Met Chloé in het hoofd

Print
De Ronde van Vlaanderen 2002: van het ontbijt tot de douches in het spoor van acht jonge renners
BR>BRUGGE/MEERBEKE - Dat is het verschil: aan de ene kant van de deelnemerslijst staat Peter Van Petegem, met nummer 1, aan de andere kant Andy Vidts. Hij heeft nummer 248. Een slecht nummer, vindt Vidts. "Het moet altijd op een vier eindigen," legt hij uit. "Of anders moet de som van de cijfers vier zijn. Vandaag heb ik vijf."
Hij lacht een beetje. De koude lucht komt met kleine stootjes uit zijn mond, vandaag rijdt hij voor het eerst de Ronde van Vlaanderen en, terloops, gisteren zaterdag is hij vader geworden. Van Chloé: 3,5 kilo, geboren om twintig voor drie in de namiddag. "Hij wilde er per se bij zijn", zegt Jean-Pierre Heynderickx, voor wie het ook de eerste Ronde van Vlaanderen is. Als ploegleider dan. Van Vlaanderen 2002, een ploeg aan het uiterste eindje van de deelnemerslijst. Vandaag moeten ze zich tonen, er zijn drie Vlaamse ministers in de karavaan: Patrick Dewael, Johan Sauwens en Renaat Landuyt. De Ronde van Vlaanderen 2002 voor de ministers dus. Ze knikken. Alleen Vidts denkt daar allicht het zijn over. Hij rijdt voor Chloé. Ondanks zijn nummer.
"Tactiek? Hm. Ge moet niet veel zeggen: aanklampen, ja."
Ex-prof Julien Stevens
Het voorspel: 7.00u, ontbijt in hotel Campanile Sint-Michiels.
Jean-Pierre Heynderickx zal het pas na de finish écht toegeven, maar je ziet het: hij is een beetje zenuwachtig. Pas sinds september ploegleider bij Vlaanderen 2002, zaterdag heeft Roger Swerts de Nederlandse Ronde van Drenthe gedaan met de rest van de ploeg, vandaag wisselt hij het stuur af met Fons Leroy. De kabinetschef van Renaat Landuyt, de manager van de ploeg, in 1994 al één van de initiatiefnemers. Als renner reed Heynderickx vier keer mee, dichtste plaats was 35ste, één keer stond hij hier met de Spaanse Seur-ploeg.
"Dat had ik toen gevraagd bij de contractbesprekingen", zegt hij. "Ik had die jongens gezegd: pas op, zie dat je vooraan zit, want het gaat scheuren. Dat konden ze niet geloven, toch niet op bergskes van 500 meter. Zij waren beklimmingen van 10 kilometer gewoon. Wel, bij de eerste kasseistrook lagen ze eraf. En toen ze het bij de Omloop Het Volk zagen regenen 's morgens, hadden ze al geen zin meer om te starten."
Verhaaltjes als anti-stressballetje: aan de andere tafel met de renners is het stiller. Tussen 241 van Wilfried Cretskens en de 248 van Andy Vidts dus zitten ook nog Huvaere, Guns, Thijs, Van Roosbroeck, Trouvé en Vereecke. Allemaal met eigen dromen, eigen plannetjes misschien. En met al dan niet ervaring. Voor Erwin Thijs wordt het straks zijn vijfde Ronde van Vlaanderen. Hij weet wat hem te doen staat, hij heeft een uitstekende Brabantse Pijl gereden, in een goeie dag kan hij misschien bij de eerste dertig eindigen, hoopt hij. Kristof Trouvé was vorig jaar 44ste. "Daar is hij twee weken total loss van geweest", zegt verzorger Robert D'Hont, zelf als renner één keer aan de start in de helse editie van '85. In de startzakjes heeft hij met Peter De Smet voor elk drie rijsttaatjes, twee franchipannekes, energietabletten en -koeken en twee bidons gestopt.
En dan volgt, op kamer 5, de tactische bespreking. "Tactiek? Hm. Ge moet niet veel zeggen: aanklampen, ja." Zegt Julien Stevens, ex-renner en twaalf keer de Ronde gereden. Maar Heynderickx zegt meer. De ministers dus, maar ook: "Er moet, moét, in elke ontsnapping iemand mee zijn van de ploeg. En we zouden graag vier man aan de finish hebben", zegt Heynderickx. "Binnen de 5 procent tijdslimiet van de winnaar", vult Fons Leroy aan. Dat levert vijf UCI-punten op.
"Er moet, moét, in elke ontsnapping iemand mee zijn van de ploeg."
