"Dave is iemand die erg goed weet wat hij wil"

Print
Francine Van den Broeck, ma Bruylandts, over haar rol als steun en toeverlaat van haar zoon Dave
BR>ITEGEM - Hoe leven de moeders mee met de wielercarrière van hun zoon of dochter? We starten vandaag een zoektocht, die tien weken zal duren, naar de moeder achter de renner en naar de relatie moeder - renner. Eerste in de rij is ma Bruylandts, moeder van de nummer vier op het jongste BK, die als neo-prof meteen een WK-selectie op zak stak.
Wielrennen
Francine Van den Broeck (46) aarzelt even bij de vraag of ze wil meewerken aan deze reportagereeks. "Ik weet niet wat ik moet zeggen". Het wordt echter een aangenaam gesprek waaruit al snel blijkt dat haar zoon geen gemakkelijke is. Nog duidelijker wordt evenwel dat moeder en zoon elkaar wonderwel verstaan.
"Dat komt allicht omdat we gelijkaardige karakters hebben. Aan een half woord hebben we genoeg om elkaar te begrijpen, wat nog niet wil zeggen dat we nooit eens van mening verschillen."
Wat is er dan zo tekenend voor het karakter van Dave? "Dave kent zichzelf bijzonder goed. Hij weet wat hij wil en hoe hij er moet geraken. Eens dat doel en de weg er naartoe zijn bepaald, kan niemand hem daar nog vanaf brengen."
"Als hij slecht gezind is, heb ik nog het liefst van al dat hij mij als schietschijf gebruikt."
n Francine Van den Broeck
Voorbeelden zijn legio. Dave Bruylandts bleek niet alleen een uitstekend renner te zijn, ook op school was hij meer dan eens de primus. Moeder stuurde hem naar het college, de Latijnse in.
"Drie dagen heeft hij het volgehouden en dan is hij thuisgekomen met de boodschap dat dat niets voor hem was. Uren heb ik op hem ingepraat. Niets hielp. Ik heb me er bij neergelegd. Hij wilde altijd al coureur worden. Hij kon bij wijze van spreken eerder fietsen dan lopen. En bovendien, wat krijg je als je je kinderen tot dingen verplicht? Je moet respect hebben voor hun ontwikkeling als mens en als renner, ook al strookt dat niet altijd met je eigen visie."
In haar positie als supporter is moeder Bruylandts eveneens realistisch. Hoogtes en laagtes in haar emoties kent ze nauwelijks.
"Ik ben een vrij rustig iemand, die er in slaagt de dingen te relativeren. Ik zal nooit als een tierende gek langs de kant van de weg staan. Dat zou Dave trouwens niet graag hebben. Ik moet wel toegeven dat de emoties groter zijn wanneer ik een koers met Dave erbij op televisie volg. Dat is zo overweldigend. Je staat er verder af, maar via het kleine scherm krijg je een totaalbeeld, daar waar je naast het parcours de renners maar af en toe ziet."
"Om eerlijk te zijn, bepalen de emoties van mijn zoon vaak de mijne. Is hij tevreden, dan ben ik dat ook. Is hij ontgoocheld, dan geldt hetzelfde voor mij. En ja, uiteraard ben ik fier op zijn prestaties. Daar is niets mis mee. Als je presteert, mag je daar terecht trots op zijn. Hoog van de toren blazen is daarentegen niets voor mij."
Of ze een invloed heeft op de gemoedsgesteldheid van Dave tijdens de voorbereiding op een belangrijke koers?
"Neen. Ik kan hem zeker niet tot rust brengen. Trouwens, hoe zenuwachtiger hij is, hoe beter hij koerst. Maar ik weet wel hoe ik hem moet benaderen: gewoon met rust laten, geen vragen stellen, noch over de koers noch over extra-sportieve dingen. En als hij slecht gezind is, heb ik nog het liefst van al dat hij mij als schietschijf gebruikt. Ik verdraag dat van hem omdat ik weet dat er een reden voor is. Eens het hoge woord er uit, is de bui over."
"De emoties van mijn zoon bepalen vaak de mijne."
n Francine Van den Broeck
Dave heeft het afgelopen jaar een enorme sprong voorwaarts gemaakt. Is hij daardoor veranderd?
"Neen. Absoluut niet en dat zal ook nooit gebeuren. Hij blijft duidelijk weten wat hij wil en daarom heb ik er ook alle vertrouwen in dat hij volgend jaar de bevestiging brengt. Hij is er elk jaar op vooruit gegaan, waarom zou daar plots een einde aan komen? Tenzij hem natuurlijk iets overkomt."
Bijgelovig is Francine Van den Broeck niet, hoewel ze er liever niet over praat. Daar zou je het ongeluk wel eens kunnen mee aantrekken. De bezorgdheid is er evenwel altijd. Meer nog naast dan in de koers.
"Ik ben bang voor valpartijen, maar vooral voor de dingen die hem buiten zijn eigen wil zouden kunnen overkomen. Een aanrijding tijdens een oefentrip bijvoorbeeld. Als hij niet op het voorziene uur van een training thuis is, besterf ik het. Ik kan het niet helpen. Daarom ook dat ik hem vaak vraag een helm te dragen. Maar hij wil niet dus doet hij dat ook niet. Opnieuw die karaktertrek. Ach, als we iets in ons hoofd hebben, gaat dat er niet meer uit".
Vader, die geamuseerd toekijkt en luistert, knikt instemmend.

.

Nu in het nieuws