"Ik verdien een straf maar niet levenslang"

Print
Alain Libens (33) verschijnt vandaag voor de rechtbank in Athene. In juni 2004 werd hij in de Griekse hoofdstad tot levenslang veroordeeld voor de invoer van 10 kilo cannabis.
BR> Zijn medekompanen uit Maasmechelen kregen in Tongeren maximaal één jaar - sommigen van hen kregen zelfs alleen maar werkstraffen - en zijn inmiddels terug vrij. Alain Libens ging tegen zijn levenslange veroordeling in beroep en hoopt dat zijn straf vandaag omgezet wordt in een jaar of 10.

Zijn ouders, Etienne Libens en Martha Smeulders, wonen het proces bij. “De voorbije drie en half jaar zijn we door een hel gegaan”, vertellen ze op de vooravond van het proces, in de schaduw van de Acropolis.

Etienne Libens (65) - zijn vader was van Sint- Truiden - en Martha Smeulders (60) wonen in Vilvoorde. Ze zijn een jaar of vijf met pensioen nadat ze bijna 29 jaar samen een taverne hebben gerund. Toen ze met hun zaak stopten, hoopten ze met hun pensioen en met een aardig spaarpotje de herfst van hun leven in te zetten. De arrestatie van hun zoon sloeg die vooruitzichten compleet aan diggelen. “We slapen niet meer, al jaren niet meer,” zegt Etienne Libens met betraande ogen. Het verblijf van zijn zoon in de Griekse cel heeft hem inmiddels een klein fortuin gekost aan advocaten. Hij maakt ook elke maand 200 euro over om zijn zoon in zijn levensonderhoud te voorzien. En dan zijn er nog de reizen naar het land van Apollo en Zeus om een glimp van hun zoon op te kunnen vangen.
“Ach, dat is allemaal snel vergeten als het maandag goed afloopt op de rechtbank.”

Schaamte

Etienne en Martha kennen niet alle details van de arrestatie van hun zoon. Etienne: “Hij zat al meer dan een week vast in Griekenland toen wij het wisten. Hij durfde mij niet te bellen. Hij heeft zijn zus Annick verwittigd en die moest ons de boodschap overbrengen.”

Martha: “We hebben het maandenlang verzwegen voor de familie en de buitenwereld. Uit schaamte. We hebben een grote familie. Bij elke trouw of gelijk welk ander feest, vertelden we een smoes om zijn afwezigheid uit te leggen. Hij had geen tijd of moest werken of vond de afstand te groot. Stilaan raakte toch iedereen op de hoogte.”

Hygiëne

Etienne en Martha zijn dit weekend voor de vierde keer naar Griekenland afgereisd sinds hun zoon er opgesloten zit. De eerste maanden zat hij in de gevangenis van Athene en tot eind van vorige week in één van de zwaarst bewaakte gevangenissen van Griekenland: in Malandrino, een moeilijk te bereiken bergdorpje dat zo’n 200 kilometer van Athene ligt.

Etienne: “Sinds hij in Malandrino zit en van ons geld krijgt toegestopt om fatsoenlijk eten en drank te kopen, stelt hij het goed. De hygiëne en de voeding laten te wensen over. Elke keer als we komen, brengen we vlees voor hem mee. Dat vlees moet helemaal uitgebakken zijn, er mag geen bloed meer uitkomen en geen saus bevatten of het mag niet naar binnen. Ik denk dat de Grieken bang zijn dat er anders drugs in verstopt zitten.”

Voetballer

Alain Libens was ooit een beloftevolle voetballer, speelde voor Racing Mechelen in tweede klasse en heeft er een hoop vrienden aan over gehouden. Zijn toenmalige trainer Piet Demol, momenteel trainer in Doha (Qatar), steunt hem zoveel mogelijk.

Etienne: “Demol heeft brieven en e-mails verstuurd aan verschillende politici, onder meer aan Yves Leterme, Patrick Dewael en Ivo Belet, om steun te vragen. Allen lieten weten het nodige te doen.”

Laatste kans

Etienne en Martha hopen vandaag op een goede afloop. Etienne: “Alain is bloednerveus. Toch heeft hij hoop. Van andere gevangenen die ook tot levenslang zijn veroordeeld en veel meer drugs hebben gesmokkeld, heeft hij gehoord dat hun straf is omgezet tot veel lichtere celstraffen. Krijgt Alain vandaag te horen dat het 7 of 8 jaar wordt, dan komt hij binnen de kortste keren vrij. Wordt het 10 jaar dan kan hij de procedure in gang zetten om hem naar een Belgische gevangenis over te brengen. In Griekenland is het ook zo dat je voor elke dag dat je er werkt op een behoorlijke strafvermindering kan rekenen. En dat doet Alain: koken, poetsen en schilderen. Hij heeft dat toch allemaal geleerd. Want ik heb het hem gezegd: ‘Jongen, dit is je laatste kans’. We hebben alles voor hem gedaan wat mogelijk is, meer kunnen we niet meer doen.”

“Ik verdien een straf maar niet levenslang”

Alain Libens werd in juni 2004 gearresteerd in de luchthaven van Athene, met in een koffer tien kilo cannabis. Een drietal maanden eerder woonde hij samen met zijn vriendin in het Luikse en raakte hij in de drugswereld verzeild.

Alain: “Ik werkte als garçon in een Tongerse dancing, was mijn job kwijtgespeeld en stond op het punt om voor de tweede keer vader te worden. Die hele situatie leek mij op dat ogenblik zo uitzichtloos dat ik psychisch volledig aan de grond zat en gemakkelijk te beïnvloeden was. Het voorstel om tegen betaling drugs te vervoeren (3.000 euro per transport nvdr.) leek mij de ultieme kans om mijn gezin en mijzelf er bovenop te helpen.”

Bij het tweede bezoek aan Griekenland - de eerste keer was hij enkel op verkenning gegaan - liep het mis voor Alain Libens. “Ik heb enorm veel spijt”, zegt hij nu. “Ik ben beschaamd en betreur het leed dat ik bij veel mensen heb verooorzaakt. Ik heb het oorspronkelijk gedaan om het welzijn van mijn kinderen Nolan en Jord, drie en acht jaar oud, te verbeteren. Mijn grootste straf is nu net dat ik mijn kinderen niet kan opvoeden, niet kan zien opgroeien. Mijn jongste zoontje is geboren toen ik in de gevangenis zat. Ik moet gestraft worden, maar levenslang? De straf staat niet in verhouding met wat ik heb gedaan.”

Hasseltse advocaat niet gerust in goede afloop

Patrick Schruers, de Hasseltse advocaat van Alain Libens, is er niet gerust in. Hij kan zelf niet pleiten vandaag, dat doet de Griekse advocaat van Alain Libens, meester Georgios Pyromalis. Een personeelslid van de Belgische ambassade staat in voor de vertaling.

Patrick Schruers: “Ik ben er niet gerust in omdat mijn cliënt in eerste aanleg in amper een kwartier tijd is veroordeeld. Hij kreeg de zwaarste straf: levenslang. Er was één getuige: een politieman die zijn verklaringen heeft opgetekend in het Grieks, een taal die mijn cliënt niet kent. Het vonnis werd onmiddellijk uitgesproken, zonder enig beraad. Bovendien wordt in Griekenland voor alles wat met drugs te maken heeft strenger opgetreden. In ons land zou onze cliënt wellicht er met maximaal één jaar vanaf zijn gekomen.”
Nu in het nieuws