Grafdelver

Print
Met Frank Vandenbroucke ben je nooit klaar. Zelfs middenin het dode wielerseizoen slaagt de 25-jarige nummer drie van de wielerprofs erin om voor het nieuws van de dag te zorgen.
BR>Frank wil dus weg bij Cofidis. Zijn droomploeg, zoals hijzelf nog geen jaar geleden zei na zijn vertrek bij Mapei. De ploeg waar hij alleen kopman zou zijn, waar iedereen voor hem door een vuur zou gaan.
Nog voor het 2000 wordt, is de liefde dus al bekoeld, het huwelijk voorbij. Ruzies en wrevel stapelden zich sinds maanden op en werden nooit uitgepraat. VdB bleef zijn weg gaan, Cofidis maakte zich geen zorgen omdat het een getekend contract voor nog twee seizoenen in de brandkast had liggen.
Maar VdB heeft zich in de voorbije jaren nooit veel gelegen gelaten aan geschreven of mondelinge afspraken. Hij brak de banden met Lotto toen hem dat uitkwam en vergat Mapei toen het Franse geld lokte. Nu wil hij weer andere lucht inademen. En allicht nog meer geld naar de bank dragen.
Het imago van volbloed egoïst dat VdB tot nu met zich mee zeulde, wordt er bepaald niet kleiner door. Dat van de vleesgeworden wispelturigheid evenmin. Frank is en blijft het kind dat zich woest op de grond gooit wanneer het een stuk speelgoed niet krijgt.
Nu is hij dus onteerd omdat zijn werkgever hem eerder dit jaar tijdelijk schorste toen zijn naam voorkwam op de lijst van een lugubere Parijse medicijnman. En daarvoor nadien geen verontschuldigingen aanbood.
Frank kan daarover best gelijk hebben. De manier waarop Cofidis omging met zijn goudhaantje was een aantal keren beslist vatbaar voor verbetering.
Maar die schorsing dateert van zes maanden geleden, het seizoen '99 is anderhalve maand gedaan. Waarom maakte VdB toen zijn onvrede en de plannen voor zijn nieuwe toekomst niet kenbaar? Allicht omdat die schorsing niet de echte reden is. Omdat er plots een kandidaat-sponsor is opgedaagd met nog meer geld dan hij de komende twee jaar bij Cofidis kon verdienen.
Hoe ook, wat VdB nu doet is niet meer of minder dan een moordpoging op zijn huidige ploeg, die door zijn vertrek uit de eerste afdeling van de UCI kan tuimelen en meteen deelname aan koersen voor de Wereldbeker mag vergeten. Nu alle transfers rond zijn en geen andere kopmannen meer vrij zijn, staat Cofidis met de rug tegen de muur zonder kans op een uitweg.
Maar ook de vijf Vlamingen die VdB blindelings naar Frankrijk zijn gevolgd, staan voor schut. Dit is een slag in het gezicht van al die jongens, vooral in dat van boezemvriend Nico Mattan. Die zette een hartkwaal van zich af om zijn meester zo snel mogelijk weer te kunnen dienen. Nu wordt hij door diezelfde meneer gedumpt alsof hij lucht is. VdB en menselijkheid? Nooit van gehoord!
En zo zal het altijd wel blijven. Vandenbroucke weigert een gewone sterveling te zijn. De hele wereld is zijn vijand, hij presteert slechts vanuit de arrogantie. Wie niet wijkt voor zijn wensen gaat overboord.
Supporters aanbidden dergelijke vedetten vaak, collega's haten hen. En daardoor brokkelt, bij elke nieuwe bokkensprong van de zelf uitgeroepen koning, de vaste grond onder zijn voeten wat meer af. Tot hij op een dag ervaart dat hij middenin het graf staat dat hij al die tijd zelf heeft gedolven. Weliswaar met tientallen miljoenen op zak, maar wel héél alleen.

.

Nu in het nieuws