Kunstfilmers niet bang meer voor porno

Print
Het 56-ste Filmfestival van Venetië loopt op zijn laatste benen. Zaterdag worden de prijzen uitgereikt, de kansen voor Kiarostami en Zhang Yimou lijken het gunstigst. Echte hoogvliegers waren er niet, maar wel een opmerkelijke tendens: steeds meer serieuze cineasten beginnen in hun films de pornografie te verkennen.
BR>Venetië opende met Eyes Wide Shut, maar de geruchtmakende orgie-scène van Kubrick is nog heilig in vergelijking tot wat op de Mostra andere filmers inmiddels te zien hebben gegeven.
De Belg Frédéric Fonteyne presenteerde Une Liason Pornographique. Een verslag van een relatie die als louter lust begint maar in liefde eindigt. De cameravoering is toch kuiser dan de titel doet vermoeden. Dat is meteen anders in de Koreaanse film Gojitmal (Leugens) van Jang Sun Woo, die zich liet inspireren door een schandaalroman over een oudere kunstenaar die een sado-masochistische relatie begint met een 18-jarig meisje. Bijna twee uur lang zit je te kijken naar twee mensen die kwijlend elkaar bewerken met zwepen, rubber slangen en andere hulpstukken die via pijn seksuele opwinding veroorzaken. De spuugvervelende film is in Korea verboden en zoekt nu een uitweg via het festivalcircuit en de art-theaters.
Nog weer een stuk verder gaat de Italiaan Davide Ferrario die in Guardami op inventieve wijze een hele reeks harde porno-scènes heeft verwerkt. Is het een pornografische film? Moeilijk te zeggen, het is een nogal technische kwalificatie. Hoe lang moeten goudrenetten worden gekookt om appelmoes te mogen heten in plaats van compote?
Ferrario zegt dat hij geen pornografische film heeft gemaakt maar een film over lichamelijkheid. Hij vertelt over een porno-ster, gespeeld door Elisabetta Cavalotti, die begint te merken dat haar lichaam tekenen van verval vertoont. Vervolgens wordt er kanker bij haar ontdekt. Ze moet orde scheppen in een paar relaties. Met een lesbische vriendin die pornografische blaadjes uitgeeft, met een vriend die aids heeft, met een vader in het door de Bosnische burgeroorlog gehavende Mostar. Is dit sluw verpakte exploitatie of een zeer onbevangen en eerlijk melodrama? Guardami is in elk geval intelligent ontworpen en de maker beweert dat, als je het over een porno-actrice wilt hebben, je er niet aan ontkomt om te laten zien wat die professie inhoudt.
Als je trouwens rondkijkt op de Biënnale voor beeldende kunst die gelijktijdig in Venetië plaatsvindt en daar oog in oog komt te staan met gigantische foto's van een bloedende aars of afgesneden penissen, dan zijn de filmmakers voorlopig nog heilig te noemen. Maar de schaamte zijn ze nu wel voorbij.

.

Nu in het nieuws