'Jezus van Malderen' op Londerzeelse CVP-lijst

Print
Als er van de boerenbetogingen van 1999 één beeld is bijgebleven, dan is het dat van Jezus van Malderen wel, die met ontbloot torso en een prikkeldraadkroon op het hoofd een kruis van veertig kilo meezeulde. Een jaar later hangt datzelfde crucifix ongrijpbaar hoog tegen de gevel van zijn melkkoeienstal. Maar Wilfried Verdoodt (45) is nog niet moegestreden. Hij is kandidaat voor de CVP-lijst van Londerzeel. Een Brabants erf in het dorpje Malderen bij Londerzeel. In de stal loeien de roodbonte Holsteiner-koeien van een boer die vorig jaar het Amerikaanse nieuwsstation CNN haalde en die straks misschien in de politiek stapt. "De bedrijfsgilde van Londerzeel heeft mij als kandidaat voorgedragen", vertelt Verdoodt. "Maar ik weet niet of ik kans maak. Ik kan nogal moeilijk in het gareel lopen, versta je? En eigenlijk ben ik a-politiek. Het is den boer, die ik verdedig."
BR>Als lid van de milieuraad werd Verdoodt ook benaderd door Agalev, wat hij eigenlijk best ziet zitten. Het zou niet slecht zijn mocht de landbouwer een stem krijgen binnen die partij, vindt hij. "Want voorlopig zijn de boeren voor de groenen nog altijd wat de migranten voor het Blok zijn." Niemand die kon vermoeden dat in het blauwe kieltje van boer Verdoodt eigenlijk een acteurslijf zat. Hoe hij vorig jaar met veel gevoel de lijdende Christus neerzette: klasse. "Het gebeurde heel stom", zegt Verdoodt. "Ik schoot 's nachts ineens wakker met dat kruis in mijn gedachten. We gingen betogen voor Agenda 2000 en het was volle Vasten. De eerste keer heb ik er vier uren mee rond gelopen, de tweede keer bijna twaalf uren. Mijn schouder was in frut, ik zat tot op het bloot vlees.
Daarna heb ik een pater Damiaan-hoofddeksel opgezet, omdat ze de boeren ook als melaatsen behandelen en in reservaten willen steken. Ze zeggen iets over etnische zuiveringen in Kosovo vorig jaar, wel, in België gebeurde juist hetzelfde met de landbouwers. En we zijn nu aan de volgende statie van de kruisweg, want het MAP2 en Structuurplan Vlaanderen zijn nog tien keer erger dan de dioxinecrisis." Tot 1988 reed Jezus van Malderen met de vrachtwagen. Daarna begon hij te boeren op een kleine hoeve, om vijf jaar geleden Hof ter Broek in Malderen over te nemen. Als hij toen had geweten wat hij nu weet, was hij vast en zeker in Frankrijk gaan boeren.

Ter Zake


'Jezus' werkt elke dag van half acht 's morgens tot middernacht. Daarna kijkt hij nog naar Ter Zake en naar het journaal en schrijft nog wat. Soms is zijn nachtrust beperkt tot een hazenslaapje van twee uurtjes. "Dat is niks, als je je stiel graag doet. Maar het wringt wel wanneer je zo hard wroet en je bedrijf drie miljoen verlies maakt, zoals vorig jaar. Wat wil je, als de prei die mij 12 frank per kilo kost op de veiling, amper 5,2 frank opbrengt?" Normaal krijgt Verdoodt in april 80.000 frank vergoeding voor de dioxinecrisis. Een habbekrats voor het half miljoen dat het ineenstorten van de melkprijs hem kostte, maar toch zal hij blij zijn als hij de centen ziet.
Sinds de betoging van vorig jaar heeft hij zijn kinbaardje laten staan. Voor elke centimeter sik gingen er volgens zijn persoonlijke tellingen 500 landbouwbedrijven overkop of liepen ze over naar de agro-industrie. "Van zo gauw ik mijn dioxinevergoeding krijg, gaat die baard eraf. Ik stuur 'em in een enveloppe naar minister van Landbouw Vera Dua. Dat zal een propere omslag worden, want de kalfjes zabberen er graag aan."

"Wat boer Charel doet, is economisch onverantwoord"


Landbouwers hebben het imago schuw en zwijgzaam te zijn. Geen nood, Wilfried Verdoodt praat voor twintig. Jezus van Malderen over:
Prijzen: Een boer krijgt 750 frank voor 1.000 kilo aardappelen. Het frietkot incasseert 180.000 frank voor datzelfde ton aardappelen. 179.250 frank verschil voor een beetje schillen, bakken en in een zakje doen.
Vera Dua: Naar mijn gevoel de eerste landbouwminister met zoveel dossierkennis. Een vrouw met verstand van landbouw, maar ze heeft te veel schrik van haar groene achterban.
Grondprijzen: Bij ons kost landbouwgrond 100 frank per vierkante meter. Daar kan een boer zijn brood nooit op verdienen.
Varkenshouders: Het is erg hoeveel varkensbedrijven vorig jaar in handen zijn gekomen van de meelfabrieken. Die boeren worden gedegradeerd tot geranten in hun eigen bedrijf. De agro-industrie gaat met de winst lopen en de boer blijft met de vuiligheid, zoals de mest, zitten. Zo is de boer: hij verdient liever 20.000 frank per maand dan zijn gezicht te verliezen door failliet te gaan.
Administratie: De paperasserij is niet meer te tellen. Een boer moet tegenwoordig 101 formulieren invullen. Vroeger kostte het boekhoudkantoor mij 30.000 frank op een jaar, nu al 120.000 frank.
Zelfmoorden: Ik hoor vaak vertellen over radeloze landbouwers die zich het van leven beroven. Gelukkig dat dat niet allemaal in de krant komt, want ze moeten daar in onze sector niet te veel reclame voor maken.
Biologische voeding: Uitsluitend biologische voeding kan de mensen ziek maken. Dan kunnen ze volgend jaar alle frietkoten sluiten, door de schimmels en kevers op de aardappelen.
Groenen: Ik heb niks tegen groenen, kan er in de milieuraad zelfs goed mee opschieten. Maar er zijn mensen die altijd op de landbouw zitten te 'kakken', en zelf met hun auto naar het toilet zouden rijden. Daar krijg ik dan weer de kriebels van.
Boer Charel: Sommige collega-landbouwers vinden boer Charel schadelijk voor ons imago. Ik heb niks tegen die mens, zolang het brede publiek maar beseft dat Charel de landbouw bedrijft zoals honderd jaar geleden en dat zijn manier van werken economisch onverantwoord is.
Nu in het nieuws