Bart Deelkens: "Ik reed wenend naar huis"

Print
Bart Deelkens is weer Bart Deelkens. De 24-jarige doelman van Westerlo, die twee jaar lang op de deur van Club Brugge en RC Genk klopte, ging in de heenronde door een diep dal, belandde op de bank, maar knokte terug en durft nu weer omhoog kijken. “Mijn familie en vriendin hebben me erdoor gesleurd, want ik heb héél diep gezeten.” De Limburger heeft zijn lesje geleerd. “Pas over mijn lijk krijgen ze me nog uit de goal.”
 
“Ik begon heel slecht aan de competitie,” geeft Deelekns toe. “De eerste wedstrijd was ik geschorst, zodat ik de laatste drie weken van de voorbereiding nauwelijks speelde. De tweede match stond ik wel in doel,maar ik was totaal uit ritme. Ik keepte slecht, maakte enkele flaters, liet ballen door die ik vroeger zomaar pakte.”
 
Bart Deelkens weet nu hoe dat kwam.“Ik nam alles te makkelijk op. Het ging twee seizoenen lang allemaal heel goed met mij. Té goed, ik dacht dat alles vanzelf ging. Onbewust deed ik er misschien minder voor. Brugge en Genk hadden interesse getoond en dat speelde in het koppeke. Toen ik fouten begon te maken, kon ik dat niet accepteren. Als ik de beelden terugzag, dacht ik soms Bart, wat heb je nu toch gedaan? Ik begreep er niks van.Ook de mensen reageerden anders.Twee jaar lang hebben ze me bejubeld, plots hoorde ik reacties van hij kan het niet meer, zijn geluk is op”.
 
Jan Ceulemans zette hem uiteindelijk op de bank.
“Een verschrikkelijk moment. Vlak voor de match tegen La Louvière zei de trainer sorry, maar ik kies voor de andere. Ik was van de wereld, zat die match absoluut niet aandachtig op de bank. Ik was kwaad op Ceulemans, ja. Hij had gelijk dat hij mij ernaast zette, maar met de manier waarop had ik het moeilijk. Na mijn slechte prestatie in Lommel had hij twee weken om me op de hoogte te brengen, maar hij wachtte tot vlak voor de match. Maar achteraf is mijn woede op de trainer bekoeld. Er ís geen goede manier om zoiets over te brengen.”
 
“Ik heb drie weken nodig gehad om het te verwerken. Ik voelde me zó slecht op die bank. Op de club liet ik het niet merken, maar thuis was ik mezelf niet meer. Ik was prikkelbaar, zat constant te zeuren, reageerde soms agressief. Het moet geen lachertje geweest zijn om toen met mij te leven. Gelukkig is mijn vriendin bij mij gebleven (lacht). Na de matchen was ik om kwart na tien al thuis. Mijn vriendin moest rijden, want ik zat de hele terugweg te wenen.”
 
“Gelukkig hebben mijn ouders en mijn vriendin er me bovenop gepraat. Zij hebben me op het rechte pad gebracht. Op een bepaald moment had ik een goed gesprek met iemand en die zei me Bart, stop met twijfelen, je hebt en je zal het altijd hebben. Dat was het keerpunt. Ik ging extra bijtrainen, keepte goed bij de reserven, kreeg weer vertrouwen en ik was vertrokken.”
 
Filip De Wilde noemde jou vorige week in Sportweekend het keeperstalent van België?
“Daar was ik ongelofelijk gelukkig mee. Als zo iemand dat zegt, dat geeft dat een kick. Maar ik ga niet meer zweven. Ik blijf nu gewoon Bart Deelkens.”
MEEST RECENT