Hollywoods vuile was

Nog anderhalve maand wachten en

Space Cowboys

, de nieuwste film van regisseur/acteur Clint Eastwood, komt naar de Belgische zalen overgewaaid. De cv van het grootste Hollywood-icoon sinds John Wayne begint stilaan indrukwekkende afmetingen aan te nemen, en toch is de brave man blijkbaar niet onbesproken. In

Clint

wordt de zeventigjarige Eastwood hard aangepakt door Amerika's meest beruchte filmbiograaf Patrick MacGilligan. En er is nog een ander boek uit dat de vuile Hollywood-was buitenhangt:

Which Lie did I tell?

, van schrijver-scenarist William Goldman. In 1983 schreef William Goldman

Adventures in the Screen Trade

(Avonturen op de Filmmarkt), het eerlijkste en geestigste boek over Hollywood. Met

Which Lie did I tell?

(Welke leugen heb ik verteld?) heeft Goldman zeventien jaar later een nog geestiger vervolg geschreven. Goldman neemt geen blad voor de mond. Hij flapt alles eruit wat op zijn lever ligt.

Chris Craps

BR>Zo vindt Spielbergs

Saving Private Ryan

geen genade in zijn ogen. Op het spectaculaire begin na is dit "het slechtst vertelde en meest infantiele verhaal van de jongste tien jaar." Toch is Goldman ook kritisch voor zichzelf. In een relaas over zijn lievelingsproject

The Ghost And The Darkness

- over Val Kilmer en Michael Douglas die twee leeuwen in Afrika moeten doden - bekent hij een slecht scenario te hebben geschreven. Deels de schuld van Michael Douglas, die als producent de rol van de superjager opeiste en die herschreven wilde zien. "En ik heb de rol herschreven", zucht Goldman, "omdat ik mijn eigen verhaal liever zelf om zeep help. Maar van de mythische jager heb ik een zeurkous gemaakt. En dat heeft de film gebroken." William Goldman mag op zijn 70ste een oude knorpot lijken, hij heeft nog niets van zijn sarcasme verloren.

Which Lie did I tell?

is zonder twijfel het beste en sappigste boek dat je kan lezen over Hollywood.

Vrouwengek Clint

De enige voor wie Goldman een enorm ontzag heeft, is Clint Eastwood. Biograaf Patrick MacGilligan deelt die bewondering voor Eastwood niet. In

Clint

maakt MacGilligan korte metten met E astwood. Hij wordt geportretteerd als een enigmatische, egocentrische macho en een onverbeterlijke vrouwengek die overbodig geworden medewerkers en veeleisende liefjes zonder schuldgevoelens aan de kant schuift. Hij zou ook gierig zijn en zijn ploeg onderbetalen. En o wee als je je wagen op zijn favoriete parkeerplaats zet. Dan ramt hij het voertuig naar de andere kant van het studioterrein. Een jonge vrouw wiens wagen zo'n hardhandige behandeling kreeg, diende enkele jaren geleden klacht in. Op het proces bekende de ster droogweg dat hij de auto inderdaad had ingedeukt.

So what

, de verzekering betaalt toch alles. Clint werd vrijgesproken.

Ook van Eastwood-de-filmmaker laat MacGilligan weinig heel. Als regisseur zou Clint lui zijn en alles snel inblikken (één take en gedaan) om te kunnen sporten. De ster wilde echter als kunstenaar worden geapprecieerd. Daar slaagde hij in door vooral zijn publiciteit te verzorgen. En door de pers te manipuleren. Meteen zijn enige kwaliteit, meent de schrijver. Clint zou zo handig zijn dat hij zijn 'vijanden' vrij snel in zijn kamp kreeg. Met zijn oscar voor

Unforgiven

waren de journalisten zijn fascistische trekjes (door zijn

Dirty Harry

-films) vergeten en hadden ze meer oog voor zijn auteurskwaliteiten. Volgens MacGilligan heeft Eastwood zijn enkele goede films uitsluitend te danken aan het instinct van medewerkers, die nooit in de roem mochten delen.

Clint

doorprikt de Eastwood-mythe en de enorme research maakt die demythologisering nog krachtiger. Toch laat MacGilligan zich leiden door zijn afkeer. Wanneer de biograaf ook nog suggereert dat Eastwood verantwoordelijk zou kunnen geweest zijn voor de zelfmoord van Jean Seberg (de actrice uit

Paint Your Wagon

, met wie de ster ooit een relatie had), zit je helemaal in de riooljournalistiek.

Clint

is ongemeen interessant door de details, maar stinkt wat de aanpak betreft. Maakt het zijn films beter of slechter wanneer je weet dat Eastwood een vrouwengek is? Volgens MacGilligan blijkbaar wel. Daardoor ga je wel de zijde van Clint kiezen. En dat was niet de bedoeling van deze biografie.

Nu in het nieuws