Weeskind op de via Roma

Print
198 renners aan de start, 181 bij de aankomst. Hoe kan een wedstrijd waarin zo weinig gebeurt zoveel emoties opwekken?
BR>Organiseer Milaan - Sanremo in augustus en er staan geen tien journalisten op de via Roma. Nu waren het er een paar honderd en zaten honderdduizenden voor hun televisie. Tijdverlies.
Milaan - Sanremo van de moderne tijden heeft de neutrale kijker weinig meer te bieden dan een gebalde finale van vijftien kilometer en een spurt van 500 meter. De rest is geeuwen. Misschien wel nodig om venijnige prikjes vermoeidheid in de spieren van de atleten te laten sijpelen en een paar spurters uit te schakelen. Maar als dit een film was, haalde hij een nul op de schaal van de Oscars.
Oscar... Is dat niet die Spaanse jongeman die zo snel naar de top is geklommen, die zo snel is dat hij voor een klassieker als die van zaterdag het vertrouwen verdient van allen die mede via hem hun brood verdienen?
Juist. Maar dat gebeurde niet. Het sterke Mapei-team speelde ook andere troeven uit. Zodat Oscar Freire, met goud in de snelle beentjes, een beetje als een weeskind terechtkwam op de via Roma waar een flinke dosis ervaring juist zo belangrijk is. En dus won, voor de derde keer, Erik Zabel.
De Duitser die de via Roma in 1997 ontdekte, er in 1998 nog eens zijn vlaggetje op de hoogste piek van het podium plantte en twaalf maanden geleden net niet voor een unieke trilogie zorgde, brengt zijn tegenstanders stilaan tot wanhoop. Zijn werk en dat van zijn ploeg bereikt in Italië nu al vier jaar op rij de perfectie. Ook dit vakmanschap is garantie voor meesterschap.
Maar moet je daarom voor de tegenpartij in het andere uiterste vallen? Moet je Patrick Lefevere verwijten dat hij er een knoeiboel van maakte? Vooraf, toen hij Tom Steels niet selecteerde. In koers, toen hij helpers achter onbenullige aanvallers deed rijden. In de finale, toen hij Bartoli en Bettini vrijbaan gaf om een spurt te ontwijken.
Je kan Lefevere hooguit aanwrijven dat hij door die laatste ingreep te weinig vertrouwen toonde in Oscar Freire. Je kan hooguit zeggen dat Johan Museeuw als aantrekker van een spurt niet de evenknie is van Gianmatteo Fagnini, die Zabel piloteerde. Maar is Patrick daarom ineens een mindere strateeg geworden en Johan een mindere kampioen? Neen toch!
Indien één ploeg zaterdag iets deed om niet alle toeschouwers voor het einde van de film de zaal uit te jagen, was het Mapei - Quick-Step. Zij stuurden Peeters en Tafi achter Kroon-Voskamp-Skibby-Hunter. Zij zagen de zoveelste massaspurt almaar dichterbij komen en doorbraken die sleur door een poging van Michele Bartoli.
Lefevere en zijn ploeg weigerden terecht te komen tussen de hamer en het aambeeld en zochten een uitweg. Dat Zabel toch weer won, is niet hun schuld en evenmin die van Oscar Freire. Niet elke sportuitslag hoeft gezien te worden in termen van fouten en schuld. Je kan ook gewoon toegeven dat iemand beter is en dat je geen troeven hebt om hem dat te beletten.
Als een derde plaats in de sport al niet meer als mooi wordt ervaren, waarom bestaat er dan nog competitie?

.

Nu in het nieuws