beleid op af te stemmen."
http://home.worldonline.be/infertil

.

Nu in het nieuws