Chuck Berry wordt donderdag 75

Print
Donderdag blaast één van de peetvaders van de rock'n roll en een der meest legendarische gitaristen ooit 75 kaarsjes uit. Tenminste als de geboortedatum van Chuck Berry klopt.
Charles Edward Anderson Berry doet wat vaag over zijn afkomst. Maar hij zou op 18 oktober 1926 in het Californische San José zijn geboren. Vermoedelijk is hij opgegroeid in St. Louis in een gezin met zes kinderen en raakte hij door muziek aangetrokken toen hij als knaap zong in een kerkkoor.
Berry speelde op school al gitaar, maar raakte van het ding pas bezeten toen hij een elektrische gitaar kreeg van een plaatselijke rhythm and blueszanger. Als invloeden citeert hijzelf T-Bone Walker, Carl Hogan, BB King, Charlie Christian en Les Paul. Qua zang waren zijn muzen Frank Sinatra, Little Richard en Nat King Cole.
In het begin van de jaren vijftig speelde Berry in een trio dat plaatselijke feestjes opluisterde. Hij liet het beroep van kapper varen toen hij zijn eerste contracten van platenfirma's kreeg. Berry speelde om den brode zowat alle muziek.
Het keerpunt in zijn leven was die keer dat hij met de groep van Muddy Waters mocht meespelen. De zwarte blueslegende was onder de indruk van het gitaarspel van Chuck Berry en moedigde hem aan contact op te nemen met het beroemde blueslabel Chess Records.
Platenbaas Leonard Chess was eveneens onder de indruk en bood zijn poulain een eerste platencontract aan. Het snelle Maybellene werd geboren om een klassieker in de rock'n roll te worden en als één van de eerste rock'n roll nummers een blank publiek aan te spreken. Dat was een jaar voor Elvis Presley in 1956 zijn "Heartbreak hotel" op de wereld losliet.
En de hitmachine begon te draaien. "Roll over Beethoven", "Johnny B. Goode", "Sweet Little Sixteen" en "Brown eyed handsome men". Nummers die later werden nagespeeld door Beatles, Yardbirds, Stones, Electric Light Orchestra en Ieder Die Maar Een Beetje Wilde Rocken. Van Berry zijn er in totaal meer dan 500 coverversies, waarvan zestien alleen al door de Rolling Stones en Beatles. "Indien men rock 'n roll een nieuwe naam wil geven, dient men de naam Chuck Berry te geven", zei John Lennon ooit.
Op het toppunt van zijn roem, tegen het eind van de jaren vijftig, kwam Chuck Berry - na enkele akkefietjes in zijn jeugd - opnieuw in aanraking met de armen van de wet. Hij kreeg twee jaar wegens het over de staatsgrens brengen van een veertienjarig meisje "met immorele bedoelingen".
Het proces was zo racistisch dat Berry een nieuw proces vroeg. Tijdens zijn in 1962 begonnen gevangenschap bracht Chess nummers van de man uit als "Bye Bye Johnny", "Worried Live Blues", "Too much Monkey Business", "Memphis, Tennessee" en "Reelin' and Rocking".
Maar het was niet alleen met de muziek dat de concerten van Berry stoomden. In 1956 vond hij bij een optreden in het Paramount Theatre in New York per toeval zijn beroemde "duckwalk" uit: in een soort ganzenpas over het podium hinken, daarbij de gitaar torsend alsof het leven ervan afhangt. De "duckwalk" bleef een handelsmerk van Chuck Berry.
Voor gitaarkenner Ralph Denyer is Chuck Berry ondanks andere schandalen rond drugs, vrouwen en belastingontduiking één van de belangrijkste grondleggers van de rock 'n roll. "Zijn manier van gitaarspelen - zijn solo's, slagpartijen en riffs - is onmiddellijk herkenbaar en vormt een prachtige combinatie met de geestige commentaren op het tienerbestaan in Amerika in de jaren vijftig en zestig, zoals die zijn teksten zijn verwerkt", zegt Denyer.
Nu in het nieuws