'Tafelberg' helpt Carry Goossens van vliegangst af

Op een moment dat heel de wereld treurt om de talrijke doden na de Concorde-crash bij Parijs, zie je Carry Goossens vanavond in een vliegtuig stappen richting Zuid-Afrika. Had hij van het ongeval geweten, hij had het nooit gedaan. Zo'n schrik heeft de man van vliegen. Karl Symons kon hem er uiteindelijk toch toe overhalen.

Martine Cuyt

BR>"Eerst dacht ik: neen", reconstrueert Carry Goossens. "Op die vraag ga ik niet in." Twee argumenten deden hem alleen het vliegtuig richting Kaapstad instappen: "Eén:

Zuid-Afrika was een unieke kans. Twee: mijn vrouw zei: ‘Je kunt onmogelijk dertien uur en veertig minuten schrik hebben’. In die theorie kon ik inkomen." Carry vloog van Zaventem via Frankfurt over Johannesburg tot Kaapstad. "Het was vooral het wachten op de luchthavens dat me zenuwachtig maakte. Het ontbreken van continuïteit. Ik heb altijd vliegangst gehad", zegt Carry. "Het heeft te maken met het ontbreken van controle. Ik leg jaarlijks 60.000 km af met de auto en ik weet dat de E40 vaak gevaarlijker is dan het luchtverkeer. Het is gewoon psychologisch: in een vliegtuig ben je volledig in andere handen. Zelfs bij paardrijden heb ik nog het gevoel: als er iets misgaat, kan ik ingrijpen."

Risico’s nemen en controle verliezen, ligt niet zo in zijn karakter, zegt hij. De helikopter-vlucht die Karl bij Carry’s aankomst had geregeld, was de klap op de vuurpijl. "Ik schrok me lam, dat zal je wel zien vanavond. Ik kon niet geloven dat Karl, die wist dat ik zoveel vliegangst had, me na een lange vlucht in een solide ding nog eens voor drie kwartier in zo’n plastic dingetje zou steken. Ik dacht: ik ben hier nu, vooruit dan maar. Het landschap was prachtig om te zien, maar ik ben letterlijk met knikkende knieën uit het toestel gestapt." De terugvlucht was wonder boven wonder niet langer één en al kramp voor de acteur. "De piloot heeft nog wat extra rondgevlogen omdat het weer zo goed was. Prachtig", zegt de man met voorheen zware vliegangst. "En later kondigde hij een stevig onweer aan. We zagen de bliksemschichten naast ons. Om het onweer zo goed mogelijk te vermijden, zei hij dat hij iets vlugger zou dalen. We waren bijna beneden en toen trok hij weer op. Ik moet zeggen dat ik niet heb gepanikeerd. Toen ik rond me keek, was er toch behoorlijk wat onrustig geschuif in de zetels en meer dan nodig kijken door het raampje om me heen. Ik had het gevoel dat ik de volle lading had gehad en het onweer mijn eindexamen was." En heeft hij ondertussen nog gevlogen? "Ja.Voor Piets Pan ben ik naar Schotland gevlogen. Dat viel mee. Je hoort me niet zeggen dat ik zomaar, en met volle plezier het vliegtuig instap, maar Zuid-Afrika heeft zeker geholpen."

Nu in het nieuws