Ex-verzorger Willy Voet schrijft een roman

Seks, drugs en wielrennen - niet noodzakelijk in die volgorde: dat is zowat de samenvatting van

Leugens in het peloton

, het tweede boek van ex-Festina-verzorger Willy Voet. De naar Frankrijk uitgeweken Duffelnaar schetst voor de tweede keer een alles behalve fraai beeld van het wielermilieu.

Guido Roelants

BR>Wie na al zijn onthullingen en

Prikken en slikken

de spijtoptant Voet onder vuur nam, en als een laffe verrader beschouwde, zal na het lezen van dit nieuwe boek zijn mening beslist niet herzien. Voet beschrijft in zijn roman tot in de kleinste details wat er zich achter de schermen van de populaire sporttak afspeelt. Nieuw is dat niet - in

Prikken en slikken

werden al wat deksels van walgelijk stinkende potjes gehaald - maar dit keer gaat het over veel meer dan doping alleen.

Het boek begint op donderdag 18 november 1999, dag dat de (gefingeerde) 23-jarige Noord-Franse profwielrenner Arnaud Frochet zijn handtekening onder een tweejarig contract bij de Franse topploeg

Prell

zet. Een maand voordien had Frochet onverwacht de Ronde van Lombardije op zijn naam geschreven.

Ongeveer anderhalf jaar lang - het boek eindigt in de toekomst - volgen we de avonturen van de Franse belofte, die zich als een prima

leerling

ontpopt en zijn

meesters

al snel overtreft. En dan hebben we het echt niet over de resultaten. De schrijnwerker-volksjongen is bereid elke prijs te betalen om hogerop te komen. Doping, bedrog, gesjoemel, geld, verlokkingen, overspel en seks: het komt allemaal aan bod.

Eén ding is aan het eind van het verhaal niet helemaal duidelijk: wil de schrijver vooral aanklagen of vraagt hij om begrip voor de renner(s) en hun manier van handelen?

Wil Voet aanklagen of vraagt hij om begrip voor de renners?

Net als zijn eerste boek is

Leugens in het peloton

niet altijd even sterk. Het leest bijwijlen als een trein, maar Voet vervalt enkele malen in moraliserend gepraat. Het vingertje gaat daarbij niet alleen net iets te hoog de lucht in, de passages zijn ook te lang. Bovendien heeft Voet in interviews al vaker duidelijk gemaakt hoe hij over de zaken denkt. Gelukkig kan er ook een knipoog af:

Wat een oen, die Willy, dat hij zich laat pakken aan een grensovergang

, zegt een van de romanfiguren.

Dat er een aantal clichés opduiken, zal wel onvermijdelijk zijn als het over een populaire sporttak gaat. Elk cliché bevat tenslotte een grote grond van waarheid. Maar Voet waagt zich

in de finale

ook op glad ijs. Het boek eindigt in de toekomst en de ex-verzorger vertelt hoe het volgens hem met het dopinggebruik zal evolueren. Het lijkt surrealistisch, maar we zullen maar voorzichtig blijven. Misschien blijkt binnen enkele jaren dat Willy Voet - die duidelijk nog goeie contacten met mensen uit het wielermilieu heeft - een profeet was.

Slotconclusie: in Voet schuilt zeker geen topromancier, maar

Leugens in het peloton

is een verdienstelijke poging om een

sport

roman te brengen, iets waar

onze

echte schrijvers zich ver vandaan houden. Alleen blijf je na het lezen van het boek met het gevoel zitten dat het net iets te snel in mekaar is gestoken en dat wat polijsten voor meer diepgang had kunnen zorgen. Maar met de Tour-start in zicht, zal dat - wegens commerciële redenen - wel niet anders hebben gekund.

Leugens in het peloton

(uitgeverij Globe) is vanaf 3 juli in de boekhandel verkrijgbaar en kost 598 frank.