Ludwig Vandevelde zoekt ideale beelden

ANTWERPEN -

Na interessante overzichten van Guy Rombouts en Annemie Van Kerckhoven scoort het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen een hattrick via een ander belangrijk Antwerps kunstenaar. De beelden van Ludwig Vandevelde streven tevergeefs naar perfectie. "Ja, het lijkt ouderwets. Sorry, maar ik ben een romantisch kunstenaar." Ludwig Vandevelde (40) weet dat zijn kunst ver staat van het stedelijke lawaai, de gimmicks die de hedendaagse kunst overheersen, en de opzichtige moderne materialen. Hij beeldhouwt in hout, klei, gips en brons. Zijn lievelingsonderwerpen zijn het menselijk lichaam en stillevens uit de natuur.

Frank Heirman

BR>"Ik ben begaan met geschiedenis en esthetica, maar een beeld moet in de eerste plaats visueel en emotioneel zijn. Ik geloof niet in de klassieke opdeling tussen rationeel en emotioneel. Kunst kan de hele mens aanspreken", zegt Vandevelde, een geboren Antwerpenaar die in Gent Academie volgde en in het Kempense Gierle zijn atelier heeft. Vandevelde genoot zijn opleiding tijdens de hoogdagen van de minimal en conceptual art, maar ging architectuur studeren en daarna houtbewerking. "Toen heerste er een taboe op handenarbeid bij kunstenaars. Ik wou juist het sensuele van het materiaal in ere herstellen." Het eerste deel van de expo in het Muhka toont de houtwerken uit de late jaren tachtig. Het zijn de sculpturen waarmee Vandevelde bekend werd, vooral in Duitsland. De rode handen van

Aurora

die de dageraad brengt, een rok zonder lichaam, een enorme houten cirkel die de nostalgie uitbeeldt, twaalf gesculpteerde houten lakens die de maanden voorstellen: deze beelden behoren tot de vaste collecties van musea en grote verzamelingen.

Een van de bekendste beelden heet

Penser la nature, sentir les pensées, naturer les sentiments

, een motto dat geldt voor het hele streven van Vandevelde. "Nadenken over de natuur, je gedachten voelen en je de gevoelens eigen maken." Het tweede deel van de expo toont het oeuvre van de laatste jaren. "Ik heb een periode niet meer gebeeldhouwd. Met hout kon ik alles, maar ik wou iets anders doen. Ik wilde mij honderd percent concentreren op het kunstwerk. Zijn de onschuldige appels die Cézanne schilderde, minder geniaal dan de geladen

Guernica

van Picasso? Neen, toch. Grote kunst heeft niets met de impact van het thema te maken. Ik ben dan in de natuur gaan tekenen, schetsen van hortensia's en olijfbomen. Daarna ben ik bloemen gaan sculpteren."

In een zaal staan

Boeketten

van verschillende grootten, in gips en brons. Een andere toont beeldhouwwerken van

Rozen

. In zijn nieuwste fase sculpteert Vandevelde het menselijk lichaam. "Opnieuw ging ik uit van een onbelangrijk motief. Een man. Daarna heb ik zelfportretten gemaakt. Dan portretten van de componist Karel Goeyvaerts, van mijn leermeester Karel Dierickx, van Jan Hoet en Flor Bex." De serie gipsen figuren staat als een doods, wit leger in de centrale zaal. De portretten zijn herkenbaar, maar het is niet het werkelijkheidsgehalte dat imponeert. In hun roerloosheid hebben de mannen iets mistroostigs. Ze drukken de melancholie uit, het steeds terugkerende diepere thema van Ludwig Vandevelde. Het heimwee naar het perfecte beeld, dat net niet mogelijk blijkt.

Ludwig Vandevelde, tot 28 mei in het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen, Leuvenstraat 32, Antwerpen, di-zo 10-17u, 03.238.59.60.