GBA-keeper Luciano: "Ik ben de Braziliaanse Preud’homme"

Print
“Ikke vliegenvanger.” Luciano herinnert zich nog goed hoe hij bijna drie jaar geleden met die woorden op trainer Van der Elst afstapte.“Wist ik veel wat ik zei”, lacht hij vandaag.“Ik was hier net.Kende geen woord Nederlands. Ze hadden mij wijsgemaakt dat een vliegenvanger een steengoede keeper was.Telkens ik dat woord hoorde, gingen trots mijn duimen de hoogte in.” Vandaag staat Luciano onder de lat tegen Genk. Eindelijk, vindt hijzelf, want maandenlang moest hij ontgoocheld toekijken vanop de bank. “Ik heb zelfs overwogen om naar een andere club te gaan.” Germinal
 
Bij de start van het seizoen kreeg je nochtans de voorkeur op Verbist.
Luciano: En dan kwam die wedstrijd op Lokeren (op de tweede speeldag, red.). Eerst incasseerde ik een doelpunt waarbij ik er nog altijd van overtuigd ben dat ik vrijuit ging. Vervolgens kreeg ik rood. Een fout, dat geef ik toe. Maar of ze mij daarvoor naar de bank moesten verwijzen? Ik dacht dat ik meer krediet had.Vorig seizoen heb ik een heel goede terugronde gekeept. Alleen verloren tegen Anderlecht en Club Brugge.Altijd kon de club op mij rekenen. En dan maak je één fout en hop, daar ging mijn basisplaats. Dat had ik niet verdiend, vond ik.
 
De vorige seizoenen is je dat ook overkomen. Telkens moest je wel even plaatsruimen voor een andere doelman.
(knikt) Maar toen kon ik dat wel aanvaarden. In mijn eerste seizoen had ik nog veel te leren. En vorig seizoen heb ik domme fouten gemaakt. Als je een, twee, drie fouten maakt, is het logisch dat de trainer voor iemand anders kiest. Maar nu? Het is niet omdat ik veel lach en a good boy ben dat ik zomaar alles pik. Op een bepaald ogenblik heb ik mijn manager zelfs laten uitkijken naar een andere club. Zo ontgoocheld was ik.
 
En zeggen dat je de voorbije jaren zo gelukkig was in België.
Oh, maar dat ben ik nog altijd. Onlangs nog belde A Placar, het bekendste voetbalblad in Brazilië, mij op voor een reportage. De ‘Braziliaanse Preud’homme’ noemden ze mij. België is in Brazilië bekend om zijn keepers, zie je. Pfaff, Preud’- homme: dat zijn daar wereldvedetten. Dat een Braziliaan het in dit land kan waarmaken als doelman, vonden ze een hele prestatie. Nee, schrijf maar op: ik dank God nog elke dag dat ik in België mag voetballen.
 
Vanwaar komt toch die kwalijke reputatie van Braziliaanse doelmannen?
Zegt de WK-finale van 1950 je iets? Brazilië - Uruguay, 1-2. Barbosa stond in doel bij Brazilië. Een beoordelingsfout van hem kostte Brazilië de wereldtitel. Een nationaal trauma. De man die het Braziliaanse doelpunt maakte, Friaça, is afkomstig uit hetzelfde dorp als ik. Hij heeft na die match vier nachten niet geslapen, zegt hij altijd. Zo depressief was hij. En met hem heel Brazilië. Barbosa is na die wedstrijd helemaal verguisd. Geen hond die nog naar hem omkeek. Om je een idee te geven: toen hij tijdens het WK in 1994 de Braziliaanse selectie wilde bezoeken,mocht hij er niet in van de bondscoach. Hij bracht ongeluk, heette het.
 
Het heeft je er niet van weerhouden zelf keeper te worden.
Nee, maar mijn held heet dan ook niet Barbosa maar wel Taffarel. De beste Braziliaanse keeper ooit.Tijdens ons winterstage in Marbella heb ik hem ontmoet. Hij was daar met Parma. Een van de mooiste dagen in mijn leven. Hij had me bezig gezien op training en vertelde dat hij kon zien dat ik een landgenoot van hem was.Verloochen nooit je Braziliaanse stijl, zei hij. Man, ik zweefde. Een paar dagen later speelden we een oefenpartij tegen Galatasaray. Ik heb nooit met zoveel vertrouwen gespeeld als die dag.
 
Wereldwijd voetballen er 5.000 Brazilianen buiten Brazilië. En alleen al in 2000 gebeurden er transfers vanuit Brazilië naar 65 verschillende landen, van Vietnam tot Senegal. Vanwaar die massale uittocht?
Er is zoveel talent... De concurrentie is zo groot dat het voor jonge spelers bijna een onbegonnen zaak is om het tot een van de grote Braziliaanse clubs te schoppen. Vooral omdat die zelf vaak kiezen voor bekende, oudere spelers die vaak al een carrière in Europa achter de rug hebben. Bovendien: Europa heeft iets magisch in Brazilië. Het staat voor...(denkt na) glamour. Ook ik merk dat. Sinds ik bij Germinal Beerschot speel, ben ik een echte ster in mijn dorp. In de plaatselijke bibliotheek is zelfs een rek met videocassettes van mij. Allemaal beelden van wedstrijden die ik in België speelde. Inmiddels is heel het dorp supporter van Germinal Beerschot. Op het grappige af: telkens ik naar Brazilië reis, breng ik truitjes mee. Iedereen die zo’n truitje draagt, wordt meteen genoemd naar de naam die er achteraan opstaat. In mijn dorp stikt het van de Kpaka’s, de Cooremansen en de Huysmansen.
 
Slotvraagje. Je komt uit de streek van Rio de Janeiro. Voor het derde jaar op rij kon je er niet bij zijn op het carnaval...
(onderbreekt)... verschrikkelijk. The girls, the party’s, the music. Ik mag er niet aan denken.Weet je dat ik in die periode zelfs de tv niet opzet uit schrik op beelden van het carnaval te stoten? Dat mijn familie verbied om er aan telefoon over te beginnen? Zo zeer doet het dat ik er niet bij kan zijn.
MEEST RECENT