De 'Slisse' draagt een Franse kalfshartklep in zijn borstkas

Print
Op 71-jarige leeftijd maakte Ward De Ravet zijn jeugddroom en die van zijn echtgenote Lydie waar. Zonder veel bombarie, zoals hij het zelf zegt, ging de Slisse in Frankrijk wonen. Vier jaar later treffen we hem met vakantie in België. Met een nieuwe hartklep van een Frans kalfje in de borst. "'t Is daarom dat ik nu soms zo beestig doe."
BR>
Tearoom De Ravet in de Antwerpse Jezusstraat. Wie hem echt zoekt, kan Ward via deze weg altijd wel vinden. Aan de muren hangen foto's van pépé, vooral uit het theater. Ward De Ravet bestelt een koffie, in het Franse dorpje waar hij woont weten ze al precies hoe hij die lust. Fransen drinken sterke koffie, voor het kopje van l'acteur draaien ze graag wat minder bonen door de molen.
Vier jaar geleden pakten Ward en Lydie De Ravet hun twee honden en poezen bij elkaar met de bedoeling voor altijd weg te gaan. Maar alles loslaten bleek achteraf toch niet zo makkelijk. Er zijn de kinderen en kleinkinderen, zodat de uitjes naar België al eens wat langer uitvallen. En echt leven als God in Frankrijk is veel gezegd, want Ward De Ravet lag vijf keer in een hôpital. Ook het heimwee naar podium en camera begint af en toe weer te knagen. "Once an actor, always an actor, eens een acteur, altijd acteur", verwoordt hij het zelf. Maar van definitief terugkeren is geen sprake. "De mooie zomers in België meepikken en het zachte najaar en de aangename winters in de Dordogne: dat is onze luxe", lacht Lydie.

Veel koeien


Het was na een voorstelling van de Man van La Mancha met het Ballet van Vlaanderen. Ramses Shaffy speelde Don Quichote, Ward De Ravet de gouverneur. Twee seizoenen lang trok het gezelschap door Nederland en Vlaanderen, bus-in, bus-uit. "Op een avond kwam hij thuis, schopte zijn schoenen uit en zei: ik stop ermee", herinnert Lydie zich. "Dat meent hij niet, was mijn eerste reactie. Vier maanden later vertrokken we al naar Frankrijk. Onze droom was de Côte-d'Azur, maar dat bleek schandalig duur. We kochten une maison en pierres in de Lot (Bordeaux-streek), in van die stoere authentieke stenen. Het klimaat verschilt niet zo gek veel van dat in België. Het regent er ook en het is er frisser in de winter. Maar de streek is wel veel groener en uitgestrekter, met veel weiden en vooral héél veel koeien."
Tien jaar geleden, tussen twee reeksen van Commissaris Roos door, onderging Ward De Ravet een dubbele heupoperatie. Maar voor de rest had hij een ijzeren gestel. "Wel eens een dikke teen, het pootje zoals de mensen dat vroeger noemden, maar nooit echt ernstige zaken. Volgens mij is het omdat ik in Frankrijk niets meer te doen had en plots tijd kreeg om van alles te voelen. Misschien wel mijn geluk, dat het mij niet kon verrassen. Ik voelde iets in mijn borst en dacht zelf: dit zou wel eens de voorbode van een infarct kunnen zijn. Drie weken later kreeg ik in het ziekenhuis van Toulouse een nieuwe hartklep van een kalfje. Doe maar wat je moet doen, zei ik kalm. Vroeger plantten ze vaak hartkleppen van een varken in, dan klinkt een kalfje toch sympathieker."
Lydie reed 250 kilometer op en neer naar Toulouse, tot Ward dat zelf te gevaarlijk ging vinden. Het was de dichtstbijzijnde kliniek, sommige buren woonden ook bijna vijftig kilometer verder. Nadien moest hij nog onder het mes voor een rugoperatie. "Zo'n zware narcosen: dat pardonneert niet", zegt de acteur. "'t Is nog altijd nen hele lieve, maar hij is sneller krikkel dan vroeger", vertelt Lydie. "Heeft minder geduld. Dat hadden de dokters mij trouwens van tevoren gezegd." En dan Ward, heel nuchter: "Ze kunnen tegenwoordig al veel repareren. Maar ouder worden doe je toch."

"Toch spijtig dat ze daar geen mosselen serveren"


Het huis met veel trappen in de Lot werd na de reeks operaties geruild voor een woonst in de Dordogne, boven op een berg. Ook een agrarische streek, met meer bossen, riviertjes en... Nederlanders, maar minder velden en koeienvliegen. Het panorama vanuit het raam is warm: een wiegende groene vallei vol bomen. "Wandelaars zijn we niet, maar we lezen veel, beluisteren muziek en gaan 's middags graag in zo'n typisch restaurant eten. Alleen spijtig dat ze er geen mosselen serveren, die moeten van veel te ver worden aangevoerd", vindt Ward. "Dat wordt al snel te kostelijk." De buren in Frankrijk kennen huize De Ravet als chez l'acteur, en als zijn bevriende vliegenier er is, wordt het chez l'acteur et l'aviateur.
Interviews in zijn berghuis gaf hij nog niet. Hij heeft sowieso niet veel zin meer in interviews. Maar de camera en de planken begint hij tegen zijn eigen verwachtingen in wel wat te missen. "Ik behoor tot de eerste lichting afgestudeerden van Studio Herman Teirlinck, samen met Dora Van der Groen en Jef Burm. 52 jaar in het vak veeg je niet zomaar uit. Ik dacht dat het kon, in een vingerknip zelfs. Maar simpel is anders. In de Dordogne kunnen wij geen VRT of VTM ontvangen, dus weet ik niet wat ze nu voor Vlaams drama of series op tv draaien. Ik keek de afgelopen weken in België met plezier naar You rang m' lord (Canvas), zoiets bevalt me wel. Wat ik van soaps vind? Daar moet je je neus niet voor ophalen. Er zitten goeie acteurs in, neem nu jongens als Ronnie Waterschoot (Didier De Kunst in Familie). Thuis ken ik niet, maar ik weet wel dat Nolle Versyp daar een dokter in speelt. En Nolle is klasse, dus slecht kan dat niet zijn."

Nu in het nieuws