"De weg voor mijn terugkeer ken ik al"

Print
ZOTTEGEM - Zondagavond weende Scott Sunderland nog hete tranen. Een dag later was het woord alweer aan zijn strijdershart. "Ik denk niet meer aan gisteren, maar aan de dagen die komen. Met een beetje geluk zit ik over tien dagen opnieuw op de fiets." De blessures die hij overhield aan zijn ongevraagde ontmoeting met een vangrail in Kuurne - Brussel - Kuurne zijn uiteindelijk minder erg dan gevreesd.
BR>"Nico Mattan informeerde al hoe het met mij is. Hij kampt met schuldgevoelens. Het was door een zwaai van zijn achterwiel dat ik in de aanloop naar de Kanarieberg zwaar onderuit ging. Maar Nico treft geen schuld. Ook hij moest plots uitwijken en het kan iedereen overkomen", klinkt de Australische Zottegemnaar berustend. "Sinds ik prof ben, zijn de zeden in het peloton in verval. Er is bijna geen renner meer die nog waarschuwt voor naderend gevaar. Jaren geleden zag je een handgebaar of hoorde je een hoi. Dat is verleden tijd. De nieuwe generatie is te zeer met zichzelf bezig om zich daar in haar enthousiasme het hoofd over te breken. Die jongens zouden beter moeten weten. Dit is onze broodwinning. Niemand wint een koers terwijl hij op de grond of in een hospitaal ligt. Of is het dat wat ze willen?"
"Nico Mattan informeerde al hoe het met mij is. Hij kampt met schuldgevoelens."
Scott Sunderland
Sunderland lag in de afzink naar Ronse toe kermend van de pijn aan de kant, grijpend naar zijn rechterknie. Die zag er niet uit. Opengereten tot op het bot. In de ambulance, op weg naar het ziekenhuis, zag hij de film van zijn gevecht na de doodsmak in de Amstel Gold Race van twee jaar geleden nog eens voor ogen. "Charel Palmans zei het daarnet nog aan de telefoon: Je vond geen woorden op je ziekbed, maar de coleire was wel van je gezicht af te lezen. En kwaad was ik. Het spookte constant door mijn hoofd: Moest ik hiervoor anderhalf jaar terugvechten? Was dit al die energie en stress waard? (Lacht.) Misschien moet ik wel tot de conclusie komen dat sport zowel fysiek als mentaal een ongezonde bezigheid is."
Zijn vrouw Sabine komt erbij zitten. "Toen ik op weg naar Kuurne het slechte nieuws van mijn zus vernam, wist ik meteen dat het niet zo erg zou zijn als in de Gold Race. Dat kon gewoon niet. Scott bekijkt het vandaag al iets positiever dan gisteren, toen hij nog vreesde voor een breuk van de knieschijf. We weten intussen langs waar de weg van de terugkeer loopt. Niemand krijgt ons nog kapot, zo gehard zijn we geworden. En waar ik zelf blij om ben: Scott kon zich zondagavond ontladen, zijn tranen laten lopen. Dat is de helft van de genezing. Na zijn val in de Gold Race was hij buiten bewustzijn en kon hij zich emotioneel niet uiten."
En nu? Komt het snel weer goed? "Mijn rechterknie was het zwaarst geraakt. Het vlees hing er er alleen nog met een velletje aan te bengelen. Er waren twintig hechtingen nodig om het gat te dichten. Er is dus tijd nodig om te helen. De artsen stopten de knie voor een paar dagen in een open gipsverband en verzekerden me dat ik ten laatste over tien dagen weer op de fiets zit. Niet mijn hele voorseizoen is dus naar de haaien. De Ronde van Vlaanderen mag ik vergeten, maar Luik - Bastenaken - Luik en de Gold Race moeten kunnen. Ik kom terug, zeker weten. Ik zat al goed. In de Omloop Het Volk haalde ik wel het einde niet, maar in Kuurne zag ik mij toch schitteren. Via Murcia en een verlengd verblijf in Spanje wou ik mij verder klaarstomen voor die hele batterij mooie voorjaarswedstrijden. Spijtig. Verdoeme, het is spijtig."
Nu in het nieuws