"Elke zege is een wonder"

Print
Erik Zabel wordt met derde zege in vier jaar de absolute Sanremo-specialist van zijn generatie
BR>SANREMO - Alle dagen oesters eten of elk uur van de dag in de ogen van de mooiste vrouw ter wereld mogen kijken: op de duur gaat ook dat vervelen. Driemaal Milaan - Sanremo winnen en de vierde zege slechts met luttele meters verliezen moet ook zo'n gevoel geven. Van euforie was zaterdagavond alleszins niets te zien toen Erik Zabel ruim een uur na zijn magistrale spurt de perszaal binnenstapte.
"Ik had me vrijdag en de hele week voordien niet vergist. Ik was in topconditie, ik zat perfect op schema, rondom mij zag ik niets dan uitstekende en zeer gemotiveerde ploegmaats, ik wist dat ik na 300 kilometer de snelste kon zijn... Ik had alle reden om optimistisch aan de opdracht te beginnen.
Er was één voorwaarde: dat onderweg geen enkel radertje van het geheel zou springen. En dat is niet gebeurd. Dit was verschrikkelijk goed teamwork! Tot in de laatste meters. Al heb ik in de slotkilometer wel heel even gepanikeerd."
????
"Tot de Poggio had Telekom perfect gewerkt. Toen Bartoli en Dominguez wegreden, wist ik dat ze niet voor de zege vertrokken waren. Michele wilde vooral openen voor Freire. En ik wist dat onze ploeg te sterk was om dat te laten gebeuren.
Pak ze!, heb ik één keer geroepen en het was al voor mekaar. Maar dan kwamen we almaar dichter bij de via Roma en zag ik helemaal niemand meer om me te helpen. Terwijl Fagnini daar had moeten zijn. En terwijl ik Freire zag, plus Konyshev, Baldato en Ferrigato van Fassa Bortolo. En die ploeg had ik vooraf al getipt als gevaarlijk.
Gelukkig wrong Gianmatteo zich net op tijd naar voor en tot bij mij. Gesproken hebben we niet, dat hoefde ook niet. Die kerel kent zijn stiel."
"Ik ben een atleet van mijn generatie en vergelijk me met niemand."
Erik Zabel
Toch ging je nog van vrij ver aan de leiding. Terwijl je juist een korte sprint had voorspeld.
"Ken je dat verhaal over het mannetje dat zand in de ogen strooit om iemand in slaap te wiegen? Ik wilde niet in mijn kaarten laten kijken, maar ik wist al lang dat ik na 300 kilometer alleen aan mezelf moet denken en niet te veel rekening moet houden met andere spurters. Ik heb niet eens rond me gekeken om te zien of Cipollini nog mee was. Kon me niet schelen. Ik wist vooral hoe sterk ik was, dat volstond."
Driemaal Sanremo winnen, de vierde net gemist. In Duitsland is men Thurau intussen al lang vergeten en wordt de naam van Ullrich nu allicht ook niet meer zo vaak gebruikt als de jouwe?
"Thurau reed in een andere tijd. Ik ben een atleet van mijn generatie en vergelijk me met niemand. Ik kan me niet voorstellen dat renners van toen zich anders voelden na een zege dan ik. Telkens ik win, beleef ik een wondermoment. Ik krijg af en toe een kans en probeer die te grijpen. Als dat lukt, gebeurt er ook voor mij altijd opnieuw een klein mirakel. Dat zal voor Eddy Merckx niet anders zijn geweest."
Je hebt nog enkele jaren te gaan. Hoeveel keer spurt jij je naam nog op de erelijst van deze klassieker? Tot je naast Merckx staat?
"Op onzinnige vragen mag je geen zinnig antwoord verwachten. Milaan - Sanremo wordt elk jaar sneller gereden, wegfietsen wordt steeds moeilijker. En ik heb nu wel vaak genoeg bewezen dat ik die bergjes in de finale niet moet vrezen. Kortom: dat mijn tactiek en die van mijn ploeg de enig juiste is. Tot andere ploegen dat inzien, veranderen wij zeker niet van strategie. Over de oogst die dat oplevert, wil ik pas over enkele jaren spreken. Misschien was dit wel mijn laatste zege op de via Roma. Maar ook dan zal ik niet minder gelukkig worden."

"Bewijs van mijn onbenulligheid"


SANREMO - Walter Godefroot geniet liefst in stilte, ver van de drukte. Niet op de via Roma dus, dichtbij het podium en de camera's. Wel een kilometer verder, aan hotel De la ville e Tivoli. Daar staat hij zijn renners op te wachten, omhelst hij de helpers, haalt hij om de halve minuut een rinkelende gsm uit de broekzak.
"Veel mensen bellen meteen om me te feliciteren. Mijn vrouw Micheline daarnet ook al en dat doet me nog altijd het meest plezier. Of ik die felicitaties verdien? Zabel heeft toch gewonnen! Als het eventjes cynisch mag: dit bewijst weer maar eens de onbenulligheid van mijn rol. Ik zit in de auto, zij rijden een perfecte wedstrijd. Als ik daarover nu stond op te scheppen om mee op de foto's te komen, was ik fout bezig. Ik moest slechts 300 km aan het stuur zitten, mijn job was vrijdagavond al gedaan.
Toen hebben we vergaderd. Heb ik gezegd dat we 100 procent voor Zabel zouden rijden, dat hij sterker was dan ooit en op de via Roma nog nooit verslagen was. Maar ook dat je met 200 deelnemers 199 kansen hebt dat je geklopt wordt en dat je daarmee moet rekening houden. Dat ik niet ontgoocheld zou zijn als het slecht afliep. Maar dat ik wel vier man in de finale wilde zien. Zaterdagmorgen viel Elli al af, hij was ziek. Zijn taak gaf ik door aan Wesemann, maar die reed lek aan de voet van de Cipressa. En dan staat daar ineens Kai Hundertmark om die job over te nemen. Op hem wacht ik al drie jaar, nu stond hij er. En Vinokourov was als van ijzer, wat een aanwinst! Tenslotte deed Zabel wat ik mogelijk achtte.
Mij hoor je niet zeggen dat Mapei dom reed. Ik geef nooit kritiek op collega's. Ik zeg wel dat wij voor deze klassieker de beste ploeg hebben."

.

Nu in het nieuws