"Elk jaar een topklassieker"

Print
Dat Peter Van Petegem zondag in de tijdrit veel beter had kunnen presteren indien hij net als alle andere toppers op een tijdritfiets had mogen rijden, bewees de Oost-Vlaming maandag ten overvloede. In de klimrit naar Monte San Giusto met een aankomst flink bergop, ging Van Petegem voluit voor de ritzege. Maar de nieuwe wonderboy van de pelotons, de Spaanse wereldkampioen Oscar Freire, gunde hem de bloemen niet en spurtte centimeters sneller.
BR>Zege of niet: de laatste winnaar van de Ronde van Vlaanderen staat scherp. Hij is klaar om na twee zevende plaatsen op de via Roma te winnen in Sanremo. Van bij zijn eerste deelname is hij verliefd op de Classicissima della Primavera. Over vijf dagen kan die verloving best een bruiloft worden.
Van nu tot zaterdag blikt deze krant vooruit naar de eerste topklassieker. Na de mooie tweede plaats gisteren geven we Van Petegem graag de eerste kans om deze aanloop te openen.

Peter Van Petegem wil imago van 'Vlaamse Gabriele Colombo' eindelijk kwijt

SAN BENEDETTO DEL TRONTO - "Toen ik vorig jaar ontwaakte uit de roes van mijn zege in de Ronde van Vlaanderen, heb ik gezworen: van nu tot het einde van mijn loopbaan win ik élk jaar een topklassieker", zegt Peter Van Petegem. "Dat is geen bluf, ik weet nu dat ik het kan. Helemaal vooraan de verlanglijst staat Milaan - Sanremo. Bij mijn eerste deelname zag ik enorm veel af. Maar 's avonds wist ik: dit is mooi en dit kan ik aan. Hier win ik ooit. Het was liefde op het eerste gezicht."
Vrijen is één. Je lief zover krijgen dat ze in je bed kruipt, is twee. In 1997 lukte het bijna.
Op de Poggio demarreerde Van Petegem met 200 per uur. "Maar Bartoli reageerde en hij was als een rode lap voor een stier. Hij mocht niet weg. Nu ben ik in een gelijkaardige situatie. Na mijn zege in Vlaanderen geeft niemand mij nog cadeau's. Ik zal dus écht de sterkste moeten zijn om te winnen. Maar zoals ik me nu voel, kàn dat. Mijn tijdrit was goed, vandaag voelde ik me super.
Hoe ik Sanremo kan winnen? Door alleen toe te komen of de spurt te winnen van een klein groepje waarvan Freire geen deel uitmaakt. Ik zal alleszins niets doen voor de Poggio. Ik poker tot de laatste seconde. Laat anderen maar aanvallen, ik laat mij bergop door niemand kapot blazen. Ik wil één keer proberen, op de allerlaatste klim. De Poggio. Ik voel dat het kan lukken. Ik ben nu sterker dan een jaar geleden."
"Ik vrees vooral Johan Museeuw."
Peter Van Petegem
Maar op minder dan één week van het eerste moment van de waarheid, staat Van Petegem wel zowat in zijn blootje in vergelijking met ploegen als Mapei en ONCE.
"Ik heb ook een stevige ploeg rondom mij, maar de vergelijking klopt. Bij Mapei kunnen zes van de acht renners winnen, Farm Frites heeft allicht alleen mij voor die job. Ik vrees bij Mapei vooral één man: Johan Museeuw. Mijn boezemvriend in het peloton, maar zaterdag mijn felste rivaal. Met zijn actuele conditie kan Johan zonder twijfel wat Tchmil vorig jaar deed. Ik zal op de tanden bijten om dan in zijn buurt te blijven."
Afgaande op wat vorige jaren gebeurde in het sportieve leven van deze Oost-Vlaming, valt te vrezen dat hij zijn seizoen na een eventuele zege voor bekeken houdt. Wordt hij in het peloton niet stilaan de Vlaamse Gabriele Colombo genoemd?
"Het is zeer oneerlijk om mij te verwijten dat ik slechts tien dagen per seizoen goed rijd en daar miljoenen voor opstrijk. Als ik de Ronde van Vlaanderen win, is het omdat ik vanaf november zeer strikt heb geleefd en zeer intens heb getraind. Buiten beeld, meestal zeer onprettig werk. Daarmee reed ik bijvoorbeeld vorig jaar goed in Het Volk, Tirreno - Adriatico en Milaan - Sanremo (zevende). Was ik vierde in Waregem en won ik De Panne en Vlaanderen. Reed ik in Parijs - Tours met Museeuw achter Wauters en Faresin, werkte ik in het WK voor Vandenbroucke. Dat is dus van november tot oktober. Als dat één week per jaar presteren is..."
"Ik kan me niet opsluiten en leven als een pater."
Peter Van Petegem
"Ik weet best dat ik nooit het palmares bij mekaar krijg van Johan Museeuw. Ook hij denkt en zegt dat ik veel meer kan winnen. Ik vermoed en zeg dat ik veel minder kritiek zou krijgen indien ik in Valkenburg niet tweede, maar wereldkampioen was geworden. Dat had mijn imago kunnen veranderen.
De mensen vergeten van waar ik kom. Zes jaar geleden reed ik nog voor Trident, een kermisploegske. Mijn internationale carrière begon pas in 1996. Van toen af won ik elk jaar een belangrijke wedstrijd: GP Puig, tweemaal Het Volk, WK-zilver, Ronde van Vlaanderen. En toch blijft échte waardering uit."
Behalve in Brakel en omstreken, daar ben jij wereldberoemd?
"Daar ben ik opgegroeid als volksjongen, daar wil ik nooit weg. Ik ga er op café, ploegreglement of niet. Niemand kan mij verbieden om na gedane arbeid een stevige Leffe te drinken. Ik bevind me graag onder de mensen. Praat met de kleinste jongen en met de oudste man. Ik vind populair zijn best plezant. Ik zeg meteen zet er u bij en drinkt er eentje op mijn kosten.
Mijn vriendin zou liever wat discreter leven. Ik niet. Ik kan me niet opsluiten en leven als een pater. Trouwens: paters winnen niet op de via Roma. Ik hopelijk wél."

.

Nu in het nieuws