De goesting is blijkbaar over

Patrick Vungbo viert afscheid in schoonheid met nipte titelwinst

Patrick Poppe

BR>

BRUSSEL -

Patrick Vungbo, de bokser, is niet meer. Vorige zaterdag vierde hij in Charleroi zijn afscheid van de boksring door nipt maar verdiend zijn Belgische superweltertitel te consolideren tegen coming-man Alex Polizzi. Vungbo, die de Belgische bokssport in de jaren tachtig en negentig kleur gaf, stopt er mee. Hij bokste vijftig profkampen waaronder twee Europese kampioenschappen.

Boksen

Het is een ongeschreven sportwet dat de grootste talenten misschien ook de minst grote trainingsbeesten of meest grote

flierefluiters

zijn. Het dient gezegd dat de Brussels-Zaïrese Pat Vungbo hier jammer genoeg niet dé uitzondering op de regel is. Vungbo was een begenadigd bokser die de nobele kunst van de zelfverdediging in zich had en die als geen ander wist dat het in de bokssport er niet op aankwam om voortdurend te geven en te nemen, maar om zo ongeschonden mogelijk uit de strijd te komen.

In menig kamp ontpopte Vungbo zich met Europese ambities tot de al dan niet gekroonde koning van de 'esquive', het ontwijken, in andere wedstrijden ontbrak het hem te vaak aan de bokshonger, aan de

goesting

ook om zijn talenten maximaal aan te wenden en bokste hij volledig op reserve en op instinct. Zijn inspiratie had hij dan de avond voordien in een of andere Brussels discotheek gelaten.

In die kampen was hij nog slechts een schim van de Europese kandidaat-kampioen die hij in de herfst van zijn carrière tweemaal was. In die twee Europese kampioenschappen kwam die ambigue, bijna gespleten bokspersoonlijkheid van Vungbo duidelijk aan de oppervlakte. Tegen de Spanjaard Castillejos in Madrid was het nog kantje boordje en kon Vungbo evengoed toch die continentale titel gegrepen hebben, tegen de Fransman Boudouani in Levallois gaf hij zich al verloren voor hij in de ring stapte en kroop hij voortdurend tussen de touwen.

"Zolang de goesting er is, zolang ik zin heb, boks ik verder."

n Patrick Vungbo in 1998

Op papier mocht Vungbo zich zelfs wereldkampioen noemen. Ooit droeg hij de WBF-kroon door de Brit Pat Barrett te verslaan, titel die hij zelf weer moest afgeven aan Godfrey Nyakana, maar titel die er volgens hem vooral geen was.

"Die titel is een chocoladen titel", relativeerde Vungbo zoals hij het hele leven relativeerde. De bokssport was voor hem veelal een katharsis, een loutering, een manier om van straat te blijven, niet meer en zeker ook niet minder.

In Charleroi versloeg Vungbo (33) zaterdag zijn zeven jaar jongere uitdager Alex Polizzi. Het was voor Polizzi de eerste profnederlaag op twaalf kampen. Het typeert de Brusselaar. Voor dit soort kampen, wanneer de jongere garde hem probeert van de troon te stoten, kon Vungbo zich nog motiveren en oppeppen. Voor de andere zoals tegen de Fransman Girouard in december '99 duidelijk niet.

"Zolang de goesting er is, zolang ik zin heb, boks ik verder", aldus Vungbo na zijn Belgische titelwinst in 1998. De goesting is over nu, blijkbaar. Meteen na zijn puntenoverwinning zaterdag greep hij de micro om een overigens uitzinnige menigte (veelal supporters van Polizzi die een andere uitslag hadden gezien) zijn definitieve afscheid aan te kondigen. Manager Verbeure stond erbij en keer ernaar. Want die had duidelijk nog andere plannen om nog een laatste maal de facetten van de ruwe diamant die Vungbo altijd was proberen te slijpen.

Nu in het nieuws