Minirok wordt 40

In april 1962 haalde Mary Quant in minirok de cover van Vogue. Yves Saint Laurent geloofde niet in de toekomst van het stuk(je) textiel. Veertig jaar later is de minirok nog steeds springlevend.
BR>
Teenagers werden van school gestuurd. Vaders dreigden ermee etalages aan diggelen te slaan. Prinses Paola werd de toegang tot het Vaticaan geweigerd... Aanleiding? De minirok. Het nietige lapje textiel verhitte in het begin van de sixties de gemoederen, maar als officiële geboortedatum mag april 1962 gelden. Toen haalde Mary Quant, de moeder van de mini, de cover van de Vogue. In minirok...

Piepjong was Mary Quant (68) toen. Zij vond de gangbare roklengte impossible en in haar eerste boetiek, de toen roemruchte Bazaar in de Londense wijk Chelsea verkocht ze dan ook hemdjurkjes die knieën en veel meer bloot lieten. Denk daarbij vinyl laarjes, een pagekopje à la Vidal Sassoon - dé Londense kapper van het moment - en misschien een vleug witte of felblauwe oogschaduw. Britten met bolhoeden dreigden etalages te verbrijzelen, maar Quants ingeving blies de Britse kledingindustrie nieuw leven in. In 1966 werd Mary Quant daarvoor gelauwerd met het ereteken van Officer of the British Empire. Ze verscheen ten paleize van de queen in minirok en afgeknipte handschoenen.

De Parijse collega's van de ontwerpster reageerden verdeeld. André Courrèges pakte in 1963 uit met zijn geometrie-look waarbij de zoom een hand boven de knie ophield. Maar Yves Saint Laurent was nog niet klaar voor blote knieën. "Ik geloof niet echt in de minirok", sprak de modekoning. "Dat belandt op een dood spoor." Coco Chanel reageerde gewoontegetrouw met een giftige sneer. "Ik haat de minirok. Blote knieën doden de liefde." En ze bleef bij haar standpunt. Nog vlak voor haar dood in 1971 ergerde ze zich aan "die vieze vleesuitstalling". Het raakte Mary Quants koude kleren niet. In 1967 sprak zij de gevleugelde woorden: "Goede smaak is dood. Vulgariteit is leven." En haar volgende bijdrage tot de swinging sixties waren de hot pants...

Iedereen wilde een outfit van Quant. Brigitte Bardot en Nancy Sinatra waren klanten, en toen George Harrison in de winter van 1966 met model Patti Boyd trouwde, droegen allebei ontwerpen van Mary Quant.

De komst en het succes van de minirok waren niet toevallig. Het was de tijd van de seksuele revolutie, van de anticonceptiepil en van een uitdagende zelfverzekerdheid. Al was het beeld van de graatmagere Twiggy in minirok niet echt sensueel te noemen. Sindsdien duikt de minirok geregeld op in het modebeeld. In de jaren tachtig bijvoorbeeld, toen Madonna zich bloot gaf in een zwart lycra exemplaar en zwarte kanten panty's. In de jaren negentig ook, toen Heather Locklear alias Amanda in Melrose Place meer opviel door haar superkorte rokjes dan door de slechtheid van haar personage. En wie kijkt er nu naar Ally McBeal voor de advocatenintriges? Nee, de benen die onder Calista Flockharts minirokje uitkomen, daar wordt over gefantaseerd. Shocking? No way... Toen Chanels opvolger Karl Lagerfeld begin jaren negentig de minirok zodanig inkortte dat hij nog nauwelijks onder het jasje uitkwam, bestempelde hij dit kledingstuk monkelend als een manchet voor het achterwerk... Sinds een jaar of twee verschijnt de minirok opnieuw op de catwalk en in het straatbeeld. Volgende herfst ook in leren versies. Ook de nieuwe variant van het autootje dat Mary Quant tot de mini inspireerde, de Mini Cooper, past weer helemaal in het plaatje.

In tegenstelling tot de jaren zestig is de lengte van de rokzomen niet langer een regel als van een exacte wetenschap. Vrouwen kunnen zelf kiezen hoeveel ze bloot willen geven. Toen de lange rokken nog maar eens werden opgevoerd, liet de moeder van Karl Lagerfeld zich horen. De toen al niet meer piepjonge dame gaf te kennen dat zij de korte rok bleef dragen, want - zo luidde haar redenering - alles aan je lijf veroudert, maar benen blijven relatief het langst toonbaar.
Nu in het nieuws