Zege van Simoni dikt dopingperikelen nog aan

Gilberto Simoni huist al twee dagen in het oog van de cycloon. Deert het hem dan niet, dat hij na zijn cocaïne-plasje gecontesteerd verder moet? Het kleine mannetje uit Palu di Giovo, hoog op een heuveltop in Trento, heeft alleszins een kop van graniet. Op de slotklim naar Campitello Matese, geteisterd door de storm, forceerde Simoni de beslissing en spurtte hij sneller dan Francesco Casagrande, de enige die kon volgen. Alsof er niks aan de hand is met hem. Rik Verbrugghe, twee keer driest in het offensief, en Kurt Van de Wouwer volgden op korte afstand en hielden hun ambities warm.
«De woede die me vooruit heeft gestuwd? Nee, die is helemaal weg. Ik voel me sereen.» Zo giftig Simoni twee dagen geleden nog riposteerde op moeilijke vragen, zo rustig ontving hij de ritwinst van de revanche. Een vuist, een kreet, een duik in de armen van de Saeco-verzorger. Zijn antwoord met de benen op alle aantijgingen. Verbaal hoefde er niks meer bij. «Woensdag voelde ik me hol en leeg. Ook 's avonds nog op de kamer. Alsof ik niet echt leefde, niks meer voelde. Vandaag echter hervond ik het evenwicht. Ik koerste om te winnen. Niks meer, niks minder.» Samen met Francesco Casagrande etaleerde Simoni zich op de zoete flanken van het koude skistation als hoofdpretendent op de eindwinst. Een laureaat, voor zover hem de kans wordt gelaten om Milaan te halen, die achteraf een tijd naar het strafbankje gaat? Het spookbeeld is weer wat dichter gekomen.

Zonder winst te boeken in de stand kwamen Kurt Van de Wouwer en Rik Verbrugghe broederlijk zij-aan-zij over de streep. Niet meteen bij de eerste achtervolgers, maar wel voor Tonkov, Hamilton, Boogerd en leider Heppner, nog steeds in het roze. Ieder op zijn manier. Van de Wouwer zonder opvallen. Typisch Kurt. Ook met de mond. Zijn ambities liever in het achterhoofd dan op de tong. Dus meeglijden zo lang het ging op een klim waar té veel de kracht werd aangesproken om hem te liggen.
Rik Verbrugghe dan weer flamboyanter, op zijn manier. Ongetwijfeld had hij dichter kunnen finishen. Tot twee keer toe stoof onze landgenoot er in de slotklim echter vandoor. «Akkoord, hou ik me koest, dan blijf ik de favorieten dichter op de hielen. Maar winnen, nee, dat nooit. Dan probeer ik het nog liever.»
Nu in het nieuws