Rik Verbrugghe blijft geloven in kans op leiderstrui Giro

Print
Eén seconde is niks in een mensenleven, maar kan voor een topsporter het verschil tussen hemel en hel uitmaken. Van de 198 deelnemers aan de Giro deed alleen de Spanjaard Dominguez in de proloog één uurwerktikje beter dan Rik Verbrugghe, zelfverklaard topfavoriet. De roze trui die voor eigen volk de zijne moest worden, blijft dus als een wortel voor de neus van de Lotto-renner hangen, al bevindt het felbegeerde kleinood zich sinds gisteren vijfentwintig seconden verder buiten bereik.
BR>
"Met die Dominguez had ik geen rekening gehouden, nee. Ik wist dat die Spanjaard zichzelf aardig uit de slag kon trekken in tijdritten van 15 à 20 kilometer, maar zo'n korte proloog? Nee, ik achtte de buit binnen toen Savoldelli de tanden stukbeet op mijn 8'13''. Ik zat in de commentaarpositie van de VRT toen Dominguez kwam aanzetten. Toen hij zich op zo'n 300 meter van de finish bevond wist ik al dat ik het niet zou halen. Ik ben ontgoocheld, maar denk maar niet dat ik helemaal stuk zit. Als je jezelf tot kanshebber nummer één uitroept en je moet met 20 seconden verschil de duimen leggen, dán baal je pas. Eén seconde, dat is één slecht ingeschatte bocht, één moment uit je ritme zijn, één ogenblik genekt worden door de zenuwen. Niemand is daar immuun voor."

Rik Verbrugghe, zaterdagavond laat, een paar uur na de feiten. De ergste ontgoocheling is weggespoeld door de champagne die kersvers vader Robbie McEwen de Lotto-familie aanbood. De queeste naar roze glijdt van een zekere honderd procent af naar een percentage dat een beduidend minder grote zekerheid aangeeft, dat beseft Verbrugghe best. Het tactische plannetje is, vooral na de bijkomende averij van gisterenmiddag, nodig aan bijspijkeren toe.
"Ik besef best dat ik iets unieks door de vingers heb laten glippen. Stel maar even dat ik één seconde sneller had gefietst, en dat ik die roze trui had gepakt. Voor veel mensen had ik dan tijdens de rest van het seizoen niks meer moeten presteren, mijn jaar had niet meer kapot gekund. Jammer, maar niks meer dan dat. Ik blijf niet bij de pakken zitten, ook al besef ik dat het ongelooflijk moeilijk wordt die leiderstrui voor eigen volk te kunnen dragen. Het lukt me misschien nog wel in de ritten vóór Straatsburg, maar dat zal gevoelsmatig toch anders zijn. De tijdsverschillen zijn, ondanks die pech in de slotfase van de eerste rit, nog niet zo groot. Het zal er dus op aankomen iets te doen in die rit naar Luik."

Verbrugghe kocht gisteren alweer niks als eigenaar van twee goeie benen. De lange Waal bevond zich in de spits van het peloton, toen onder meer Bartoli, Sacchi, Boogerd en tutti quanti Duitse grond kusten. "Ik bleef gelukkig overeind, maar moest toch voet aan de grond zetten. Vijfentwintig seconden verliezen doe je in de finale van een wedstrijd natuurlijk in een handomdraai. Verdorie, net op een dag dat het zo gesmeerd liep. De hele tijd door fietste ik aandachtig voorin. Als ik mezelf morgen (vandaag, red.) ook zo goed voel, dan doe ik wat ik van plan was. Nee, ik zeg niks. Je moet maar komen kijken. Eén ding wil ik je wel meegeven: mijn ambitie voor die roze trui blijft onverminderd van kracht."

Keulen - Ans, de etappe van vandaag, houdt van Luik - Bastenaken - Luik alleen de laatste twee hellingen over. De kans is dus reëel dat de côte de Saint-Nicolas en de slotklim naar de finish te licht wegen om voor een schifting te kunnen zorgen in een op hol geslagen peloton. Krijgt Verbrugghe er in de persoon van Robbie McEwen - de Australiër hikt leider Cipollini in het algemeen klassement méér dan Rik in de nek - misschien in eigen rangen een roze concurrent bij?
"Geen punt, echt waar. Als dat ding maar in de ploeg blijft. Als het me in Luik niet lukt, heb ik nog een paar kansen. (Lacht.) Als ik die roze trui pas in Milaan kan aantrekken, is het voor mij ook goed, hoor."

.

Nu in het nieuws