De Winne-Strobbe: «Te gruwelijk voor woorden»

«Men doodt z'n kinderen niet», zei de openbare aanklager gisteren verwijtend tot Luc De Winne en Maggy Strobbe, die terechtstaan voor dubbele kindermoord. «Melissa werd gedood aan de borst die haar had moeten voeden en koesteren. Joachim stierf onder de hand van zijn vader die hem had moeten strelen.» De procureur vroeg een onomwonden 'ja' op alle schuldvragen.

Mr. Vermassen had gepleit voor de getraumatiseerde exploitante van het hotel waar het drama zich voltrok, begin januari 1999. Mr. De Backer vroeg begrip voor het leed van Maggy's vader, Rudi Strobbe, die zijn kleinkinderen nooit heeft kunnen zien.

Mr. Piet Van Eeckhaut erkende de 'grote en verpletterende schuld' van zijn cliënt Luc De Winne maar voerde meteen aan dat de vader onder een bijzonder negatief gesternte geboren werd en opgroeide: 'een getekende van kleins af'. Ook Maggy's verdedigers brachten in herinnering dat de jeugd van de moeder gekenmerkt werd door een groot gebrek aan (moeder)liefde en ze hadden de grootste twijfels of de mama van de twee kleintjes echt wel met voorbedachtheid handelde toen de kleine Melissa als eerste stierf, versmacht onder het lichaam van de vrouw.

«Droeve eer»

«Ik heb de droeve eer», zei mr. Jef Vermassen, «te pleiten voor de

geruisloze slachtoffers

die ook in elk misdaadverhaal te vinden zijn, meer bepaald voor de mensen van Hotel de la Gare, de exploitant, zijn moeder en de werkster die daar al dat bloed moesten opkuisen en er nog elke dag mee geconfronteerd worden, ook al door de ramptoeristen die zich als

gieren

gedragen. Het gebeurt dat mensen daar binnenstappen,

madame, mag ik die kamer eens zien?

Mevrouw Diane Janssens maakt een onvoorstelbaar moeizaam rouwproces door. Deze dame heeft een trauma opgelopen. Ze zit met een vreselijk schuldgevoel vanuit het idee dat ze méér had kunnen doen. Ze verlangt niet anders dan dat ze de erkenning krijgt dat haar geen schuld treft en dat ook zij een slachtoffer is.»

«Stem van kinderen»

Mr. Piet De Backer, burgerlijke partij namens Maggy's vader en tegen Luc De Winne alléén, noemde Joachim en Melissa de onschuldige slachtoffers van een waanzinnig, schokkend en zinloos plan. Vader Rudi Strobbe moest de tragedie vanuit de media vernemen. Het was hem niet gegund, zijn kleinkinderen te leren kennen. Mr. De Backer: «Deze man heeft z'n dochter willen bijstaan maar Luc en Maggy leefden - in een relatie die gedoemd was om te mislukken - op hun eigen kleine eilandje en weigerden de helpende hand van vader Strobbe én van de maatschappij.» De pleiter bezwoer de juryleden: «Laat deze grootvader de stem zijn van de vermoorde kinderen om beide ouders - en vooral de vader - voor hun verantwoordelijkheid te plaatsen. Laat die twee kinderen niet vergeten worden.»

Doodsschreeuw

«Als parketmagistraat», zei de openbare aanklager Philippe Gysbergs in zijn rekwisitoor, «heb ik al véél meegemaakt en méér dan eens heb ik mededogen gehad met de dader(s) maar naar deze zaal ben ik toegekomen met slepende voeten en de dood in het hart. Dit is één van de meest afschuwelijke zaken die ik ooit heb moeten behandelen. Denk maar aan de sfeer waarin deze misdaden gepleegd zijn. Een sfeer die de jongen deed roepen,

'niet doen mama, geen pijn doen, ik wil niet sterven'

. Denk aan z'n doodsschreeuw, gesmoord door zijn eigen moeder. Luc De Winne en Maggy Strobbe hadden geen enkele reden om voor de dood te kiezen. Het waren geen

sukkelaars

, het waren

profiteurs

, geen 'goesting' om te werken, geen 'goesting' om hun schulden af te betalen. Ze kregen genoeg hulp van de maatschappij maar de OCMW-steun ging op in hasj-rook. De morele en juridische schuld aan dit drama is voor beiden even groot. Zoals ze zelf verklaard hebben, wilden ze een eind maken aan hun leven en dat van hun kinderen, het hele gezin uitroeien. Wel, voor de kinderen hebben ze dat plan ook uitgevoerd. Ik vraag een 'ja' op alle schuldvragen.»

«Troebele relatie»

«Luc De Winne», zei z'n verdediger mr. Piet Van Eeckhaut, «komt uit mijn buurt, de rechteroever van de Dender,

de slechtste kant van 't water

. De Winne was van kleins af

getekend

, door een barst in zijn kinderjaren. Toen hij acht was, stierf zijn vader, een puinhoop van beelden achterlatend: drankzucht, ontrouw, slagen. Op z'n dertiende werd hij volledig wees, maar zijn strafblad was toen al overladen vol. Geplaatst in instellingen leerde hij liegen en wantrouwen. Met Maggy vormde hij een 'eigenaardig koppel', met een troebele, duistere en complexe relatie waarin de machtsverhoudingen onduidelijk waren. Samen groeiden ze naar een absurditeitsgedachte -

het heeft toch allemaal geen zin meer

- en na hun zwerftocht vol achtervolgingswaan barrikadeerden ze zich als een verdoemd paar in die hotelkamer nadat ze tot het zinloze besluit gekomen waren om zichzelf te liquideren en de kinderen 'mee te nemen'. Vier slachtoffers, alleen werd het voor de eerste twee fataal. Antwoord gerust 'ja' op alle vragen.»

«Geen monster»

Maggy's verdediger mr. Tom Van Damme argumenteerde dat beide ouders inderdaad de bedoeling hadden om samen zelfmoord te plegen: «Zonder de toegesnelde hulp had de moeder het niet overleefd.» Volgens hem moet het gedrag van Maggy verklaard worden door haar jeugd waarin ze de 'nestwarmte van een harmonieus gezin' miste. De pleiter gelooft Maggy als ze zegt dat ze door haar vader seksueel misbruikt is als jong meisje. Het gezin dat ze vormde met Luc De Winne had vooral psychische hulp nodig, en is de maatschappij daarin niet te kort geschoten, zo vroeg hij zich af. Zijn medepleiter, mr. Van den Eynde, vond dat Maggy het stigma van 'monster' niet verdient. Deze advocaat gaat ervan uit dat Maggy niet voorbedacht handelde bij het doden van baby Melissa: «Ze was door Luc gedwongen te drinken, werd door hem geslagen, vernederd en gefolterd. Toen ze van Luc het bevel kreeg, op haar dochtertje te gaan liggen, was haar bewustzijn verminderd en realiseerde zij zich de gevolgen van haar daad niet.»

Nu in het nieuws