Te weinig scholen voor autistische kinderen

"Lennert zag er normaal uit, zijn motoriek ontwikkelde zich zoals het hoorde, maar toch dacht ik: "Er scheelt iets met dat kind"", zegt Carla. Tijdens zijn tweede levensjaar werd duidelijk dat Lennert een heel grote taalachterstand had. De onzekerheid bleef, en toen bleek dat Lennert onmogelijk in een schoolklasje kon aarden, werd hij grondig getest en werd de diagnose gesteld: hij lijdt aan autisme. En dan begon de zoektocht naar een aangepaste school.
BR> Uiterlijk is Lennert perfect normaal, het is zelfs een mooi kind. Maar hij kijkt je zelden recht in de ogen, krijgt soms ongecontroleerde driftbuien en heeft een heel kleine woordenschat voor een kind van drieënhalf.
Lennert is het jongste kind van vijf. Zijn ouders, Carla en Daniël, kregen hem na vier dochters. Vooral Carla merkte dat haar zoontje anders was. "Hij antwoordde nooit op een vraag en hij had mij letterlijk helemaal niet nodig. Onze andere kinderen vonden het heel leuk om samen met mij te spelen, maar Lennert liet mij koudweg staan met mijn spelletjes. Hij liep gewoon weg. Enkel als hij honger of dorst had, kwam hij naar mij. Ik wist dat er iets erg mis was, maar ik vond nergens gehoor, ook niet toen ik het meldde bij de medische onderzoeken."
"Goedmenende kennissen zeiden dat we waarschijnlijk dachten dat Lennert 'anders' was omdat we een jongen kregen na vier meisjes", zeggen Carla en Daniël. "Er wordt vaak gezegd dat jongens wat trager zijn, en wij waren enkel meisjes gewend. Bovendien werd hij geboren na een dwarsligging. "Misschien heeft hij daar iets aan overgehouden", zeiden de mensen. Maar onderzoek wees uit dat hij fysiek niets mankeerde. Toch bleef hij op een vreemde manier rondlopen. Hij fladderde als het ware op zijn tenen. Later leerden we dat dit net een signaal van autisme is."

Radeloos

"We waren echt radeloos en contacteerden het Centrum voor Ontwikkelingsstoornissen, dat ons een gespecialiseerde arts aanwees. We lieten Lennert onderzoeken, en uiteindelijk bleek dat hij autistisch én hyperkinetisch is. Hij is normaal begaafd, en hoort bij de categorie active but odd (actief maar onaangepast). Kinderen in deze categorie zijn het moeilijkst om op te voeden, maar ze zijn het best vatbaar voor verbetering." Tijdens het onderzoek werd ook het type school aangewezen waar Lennert terechtkan: een type 7. "In Vlaanderen waren er maar vijf die in aanmerking kwamen, en twee daarvan vielen nog eens af omdat ze echt te ver waren. Bleven over: Hasselt, Brussel en Antwerpen. Wij wonen in Begijnendijk, bij Leuven. In Antwerpen was de wachtlijst enorm, Brussel was gewoon volzet. Dus bleef Hasselt over, en wonder boven wonder was daar nog één plaatsje vrij. We moeten nu wel bijna elke dag over en weer naar Hasselt, maar we hebben enorm veel geluk gehad. Heel veel autistische kinderen zitten noodgedwongen in een totaal ongeschikte school."
Alles kwam in een stroomversnelling terecht toen ze hem vorig jaar naar school brachten. Lennert bleek er onmogelijk te kunnen aarden, en ook voor de juf en de andere kleuters werd het een onmogelijke situatie. "Toen wilden we per se weten wat er aan de hand was. Ik had al een klein vermoeden dat het zou kunnen gaan om autisme, en ik ging op internet op zoek. Bij de Vlaamse Vereniging Autisme vond ik een lijst met signalen die kunnen wijzen op autisme, en het resultaat was echt beangstigend: Lennert vertoonde bijna al die symptomen", zegt Carla.

Vooruitgang

Lennert gaat nu een maand naar KIDS in Hasselt, en heeft al enorm veel vooruitgang gemaakt. Hij antwoordt af en toe op vragen, en hij praat al veel beter. Eén keer per week blijft hij op school slapen.
"Structuur is erg belangrijk voor een kind als Lennert. Thuis hebben we nu dagkalenders, waarop met fotootjes wordt uitgebeeld hoe zijn dag er gaat uitzien. Een foto van de school, van zijn juf, en op de dagen dat hij thuis slaapt een foto van de auto en van mama die hem komt halen en eentje van zijn bedje thuis. Op de dag dat hij op school blijft slapen, hangt er een foto van zijn bedje bij KIDS. In het begin haalde hij die laatste foto van het bord en stopte hem weg. Dat doet hij nu gelukkig niet meer. Aan de hand van de foto's begrijpt hij dat hij één keertje op school blijft slapen en dan weer naar huis mag. Het schoollopen zelf vindt hij wel leuk, maar hij heeft het nog altijd moeilijk om te aanvaarden dat hij niet altijd thuis mag slapen. Het breekt je hart als je je kind zo verdrietig en soms ontredderd ziet. En het ergste is: autisme gaat nooit meer over. Met autisme heb je levenslang."

Signalen

Bepaalde signalen kunnen erop wijzen dat uw kind autisme of een aanverwante stoornis heeft.
- enkel deelnemen aan een activiteit als een begeleider aandringt of helpt
- ongepast lachen en giechelen
- vreemde bewegingen maken ("fladderen")
- extreem woedend of verdrietig zijn zonder aanwijsbare reden
- letterlijk woorden of zinnen herhalen (echolalie)
- vluchtig of geen oogcontact
- opvallende lichamelijke over-activiteit of extreme passiviteit
- weinig soepel zijn in denken en doen (vb. een vertrouwde route die MOET worden gevolgd)
- moeilijk zijn in omgang met anderen
- onophoudelijk over hetzelfde onderwerp praten
- behoeften uitdrukken door iemand bij de hand te nemen
- ongewoon spelgedrag
- beperkte wederkerigheid of interactie met andere personen
- steeds dezelfde activiteiten herhalen
- heel goed zijn in sommige activiteiten waarbij geen sociaal inzicht nodig is
- afstand houden van anderen
Alle signalen hebben te maken met moeilijkheden met sociale relaties, (non)-verbale communicatie, spel en verbeelding en veranderingen.
Wie verscheidene van bovenstaande signalen herkent in het gedrag van zijn kind en ongerust is, kan contact opnemen met de Autisme-telefoon op 078-152.252, fax 09-218.83.83, e-mail:VVA@autisme-vl.be; www.autisme-vl.be. De Autisme-telefoon is een initiatief van de Vlaamse Vereniging Autisme vzw, Groot Begijnhof 14, 9040 Gent.
Nu in het nieuws