Reis door het verleden met Neil Young + fotoalbum

Print
Neil Young en zijn (muzikale) familie nam het publiek maandagavond in een perfect klinkende Stadsschouwburg in Antwerpen mee op een 'journey trough the past'. De Canadese rocker (63) plukte uitvoerig uit oud werk, onderverdeeld in een akoestische en een elektrische set.
BR>
Bekijk het fotoalbum van zijn optreden

Eerst mocht zijn vrouw Pegi het voorprogramma verzorgen met een aangename reeks countrysongs uit haar pas verschenen debuutalbum 'Pegi Young'. Het applaus klonk beleefd, maar zwol pas echt aan toen Neil Young zelf het podium betrad. Hij deed dat in een decor dat iets weg had van een stoffige zolderkamer of rommelige filmset: oude instrumenten, flightcases, een houten indiaan, een bescheiden bosje aan filmspots, kermisachtige letters in de achtergrond waar de backdrop werd weggelaten...
Ook een hele stapel canvassen stond op de bühne. Een man in een rode jas en met een strohoed maakte in dat decor live schilderijen. Toen hij een van de canvassen naar voren bracht, dook Neil Young als een duiveltje uit een doosje op vanachter het doek.
Zwijgend nam hij het applaus in ontvangst, plugde een van zijn vele akoestische gitaren in die rond hem in een cirkel stonden opgesteld en begon te spelen. 'From Hank To Hendrix': From hank to hendrix/I walked these streets with you/Here I am with this old guitar/Doin what I do. Gepaster kon het niet. Meteen daarna greep hij ons al bij het nekvel met het sublieme 'Ambulance Blues' uit 'On The Beach'.




Young was perfect bij stem, het geluid kon niet beter. Young kwam zeer relaxed en goedgezind over, met milde humor, al sprak hij niet zo veel. Voor elk nummer aaide hij even een piano, een gitaar of voorwerp dat hij rustig slenterend en soms zelfs wat vertwijfeld tegen het lijf liep: alsof die hem gingen zeggen welk nummer hij als volgende moest kiezen.

Archief

Geen enkele recente song bevolkte de akoestische set waarin ook enkele obscure songs verstopt zaten: 'Sad Movies', 'No One Seems To Know' en 'Love Art Blues' bijvoorbeeld. Anderzijds kwam zijn meest succesvolle album 'Harvest' ruim aan bod met het titelnummer zelf, maar ook met 'A Man Needs A Maid' (waarbij de strijkers gesimuleerd werden met een soort synthesizer die contrasteerde met de noten op piano) en 'Out On The Weekend', dat ie speciaal voor Antwerpen speelde. "Ik doe deze tour voor mezelf", zei hij. "Zodat ik nog eens kan oplijsten wat ik allemaal ooit gedaan heb en terug kan kijken naar de periode toen ik er nog van droomde om ooit in zalen als deze te mogen spelen." Iets wat Neil wel meer bezig houdt de laatste tijd: na een levensbedreigende operatie, twee jaar geleden, is de man begonnen zijn archief op te kuisen en uit te brengen.

Oma Young

Wat nog? Een opvallende banjoversie van 'Mellow My Mind' zodat het nummer een heel andere dimensie kreeg. Ook memorabel: de anekdote over zijn oma (bij 'Journey Through The Past') die op allerlei feestjes speelde en als beroep keyholder was in een kopermijn. Zij verzamelde sleutels van de mijnwerkers als die uit de mijn terugkeerden na hun dagtaak. Ontbrak er een sleutel, dan betekende dat er een mijnwerker nog in de put zat.

Na de pauze keerde Neil terug met Rick Rosas, Ben Keith (die al sinds 1970 samen met hem speelt) en 'a relatively new member of the band', want nog maar 20 jaar bij hem actief: Ralph Molina van Crazy Horse. Young applaudisseerde lang en uitvoerig voor zijn muzikanten, zijn 'andere' familie zeg maar. Typisch aan de optredens in deze bezetting is echt wel dat hoge familiaire gehalte, nog versterkt met Pegi Young als backgroundzangeres. Niet de omgeving om met politieke tirades of sneren aan Bush uit te pakken.

De schilder dook terug op: telkens plaatste hij een schilderij in de spotlight dat het volgende nummer aankondigde. 'Mr Soul' en 'Everybody Knows This Is Nowhere' spatten uit de boxen. Maar het was niet Crazy Horse dat op het podium stond, dus werd het niet té hard. Er was ook plaats voor een akoestische gitaar op 'Bad Fog Of Loneliness' en Don Gibson-cover 'Oh, Lonesome Me'.
Pas toen het 14de nummer van de avond werd ingezet, klonk een recent geluid: 'Dirty Old Man,' uit Chrome Dreams II. Zo'n typische boerenstamper waar Young ook een patent op heeft en die zo op 'Ragged Glory' had kunnen staan. Dat geldt ook voor de verwante songs 'Spirit Road' en 'No Hidden Path' waarin de Canadees en zijn gitaar old black lustig in konden verdwalen met lange solo's die geen seconde verveelden. Mooiste moment was misschien nog de hommage aan Danny Whitten met 'Winterlong' en in de bis een stevige versie van 'Cinnamon Girl'.
Minpunten? Weinig. Van 'The Believer' en een wat te snel afgehaspeld 'Cortez The Killer' als afsluiter hadden we meer verwacht. Misschien had een gedeelte van het publiek meer 'hits' verwacht, maar een kniesoor die dit concert echt slecht vond, kan zichzelf beter een plezier doen en zijn geld in het vervolg elders besteden en Neil Young links laten liggen.

Christof RUTTEN

De setlist

Deel 1:

From Hank To Hendrix
Ambulance Blues
Sad Movies
A Man Needs A Maid
No One Seems To Know
Harvest
Journey Through The Past
Mellow My Mind
Love Art Blues
Out on The Weekend
Love Is A Rose

Deel 2:

Mr. Soul
Everybody Knows This Is Nowhere
Dirty Old Man
Spirit Road
Bad Fog Of Loneliness
Winterlong
Oh, Lonesome Me
The Believer
No Hidden Path

Bis:

Cinnamon Girl
Cortez The Killer
MEEST RECENT