Reggae Geel bevecht clichés met wisselend succes

Print
Het meest Jamaicaanse muziekfeest buiten Jamaica. Zo bestempelen rasta's het jaarlijkse reggae-evenement dat zich vrijdag en zaterdag voor de 22ste keer in de bossen van Geel afspeelde. Als eerste festival van deze zomer waarvoor laarzen en paraplu's mochten thuisblijven, was Reggae 2000 een schot in de rood-geel-groene roos.
BR>Op een reggaefestival is de muziek ondergeschikt aan de sfeer. Voilà, cliché nummer één. Behalve enkele doorgewinterde fanaten die op verzoek de discografie van de optredende artiesten afratelen, weet de bezoeker amper wie het podium bevolkt. Niet dat het zeer internationale publiek - 6.000 mensen op vrijdag, 13.000 op zaterdag - daarom minder van de muziek genoot. Tijd om enkele andere hardnekkige vooroordelen tegenover reggae aan de realiteit te toetsen.

1. Op reggae-artiesten kan je niet rekenen


Als ze al niet worden opgehouden aan een grensovergang komen ze wel om een andere reden te laat. Helaas, het werd zaterdag weer eens bevestigd. De bus met daarin opener Sista, een kleurrijk uitgedoste familie van zingende vrouwen, liet op zich wachten. Gevolg: Bim Sherman begon na hen al met anderhalf uur vertraging, waarna de andere acts het uurschema vergeefs achternaholden. Maar of daar iemand moeilijk over deed? Het publiek alleszins niet. En of de artiesten zich schuldig voelden, durven we te betwijfelen. Tijd is nu eenmaal een rekbaar begrip in Jamaica.

2. Een reggaefestival is een groot blowfestijn


Zoals velen een rockconcert beleven met een fris biertje in de vuist, zo geniet menig reggaeliefhebber van zijn muziek met een frietzak in de mondhoek. Maar Reggae 2000 daarom omdopen tot de grootste openbare blow-in van het land, is overdreven. Voor iedere jointroker in Geel tref je aan de toog van pakweg Werchter of Marktrock tien legaal dronken festivalbezoekers. Bovendien raken veel reggaeliefhebbers ook in hogere sferen door zich louter op de muziek te laten meedrijven. Anderzijds bieden kraampjes op Reggae 2000 een fors assortiment pijpjes in alle maten en vormen aan. Klantvriendelijk, heet zoiets.

3. Reggaemuziek is eentonig


Klopt, tenminste als u meent dat ook The Rolling Stones en Metallica nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. De organisatoren van het Geelse reggaefestival zweren na 22 jaar weliswaar trouw aan authentieke rootsreggae, met occasionele zijsprongetjes richting dancehall en raggamuffin'. Daarmee bewegen ze zich in een eng straatje, maar de mierzoete aanpak van Bim Sherman en Sugar Minott contrasteerde zaterdag wel met de heftige Barrington Levy, het harmonieuze stemmenwerk bij Sista en de meeslepende hoofdact Freddie McGregor. Om nog maar te zwijgen van de opzwepende soundsystems die vrijdagavond de vroege vogels al opwarmden.

4. Een reggaefestival ontaardt steevast in chaos


Dat valt nogal mee, zeker in Geel. Het ene jaar kost het de organisatoren al wat meer moeite dan het andere om de artiesten op de afgesproken dag in Geel op het podium te krijgen. Maar eens ter plaatse doen de meesten hun ding heel enthousiast en plichtsbewust. Paniek was er zaterdagnamiddag slechts heel even, toen bleek dat toppers Sugar Minott en Freddie McGregor spoorloos waren nadat ze wat tijd hadden gedood met opnamen in de Molse Galaxy-studio's. Gelukkig had McGregor zijn gsm op zak. Hoezo, reggae-artiesten gaan niet met hun tijd mee?

Festivalgangers plunderen tentjes


Het reggaefestival blijft opboksen tegen het drugsimago dat het krijgt opgedrongen. Bij de gebruikelijke controles belandden, naast een tiental foutparkeerders, nochtans slechts één dealer en 121 gebruikers op de bon. Zondagochtend werden wel vijf vreemdelingen opgepakt die uit tentjes op de camping spullen hadden gestolen. Na verhoor bekenden ze en mochten ze weer beschikken.
"Blij dat ze die mensen eruit halen", zegt organisator Kris Eelen. "Want de sfeer was dit jaar zeer gemoedelijk. Slechts één Frans soundsystem is wegens ziekte niet komen opdagen. Dat het programma geen uitschieters kende? Dat wisten we op voorhand. Vroeger experimenteerden we al eens met een confrontatie van jonge goden en oudgedienden. Nu hebben we op zeker gespeeld. Dit zijn artiesten van wie een Belgisch publiek houdt."
Nu in het nieuws