Doedelzak-virtuoos Hevia bouwt bruggen

Doedelzakspelen is geen monopolie van Schotse rokkendragers. In Spanje kunnen ze er ook wat van. Dat bewijst Hevia met

Busindre Reel

. Dat

folky

deuntje werd in Spanje en de rest van Europa een onverwachte hit en op debuut-cd

Tierra de Nadie

slaat hij een brug tussen traditie en toekomst.

Bert Van Roy

BR>José Angel Hevia (32) is een fenomeen in Spanje. Zijn debuut-cd

Tierra de nadie

-

Niemandsland

in het Nederlands - verkocht er op vijf maanden meer dan 300.000 exemplaren. Vandaag is de

man met de doedelzak

goed bezig om de rest van de wereld te veroveren.

Ángel heeft de doedelzak al op jonge leeftijd ontdekt. "Ik was vier jaar en tijdens een wandeling met m'n grootvader zag ik een man met een doedelzak onder de arm. Hij was niet aan het spelen, maar ik was enorm onder de indruk van dat beeld."

Zes jaar later begon Ángel zelf doedelzak begon te spelen. Al was niet iedereen daar even blij mee. "Mijn moeder begon te huilen toen ik voor het eerst in het openbaar speelde", vertelt hij. "Doedelzak spelen was iets voor boerenkinkels. Gelukkig is dat vandaag wel even veranderd. Traditionele muziek wordt niet meer gezien als iets uit het verleden, maar eerder als een levende, culturele rijkdom."

3000 spelers

Hevia heeft de doedelzak al heel z'n leven gepromoot. Hij begon een eigen groep in geboortedorp Villaviciosa, stichtte nog een half dozijn andere doedelzakgroepjes, richtte zes scholen op in de Spaanse streek Asturië - "Toen ik begon waren er misschien 25 doedelzakspelers en nu zijn er zo'n 3000" - en geeft vandaag zelfs lessen via het Internet.

De grote doorbraak kwam er pas met

Busindre reel

. Een aanstekelijk deuntje waarop Hevia een multitonale, elektronische doedelzak bespeeld. "Eigenlijk is dat de keyboard onder de doedelzakken", lacht hij. "Dankzij een elektronische techniek kan je er naast doedelzak ook fluit, viool of accordeon mee spelen."

Busindre reel

is een geslaagde kruisbestuiving tussen Keltische folk, Asturische vrouwenstemmen en hippe beats. Die crossover heeft Hevia al het handelsmerk

bagpipes for the electronic era

bezorgd. "Ik wil dat mensen de traditionele muziek herontdekken en via deze aanpak is dat duidelijk gelukt", vertelt hij. "Mijn muziek bewijst dat traditie en moderne muziek niet lijnrecht tegenover elkaar hoeven te staan. Ik bevind me echt in een

niemandsland

tussen twee verschillende gebieden."

Nu in het nieuws