Status Quo palmt Vorst-Nationaal in met stoere jongensmuziek

Print
Voor de loeiende gitaren van Status Quo loopt Vorst-Nationaal nog altijd moeiteloos vol. Toch zijn het vooral dertigers en nog meer veertigers met een donkere sportieve outfit, die zich door de makkelijke rock van deze Britse oldiesformatie laten hypnotiseren. Ze kijken dan ook vreemd op als Francis Rossi en zijn band voor de gimmick af en toe flirt met Ierse folk. De rockende boogiebewegingen ruimen dan plaats voor vrolijk gehuppel. In het voorprogramma dook trouwens al een gitarist met rode pet en korte broek op, die om de haverklap de 'duck walk'uitvoerde!
BR>
De luidsprekers van Status Quo zijn geheel wit geverfd zodat de geluidswand bijna lijkt op een wasserette. Het verblindende licht, dat ritmisch aanfloept, heeft hetzelfde effect als vuurwerk. Op het drumstel prijkt glorieus het getal vijftig. Dat de fifties nog vers in het geheugen liggen zou blijken uit de opwindende hommage aan de onvermoeibare Chuck Berry. Het publiek wordt zelfs opgedeeld in twee koren, die tijdens de finale weer samenvloeien.

Op de herkenbare gitaarbeat , die al meer dan dertig jaar het handelsmerk van de groep vormt, wordt ijverig mee gestampt. Het aanstekelijkst zijn de solo's in 'Roll Over Lay Down'. Tijdens de meezinger 'Hold You Back' gaan zelfs enkele vrouwelijke Latinofans uit de kleren om daarna hun blote lijf kuis te bedekken met een Boliviaanse vlag.

De psychedelische songs uit de beginperiode komen in het repertoire jammer genoeg niet meer aan bod. De kosmische klanken uit 'Pictures of Matchstick Man' en 'Black Veils of Melancholy' passen immers niet bij het stoere jongensimago, dat Rossi en zijn vrienden zich hebben aangemeten en waarmee ze hun aanhang nog verder hopen uit te breiden.

.

Nu in het nieuws