"Ik rij niet voor minimumloon"

Print
PUTTE-KAPELLEN - Franky De Buyst, 32, kneep gisteren voor de allerlaatste keer de remmen dicht. De Brabander eindigde als 106de in de Grote Sluitingsprijs. De Buyst, tot eind dit jaar in dienst bij Tönissteiner, kijkt filosofisch aan tegen zijn afscheid. "Jammer, maar het is niet anders. Heel misschien zou ik toch nog een profcontract kunnen versieren, ergens gaan fietsen voor een minimumloontje. Ik heb een vrouw en drie kinderen thuis, dat doe ik dus niet."
BR>De Buyst won als amateur meer dan vijftig wedstrijden, staat voor eeuwig op de erelijst van onder meer Hasselt - Spa - Hasselt. Toch kon de Brabander het etiket beloftevol maar één keer van zich afschudden. Twee jaar geleden won De Buyst de Omloop Mandel - Leie - Schelde in Meulebeke, nadien hield het op. "Een kortstondige opflakkering was dat. Mijn profcarrière werd in de knop gebroken door een zware valpartij, daags na mijn eerste profwedstrijd. Twee knieschijven verbrijzeld, pols gebroken, vier ruggenwervels naar de haaien, mijn gezicht dat op straat achterbleef: ik ben nog steeds voor vijfentwintig procent invalide. Sinds die dag kwam het eigenlijk nooit echt meer goed met me."
De Brabander haalde op 8 juli 1999 voor het laatst de krantenkoppen toen hij in de profwedstrijd in Melle pardoes van zijn fiets viel. "Hartproblemen, werd gezegd. Klopt niet, het was een aanval van epilepsie. Twee maanden later, in Wingene, zat ik opnieuw op de fiets. Gelukkig maar, achteraf bekeken. Anders moest ik stoppen, en dat zinde me niet. Nu kon ik tenminste nog even proberen. Stoppen doe ik zonder wrok. Een kampioen was ik niet, na zes jaar wroeten houdt het voor mij op."

.

Nu in het nieuws