"Ik kopman? Nooit!"

Print
Eerste klassieke winst verandert niks voor Marc Wauters
BR>TOURS - "Waar dit moet eindigen? Sla me dood, ik weet het echt niet." Marc Wauters houdt niet op zichzelf en bij uitbreiding de wereld te verbazen. Na drie rittenwedstrijden eerder op het seizoen heeft de Limburger nu warempel zelfs een klassieker bij de lurven. "Of ik nu kopman wil worden? Nee, bedankt. De Marc Wauters die ik momenteel ben bevalt me best."
Arbeider wordt meestergast: beter kan je de opgang van Marc Wauters nauwelijks beschrijven. Ze lopen niet dik gezaaid, de jongens die het hemdje nat fietsen tot nut van het algemeen en op relatief late leeftijd plots met lekkers worden overladen. Wauters ruilt, naar eigen zeggen, de ene verbazing voor de andere in maar weigert hardnekkig het hoofd ook maar één centimeter richting wolken uit te rekken. Voor een kaderfunctie wordt vriendelijk bedankt.
"Ik ben 30 nu, verbeter met de jaren zoals de wijn dat doet. Maar vraag me niet om verregaande conclusies te knopen aan die rist successen. Akkoord, het gaat me in 1999 ontzettend goed voor de wind, maar een garantie dat het me volgend jaar net zo goed vergaat kan ik je niet geven. Dààr zit hem het verschil tussen Marc Wauters en een échte kopman, snap je?"
"Dat ik dit seizoen wel kan winnen? Dat heeft vooral met geluk te maken."
Marc Wauters
Wauters hoort al een paar jaar bij de absolute tempobeulen in het peloton. Het werkwoord afmaken prijkt pas sinds mei van dit jaar in het woordenboek van de Limburger. "Dat heeft vooral met geluk te maken", klinkt het bescheiden. "Je verdedigt de leiderstrui van Van Bon in de Ronde van Engeland, verzeilt per ongeluk in de goeie ontsnapping en pakt met een paar tussenspurten de leiderstrui. Plots gaat dan de hele ploeg in jouw dienst fietsen. Wat doe je dan? Jezelf de pleuris rijden om de winst in eigen huis te rijden. Dat lukte in Engeland, in Luxemburg en recent nog in de Ronde van Rheinland-Pfalz. Waarom? De knop in mijn hoofd ging om in Engeland. Ik had zoiets van tiens, ik kan toch winnen. De rest volgt dan blijkbaar automatisch."
Wat heet: Wauters dikte zijn persoonlijk record van twee overwinningen gisteren aan tot acht. Het zelfvertrouwen heeft stormwind in de rug, Verona wacht. De Limburger - enige Rabobank'er in de Belgische selectie - windt er geen doekjes om. Marc Wauters fietst straks op het WK in dienst van twee meesters. "Ik ben een profrenner, krijg twaalf maanden lang loon van Rabobank. De hele ploeg reed zich vandaag de pleuris om me aan een klassieker te helpen: vraag me dus niet om de winstkansen van bijvoorbeeld Michael Boogerd straks persoonlijk te nekken. Als er eentje van Rabobank wegfietst wil ik mee zijn, maar de groep terug tot bij die jongen sleuren doe ik niet. Niet abnormaal, dat deed ik vorig jaar ook al. Tot in de finale van het WK in Valkenburg stond ik én Boogerd én Van Petegem bij. Het ene staat het andere heus niet in de weg."
"De gezondheidscontroles hebben misschien iets te maken met mijn ontbolstering, maar bewijzen kan je dat nooit."
Marc Wauters
Marc Wauters toonde zich destijds een fervent voorstander van het invoeren van bloedcontroles. Toch toont de Limburger zich schuw om een rechtstreeks verband te leggen tussen de maatregel die de UCI nam om het ontsporende EPO-gebruik tegen te gaan en de eigen ontbolstering. "Dat heeft er misschien iets mee te maken, maar bewijzen kan je dat nu eenmaal nooit. Heel mijn carrière stond tot dusver in het teken van keihard werken, nu lukt plots wél wat vroeger niet kon. Misschien ben ik gewoon een laatbloeier, heb ik wat tijd nodig gehad om mijn weg te vinden in het peloton."
De teugels werden gisterenavond laat in een hotel in het Franse Seclin uitbundig gevierd. Na een vlucht van zestig kilometer loon naar werken krijgen deed dubbel deugd. "Wel vijf keer heb ik gedacht: het is gedaan. Telkens kwamen de achtervolgers terug tot op pakweg twintig seconden, voelde ik hun hete adem in de nek. Zonder die zeven andere jongens van Rabobank achterin had ik het nooit gered. Wat er tijdens de laatste driehonderd meter door me heen ging? (Denkt na.) Je denkt aan de opofferingen die je jezelf al die jaren hebt getroost, en aan het feit dat de dag van vandaag al die arbeid méér dan compenseert. Zo'n dingen geven je moed voor de jaren die nog komen moeten. Ik ben 30 nu, heb nog één jaar contract bij Rabobank. Daarna wil ik nog vier jaar op topniveau fietsen, Wilfried Peeters achterna. Ook een knecht met een mooie erelijst (lacht)."

"Weet je dat ik als jongere altijd in Terlamen ging trainen?"


TOURS - Zondag 3 oktober 1999 beklijft wellicht eeuwig bij wielerminnend Limburg. 's Middags druppelde vanuit Treviso het bericht door dat Heusden-Zolder in 2002 het WK op de weg organiseert, pakweg vijf uur later loste Marc Wauters TVM-emmer Johan Capiot (Parijs - Tours 1991, nvdr) af als laatste Limburgse winnaar van een klassieker: dubbel feest meteen. "Het WK veldrijden én de titelstrijd in één jaar tijd op Terlamen? Goh, het zal druk worden bij ons in de buurt. (Wauters woont een steenworp van het WK-circuit vandaan.) Weet je dat ik na schooltijd tussen zes en acht 's avonds altijd ging trainen op die omloop? Haal ik in 2002 nog een stuk jeugdsentiment op, enig is dat."

.

Nu in het nieuws