Rode Duivels boeken pover gelijkspel

Robert Waseige heeft nog een hoop werk op de plank. Het is de voornaamste conclusie na het povere 1-1 gelijkspel van de Rode Duivels gisteravond tegen Slovakije. Voor de rust voetbalde ons land ronduit dramatisch, nadien was het een halfuur degelijk. Het kon er de toeschouwers niet van weerhouden hun helden op een striemend fluitconcert te trakteren. Mocht er nog iemand aan hebben getwijfeld, we worden in Japan geen wereldkampioen. Oefenpartijen lijken steeds meer op die onder Georges Leekens: een marteling voor spelers én publiek.
BR>
Goed anderhalve maand rest Robert Waseige vooraleer hij met de Rode Duivels op 4 juni Japan partij geeft. Als de wedstrijd tegen Slovakije één ding duidelijk maakte, dan wel dat de bondscoach elke minuut zal nodig hebben om eerst tot een definitieve selectie en later tot een strijdbaar elftal te komen. Laat prestaties en resultaten in oefenpartijen dan geen maatstaf zijn voor de uitkomst van het echte werk, dit soort duels is voor niemand goed. Integendeel. Steeds nadrukkelijker lijken de oefenduels op weg naar Japan op die onder Georges Leekens in de aanloop naar Euro 2000: een marteling voor spelers en publiek. Zelfs het genoegen van een kleine zege tegen een kleine tegenstander was de supporters niet gegund. Op de laatste afspraak voor eigen publiek (14 mei tegen Algerije) zijn de spelers hun fans een klinkende revanche verschuldigd.

Er stond gisteravond alleen junkfood op het menu in het restaurant van de Rode Duivels. Eén deftige aanval, twee gevaarlijke kopballen na hoekschop en een paar minuten tempo-voetbal: meer kregen de toeschouwers voor de rust niet geserveerd. Het leek wel alsof niemand zin had om het armtierige niveau te overstijgen waarmee cabaratier Geert Hoste vooraf via een draaiorgel beide landshymnes had vertolkt. Die voorstelling werkte op de lachspieren, de Rode Duivels hadden het dan weer gemunt op de geeuwspieren.

Het is een publiek geheim en het werd tegen Slovakije nog eens pijnlijk blootgelegd: als de Rode Duivels voetballen zonder bezieling, dan halen ze absoluut geen internationaal niveau. Daarvoor ontbeert dit elftal de intrinsieke klasse. Laat dat overigens niet eens een schande zijn, de vraag naar de zin van dit soort oefenwedstrijden wordt hierdoor wel heel relevant. Goed anderhalve maand voor de start van het WK moet je geen omstandigheden opzoeken waarin de kans op een uitschuiver groter is dan die op het creëren van een goed gevoel. En precies dat is het wat de Rode Duivels nodig hebben om er straks iets van te bakken in Japan.

Wat er dan allemaal fout liep bij de Rode Duivels? De opbouw van achteruit verliep traag, de ruimte tussen de linies was veel te groot, centraal op het middenveld waren Simons en vooral Marc Wilmots nergens als tussenschakel in offensief opzicht en voorin stonden vier voetballers te wachten op een bal die nooit kwam. In de spits bleek overigens dat Branko Strupar nog een eind verwijderd is van het niveau waarmee hij de Rode Duivels van dienst kan zijn.

Na de pauze, met Mbo Mpenza en Sven Vermant in de plaats van Strupar en Wilmots, liep het eindelijk vlotter. Het tempo ging omhoog, de duels werden gewonnen, er was plots beweging en diepgang en met Sven Vermant stond er op het middenveld nu wel iemand die een ploeg met precieze passing kan laten draaien. De gevolgen lieten niet lang op zich wachten en Bart Goor maakte er knap 1-0 van.

Nadien verwaterde het niveau opnieuw en toen Janocko er kort voor het einde mooi 1-1 van maakte, volgde er net als tijdens de rust een striemend fluitconcert. Soms doet de geschiedenis ontroerend hard haar best om zichzelf te herhalen. Als dat maar geen slecht voorteken is.
MEEST RECENT