Nirvana's 'Nevermind': tien jaar later

Print
13 september 1991, dag op dag tien jaar geleden: het vrij obscure groepje Nirvana brengt het album 'Nevermind' uit. Niemand kan dan vermoeden wat de gevolgen een decennium later zullen zijn. Tien miljoen mensen hebben 'Nevermind' in hun CD-rek staan en de zogenaamde grungerock heeft zichzelf een stek veroverd in de annalen van de muziekgeschiedenis.
Niets meer of minder dan een totaal andere invulling van wat populaire muziek tot dan toe was. Daarvoor was 'Nevermind' begin jaren negentig verantwoordelijk. Kurt Cobain, Krist Novoselic en Dave Grohl brachten de teenagers waar ze al een tijdje wanhopig naar op zoek waren. Een nieuw geluid: schrapende zang op snijdende gitaren, songs met weerhaakjes maar desondanks verpakt in een commercieel, aantrekkelijk jasje. 'Nevermind' heeft tien jaar later weinig aan kracht ingeboet. Opener 'Smells Like Teen Spirit', destijds de ultieme song van de verloren tienergeneratie, wordt nog steeds even hard meegezongen en heeft op menige dansvloer nog altijd de impact van een vlammenwerper. En nummers als 'In Bloom', 'Polly' en 'Something In The Way' blijven 'pareltjes' in het repertoire van Nirvana. Het album kon Michael Jackson zelfs uit de top van de hitlijsten verdringen en betekende definitief het einde van de heerschappij van de heavy-metalbands met de lange haren. 'Nevermind' bewandelde paden waar geen enkele rockplaat ooit in geslaagd was. De combinatie van loeiharde, weliswaar gepolijste nummers, en een onuitgegeven videoclip op MTV, deden Nirvana uitgroeien tot de muziekiconen van de jaren negentig. "In de emotionele hoogte- en dieptepunten die op de plaat worden vertolkt, zien sommigen de perfecte beschrijving van het leven van de band tussen de release van 'Nevermind' en de zelfmoord van zanger Kurt Cobain in april 1994", schreef het Amerikaanse muziekblad 'Rolling Stone' ooit. Sinds de dood van de getormenteerde grungegod heeft 'Nevermind', net als de andere muziek van Nirvana, inderdaad een extra dimensie gekregen. Luisteren naar 'Bleach', 'Nevermind', 'In Utero' of 'Unplugged in New York' kan volgens velen niet meer zonder te denken aan de zelfmoord van Cobain. De invloed van Nirvana en Cobain zal in de loop der jaren wellicht afnemen, maar velen zullen zich nog haarfijn herinneren waar ze waren op het moment dat het nieuws van de zelfmoord hen bereikte. Zoals vele overleden artiesten voor hem, werd Kurt Cobain vooral na zijn dood tot rockicoon gebombardeerd. Zijn dood wordt vaak gezien als een protest tegen de roem en de populariteit. Maar dat is een naïeve opinie: al bij al nam Cobain een persoonlijke beslissing. Hij kon het dagelijkse gevecht met zichzelf niet langer aan, en koos op 5 april 1994 voor de enige uitweg die hem mogelijk leek: die van de korte pijn, de minste kracht, de kogel door het hoofd. "It's better to burn out than to fade away", citeerde de blonde god Neil Young in zijn afscheidsbriefje. Dave Grohl, drummer bij Nirvana en nu succesvol als zanger van de Foo Fighters ziet het anno 2001 zo: "Tussen het uitbrengen van 'Nevermind' en de zelfmoord van Kurt liggen nauwelijks drie jaar. Dat is voor sommigen niet lang genoeg om te wennen aan iets dat het leven zo ingrijpend verandert"

.

Nu in het nieuws