Zolang hij tanden heeft

Print
Andrei Tchmil rijdt laatste gram macht uit zijn lijf voor mooiste zege van zijn loopbaan
BR>MEERBEKE - Andrei Tchmil is van een ras zoals ze er geen meer maken. Dat wisten we al langer. Zoals iedereen wist dat hij nog één grote droom had, een drang waaraan hij als sportman in hart en nieren niet kon weerstaan. Waarvoor hij zou blijven strijden als een echte Vlaamse leeuw: zolang hij tanden heeft. Hoe vlijmscherp die bijters nog zijn, bewees de laatste Flandrien gisteren. De ultieme droom is vervuld, de Ronde staat op zijn erelijst.
Het kan verkeren. Zes jaar geleden spuwde Vlaanderen de toen nog Russische renner uit als een judas, een verrader. Tchmil had op het wk van Oslo vertikt om voor Museeuw, zijn ploegmaat bij MG - GB, te werken. Na zijn transfer naar Lotto nam het land-van-Johan hem dat ontzettend kwalijk. In de Omloop Het Volk en de Ronde van Vlaanderen reed Tchmil spitsroeden. Tussen rijen boze mensen met afkeurende spandoeken en opgestoken vuisten. Eén week later haalde hij al zijn gram: in een rechtstreeks duel met Museeuw won hij Parijs - Roubaix.
Zes jaar geleden spuwde Vlaanderen de toen nog Russische renner uit als een judas, een verrader.

Intussen zijn vele liters water uit de wolken boven Vlaanderen gevallen. Dit land leerde Tchmil kennen als een minzaam man - uitgezonderd die ene mep naar Jo Planckaert... - en een atleet van hoog niveau. Iemand die niet bang is om mouwen op te stropen en die ontzettend slim is als het erom gaat een wedstrijdsituatie te doorzien. Gisteren zaten duizenden op het puntje van hun stoel om te supporteren voor de nieuwe landgenoot.
Op een te zonnige zondag - geen Ronde-weer en dus met nog meer dan dertig renners de finale in - won Andrei op de manier die stilaan zijn handelsmerk is geworden. Eerst wachten tot de anderen hun beste pijlen hebben verschoten, daarna een paar keer treiteren tot de tegenstanders niet meer weten wat hij meent en wat om te plagen is. En dan, net als niemand er zich aan verwacht, tussen de plooien een ultieme gok wagen. Zoals op de via Roma vorig jaar. Zoals dit jaar al in Kuurne. Zoals nu weer in Meerbeke.
De 84ste Ronde van Vlaanderen? Honderd demarrages voor de Muur van Geraardsbergen, maar niets gebeurd op vijftien kilometer van de finish! Behalve dat Farm Frites onbegrijpelijk dom had gekoerst door superhelpers als Knaven en vooral Ivanov achter elke demarrant te laten rijden. Wat niet meer was dan schieten naar de mussen, terwijl de havikken zich achterin de groep lachend schuilhielden.
De renners van Hendrik Redant wisten, zoals vooraf gevreesd, niet hoe ze moesten omgaan met de status van superploeg die het gewicht van de hele wedstijd moest dragen.
Om daaraan te ontsnappen, bestaat slechts één remedie: zelf aanvallen. Dat is een waarheid van alle tijden en Mapei en Rabobank handelden daarnaar. Tafi en Wauters waren de uitvoerders, Serpellini sprong op hun kar. Maar niemand van Farm Frites en dat was een blunder die topfavoriet Van Petegem zuur opbrak.
Terwijl Peter door zijn tactiek steeds eenzamer in het peloton fietste, broedde Johan Museeuw op een plan om zijn boezemvriend een oor aan te naaien. Aan de voet van de Muur voegde hij de daad bij de gedachte. Maar de Museeuw van gisteren was de Museeuw van twee-drie jaar geleden niet. Anders zou Wesemann nooit zo snel zijn teruggekomen. Terwijl Spruch, Vainsteins, Tchmil en Van Petegem ook almaar dichter kropen en nog voor de Bosberg aansloten, kende Museeuw ongetwijfeld reeds het vervolg van zijn dag. Want in de sprint winnen tegen Vainsteins of de almaar naderende Erik Zabel...
Bij Farm Frites wisten ze, zoals vooraf gevreesd, niet hoe ze moesten omgaan met de status van superploeg.

Eén keer leek het toch nog te lukken, toen Johan op de Bosberg in eerste instantie mee was met Tchmil. Maar die ging zo fel en demarreerde meters verder nog eens de laatste gram macht uit het lijf, dat ook Johan moest berusten.
Wat toen volgde was een thriller die veel goedmaakte na een niet bepaald super verlopen klassieker.
Tchmil nam 14 seconden, had er nog tien op 3 kilometer van de streep en nog acht op 2 kilometer. Daar ging duizend meter verder nog eens een seconde van af. Maar in plaats van te kraken bleef Andrei maar gas geven. Klauwend als een leeuw in een kooi.
Een incident met een tv-motard in volle spurt van het peloton zorgde voor het allerlaatste steuntje. Iedereen, ook Museeuw, moest remmen. Dario Pieri, Romans Vainsteins en Erik Zabel spurtten vier uurwerktikjes na Tchmil voor het overige lekkers.
Van Petegem (8ste) en co bleven achter met lege handen, het sterke Mapei-blok eveneens. Nardello 21ste, ex-winnaar Michele Bartoli allerlaatste... Tom Steels niet gezien, behalve toen hij lek reed. En maar vijf Belgen in de eerste dertig. Dat was wel het laatste wat vooraf was verwacht.
MEEST RECENT