Ploegleider Jean-Pierre Heynderickx
De start: kwart voor tien in hartje Brugge. Jean Blaute speelt 'Vlaanderen Boven'.
Bange gezichten, vooral bij Italianen, Russen en andere avonturiers die ooit droomden van een wielercarrière, maar niet beseften dat ze daar op 2 april 2000 zouden moeten voor boeten: dat is vandaag dus. "Het is iets mooi", zegt Cretskens. Maar hij weet goed dat ook hij vanavond, in bed, zal lijden. Na de gesel van de stenen, de zweepslagen van de Museeuws, ondanks de bewondering van de massa.
Drie uur later, in Olsene, de eerste bevoorrading. Peter De Smet verwacht nog geen opgevers. Met Wesley Huvaere in de spits, zoals afgesproken, een Vlaanderen 2002 in elke ontsnapping mee.
Jean-Pierre Heynderickx glundert al een beetje in de auto, Huvaere vergeet wel een etenszakje mee te nemen maar Robert D'Hont geeft het mooi met de neutrale wagen mee. "Dorst hebben is verschrikkelijk. Versteven zijn van de dorst, echt, dat is hetzelfde gevoel als versteven van de koude."
Huvaere is na 80 km met Eric De Clercq weggegaan. "We hebben ieder om beurt aangevallen," klinkt het veel later bij de finish. Huvaere is weggeraakt. Opdracht al volbracht, voor de koers nog moet beginnen. Dat de West-Vlaming eigenlijk bij de eerste kasseistrook De Clercq moet laten gaan, vindt niemand erg. Tv gehaald, Molenberg nog tussen De Clercq en peloton, opgegeven bij de tweede kasseistrook. "Volledig leeg", heeft Peter De Smet vastgesteld.
Molenberg, vierde helling van de dag, duizenden wielergekken en twee andere: Luk Alloo en Jean-Pierre Van Rossem.
Vlaanderen 2002 bijt, trekt, duwt, sleurt en in wagen 24 zijn Heynderickx en Leroy machteloos. Trouvé en Cretskens, ook Guns en Van Roosbroeck slaan er zich redelijk door. Thijs heeft het kwaad. "Net voordien hadden we de kasseien van Mater gehad en die verteer ik nooit", legt hij later uit. Zijn gezicht staat op ontreddering, die van Julian Dean, Angel Vidal en Laurent Estadieu op dood. Gian Matteo Fagnini schudt onbegrijpend het hoofd, de tong van Tony Bracke poetst de kasseien van de beroemdste straat van Sint-Denijs-Boekel. Vlaanderen is er dan al kwijt, lijkt het. Andy Vidts bijvoorbeeld, niet gezien. Geen mens zal het hem verwijten, zelfs Chloé zal het hem vergeven dat papa een dag na haar geboorte de palm niet kon meebrengen. Hij is vroeg gelost geweest, heeft een hele moeilijke dag gehad en steekt in de buurt van Zottegem via de kortste weg naar Ninove door. Daar woont hij, daar liggen zijn schatten in de materniteit. Natuurlijk dat hij straks gaat, maar eerst gaat Vidts eten. Vanmorgen woog hij negen kilo minder dan in de winter, vandaag is hij er zeker ook kwijt. Té scherp is ook niet goed.
De Oude Kwaremont, nog 64 kilometer op het schema, nog niks beslist.
De stoet van motards doet aan een cortège denken. Ooit was dit de eerste afspraak van de Ronde, hier gold het cliché van het duwen en trekken aan de voet en met dit weer is er na meer dan 200 kilometer niet veel veranderd. Niet zo gek ver achter Van Petegem en Museeuw zitten Guns en Cretskens, nog voor Tom Steels. Ook ooit in de geel-zwarte Vlaamse shirt. Hij is nu een topper.
Het naspel: de finish in Meerbeke. Andrei Tchmil, een wat aparte Vlaamse Leeuw, wint de Ronde die hij zo graag ziet. 'On n'explique pas l'amour', zegt hij op de radio. Maar met liefde alleen red je het hier niet.
Ook dat is het verschil: verzorger Robert D'Hont kan met geen badge en geen vriendelijke of onvriendelijke uitleg oranje ordehandhavers duidelijk maken dat hij door wil om zijn nog-net-levende-renners op te vangen, de Vlaamse minister-president Patrick Dewael heeft aan zijn gezicht genoeg. Dat laatste is logisch, de starre houding van de Armen der Wet voor iemand die wil werken is dat veel minder. Natuurlijk loopt alles goed af, zoals Jean-Pierre Heynderickx blij is met zijn mannen, met vijf zijn ze de finish overgereden. Binnen de tijd.
Nu in het nieuws