Ulla en Gella Belgische vaandeldragers op EK judo

Print
PARIJS - Op de openingsdag van de Europese kampioenschappen komt vrijdag al dadelijk onze grootste troefkaart op de mat: Ulla Werbrouck (foto). Twaalf jaar op rij stond ze al met een medaille rond haar nek te pronken, tussen 1994 en 1999 bezette ze telkens het hoogste schavotje.
BR>
Maar geen Ulla zonder Gella. Daags nadien is onze andere zesvoudige Europese kampioene aan de beurt. Ook zij hoopt na een reeks ippons zeven vingers in de lucht te kunnen steken.
«Of zij er nu meer heeft dan ik, dat maakt mij totaal niets uit,» lacht Ulla, die haar haarsnit voor de gelegenheid gewijzigd heeft. Een golfje meer, wat korter en frisser.

Dat laatste predikaat is al een half jaar op haar van toepassing. Na de sponsor- en coachingperikelen van het afgelopen jaar leek het er sterk op alsof het rijk van Werbrouck tot het verleden behoorde, maar in februari maakte ze een overrompelende comeback in Parijs en München.
«Ik heb 2000 helemaal van mij afgezet,» straalt ze. «Sydney werd inderdaad een afknapper, maar dat had ook heel veel te maken met mijn rug. Anderhalve maand weigerde die dienst en dat was te veel om in Sydney nog kans te maken op goud.»

Werbrouck dacht er geen moment aan om de kimono op te bergen, een gedachte waarmee ze twee jaar geleden wel speelde. «Je hebt zo van die periodes in je leven,» geeft ze toe. «Momenteel denkt geen haar op mijn hoofd eraan om een punt te zetten achter mijn carrière. Mijn rug houdt me zelfs niet bezig. Net als een student: die denkt toch ook niet na als hij in zijn wilde jaren wat veel alkohol binnengiet.»

Ulla neemt het zoals het komt. Over het WK van juli rept ze nog met geen woord, het najaar houdt haar niet echt bezig. Zelfs niet de eerste Grand Prix-wedstrijd in november, waaraan 100.000 dollar prijzengeld verbonden is. «Hola,» schroeft ze dat bedrag terug. «Voor de winnaar van elke categorie ligt er 6.000 dollar klaar, dat komt overeen met 250.000 frank. Niet te versmaden, maar ik ga mijn programma zeker niet afstemmen op die evenementen. Het is niet mijn bedoeling om in de nadagen van mijn loopbaan louter op het geld te mikken. Daarvoor doe ik het niet.»

Copacabana
Gella Vandecaveye evenmin. Zij heeft een andere droom. «Het mooist denkbare scenario is winst tegen Séverine Vandenhende in een finale voor tienduizend Fransen,» bekent ze. Op die manier zou Gella een van haar zwaarste ontgoochelingen doorspoelen. Vier jaar geleden verloor ze de finale van het WK, ook al in Parijs, van diezelfde Vandenhende.

Het grootste obstakel op weg naar die superkamp tussen de tweede dominante judoka's uit de -63 kg zit niet in de geopereerde knie van Gella. «Die is van beton, sterker dan ooit te voren,» beweert ze. «Ik kan het gewricht nog niet honderd procent naar achteren plooien, maar ik ben bijna verlost van alle pijn.»

Een groter probleem situeert zich bij Vandenhende. Die brak dinsdag haar neus op training. Maar judoka's zijn niet van een kleintje vervaard. VdH zou zelfs zonder masker de tatami opkomen.

Vandecaveye bulkt ondertussen van de energie. «Ik heb van twee Japanse bedrijven een voorstel gehad om ginds hun eigen judoteam te leiden. Telkens een contract van zes maanden. Laat maar zitten, ik geniet nog volop van het leven als topsporter. Zeg nu zelf: in Brazilië op stage heb ik vorige maand weer afgezien in een bloedhete sporthal, terwijl het buiten veertig graden was. Eens de training voorbij, kwam de beloning. We waren in een uitstekend hotel gelogeerd en op de vrije momenten zijn we zelfs naar het strand van Copacabana getrokken. Heb ik dan geen mooi leven?»

Heidi Rakels: «Acht weken hard getraind»
Heidi Rakels lijkt wel onverslijtbaar. Aan hoeveel EK's ze al deelgenomen heeft, weet ze bij benadering niet te zeggen. De Maaslandse haalde haar eerste Europese medaille bij de seniores al in 1992, het jaar van haar bronzen medaille op de Spelen van Barcelona. Zilver was dat toen. «In Parijs,» herinnert ze zich nog, vandaar dat ze met plezier weer naar de Lichtstad afgereisd is. «Sindsdien heb ik wel verschillende edities gemist door blessures.»

Destijds verloor ze de finale van de Italiaanse Pierantozzi in de -66 kg. In Sydney nam ze een late revanche op die veelgelauwerde routiner.
«Ook nu kijk ik weer met veel ambitie uit naar het EK. In het voorjaar haalde ik vijfde plaatsen in Parijs en München, maar ik was niet echt tevreden over mijn judo. Op het toernooi van Boedapest kreeg ik dan een flink pak slaag. Ik stond weer met beide voeten op de grond en heb daarna acht maanden keihard getraind in Opglabbeek met René Goos. Ik ben ook verhuisd van het Brusselse naar Leuven, dichter bij mijn job. Je ziet, ik keer stilaan terug naar het oosten, naar mijn Limburgse roots,» straalt ze.

Sissi Veys: «Niet nerveus»
De Belgische delegatie houdt vrijdag ook Sissi Veys scherp in de agten. de Kortrijkse zwaargewicht ontpopte zich dit voorjaar tot de revlatie van de ploeg met podiumplaatsen in de grote toernooien van zowel Parijs als München. Op de Belgische kampioenschappen domineerde ze glansrijk Brigitte Olivier, sinds een paar jaar de gedoodverfde koningin van de +78 kg.

Oorspronkelijk zou Veys in de Open categorie aantreden, traditioneel minder zwaar bezet. Maar twee weken geleden draaide Olivier, die vreemd genoeg als eerste haar voorkeur mocht uitspreken, haar beslissing om. En dus kampt Veys in de +78. «Maar ik maak me niet nerveus,» blikt de pas twintigjarige West-Vlaamse rustig vooruit. «Ik was natuurlijk liever iets vroeger van Oliviers beslissing op de hoogte gebracht, maar ik heb niets te verliezen. Integendeel, een goed resultaat in de +78 krijgt zelfs nog meer weerklank dan in de Open klasse.»

Programma
Vrijdag

Mannen -100 kg, +100 kg.
Vrouwen -70 kg (Ulla Werbrouck), -78 kg (Heidi Rakels), +78 kg (Sissi Veys).

Zaterdag
Mannen -73 kg (Koen Sleeckx), -81 kg, -90 kg (Tim Pedus).
Vrouwen -57 kg (Marisabelle Lomba), -63 kg (Gella Vandecaveye).

Zondag
Mannen -60 kg (Cédric Taymans), -66 kg, Open.
Vrouwen: -48 kg (Ann Simons), -52 kg (Inge Clement), open (Brigitte Olivier).
Nu in het nieuws