Vuurwerk mooier dan Glass-symfonie

Print
Philip Glass verwent zijn Belgische fans. Een tijdje geleden deed de Amerikaanse componist verschillende culturele centra aan en zaterdag werd tijdens de Happening van het Festival van Vlaanderen in Gent zijn millennium-koorsymfonie opgevoerd. Het Sint-Pietersplein liep helemaal vol voor dit gratis superevenement. Glass kwam na de Belgische creatie van zijn compositie even het podium op om een staande ovatie van cultuurminister Bert Anciaux en de rest van het enthousiaste publiek in ontvangst te nemen. Maar zelf vonden we het vuurwerk op muziek van de meester van de minimalistische muziek mooier dan deze behoorlijk megalomane en pretentieuze vertoning.
BR>Gent is één van de vijf steden die de koorsymfonie Requiem, Bardo en Nirmanakay - een ambitieus project waarin Glass aan de hand van scheppingsverhalen uit verschillende culturen zijn visie op de levenscyclus geeft - te horen kreeg. Twee weken geleden ging de reeds felbesproken compositie in première op de Salzburger Festspiele en na Gent komen Tokio, New York en Duitsland nog aan de beurt.
Gelukkig reist Glass met deze monumentale superproductie - zaterdag stonden er 100 musici, 100 zangers, 5 solisten en 1 dirigent op het podium - niet heel de wereld rond. Zijn vijfde en behoorlijk lange symfonie weet immers niet genoeg te beklijven om uit te groeien tot een meesterwerk. De Belgische creatie van de symfonie had zalvend mooie momenten, maar al te vaak was de combinatie van de zweverige muziek en de in het Engels gezongen spirituele teksten - die in een Nederlandse vertaling op een storende lichtkrant boven het podium voorbij flitsten - iets te hoogdravend om een uur en drie kwartier te boeien.
Vijfde symfonie van Glass door Vlaams Radio Orkest, Gents Madrigaalkoor, Kinderkoor van de Hongaarse radio, sopraan Lena Lootens, mezzo Susannah Self, tenor Guy De Mey, bariton Eric Owens, bas Stephan Macleod, olv dirigent Dante Anzolini. Gezien op 11 september in Gent. Oordeel: **

.

Nu in het nieuws