Erik Dekker: "Nooit nerveuzer geweest"

Print
MAASTRICHT - Ook gezien hoe dikwijls en hoe lang Erik Dekker en Lance Armstrong gepraat en gediscussieerd hebben tijdens de finale van de Amstel Gold Race? De twee geraakten er maar niet uit hoe ze naar de finish in Maastricht zouden rijden.
BR> "De problemen begonnen nadat ik op de Keutenberg even in moeilijkheden gekomen was", aldus Dekker. "Ik had net een slopende achtervolging achter de rug en was nog niet voldoende gerecupereerd om de sterke Armstrong te kunnen volgen."
"Toch kon ik me opnieuw vastbijten in zijn wiel, al is de Keutenberg niet mijn meest geliefde helling. Toen heb ik hem gezegd dat we beter met vereende krachten naar Maastricht konden rijden om daar in de spurt uit te maken wie de beste was. Dat vond hij niet zo'n goed idee. Daarom heeft hij kort daarop op de Cauberg een nieuwe demarrage geplaatst. Toen zal ik al iets frisser en kon ik die aanval moeiteloos beantwoorden. Waarna hij nog amper aan de leiding wilde komen. Ik had er echter geen zin in om hem zomaar mee te nemen naar de finish. Dus zijn we wat beginnen bakkeleien. Tot we uiteindelijk een compromis bereikt hebben."

"Noch ik, noch hij heeft nog voluit aan de leiding gereden. Ik ben nooit nerveuzer geweest. Ik kafferde zelfs ploegleider Theo de Rooij uit. Het zal een manier zijn om mijn zenuwen af te reageren, rustige jongen als ik anders ben. Want met de dubbele Tourwinnaar naar Maastricht rijden om in een spurt na 250 km uit te maken wie de snelste is, blijft toch een dubbeltje op zijn kant. Ik spurt allicht wel iets sneller dan hij, maar na zo'n zware wedstrijd is dat niet meer zo evident. In de finale zelf maakte Armstrong me helemaal bloednerveus. Toen hij niet meer aan de leiding wilde komen, kon ik niet anders dan bijna gaan surplacen. Tot ik wel aan de eindspurt moest beginnen. Ik heb dat gedaan en daarna heb ik gebeden tot God dat het zou lukken. Het is ook gelukt."

Daarmee mag Erik Dekker alle narigheid van de voorbije weken vergeten. Gedemarreerd maar teruggepakt in de slotkilometer van Milaan-Sanremo. Gespurt als een nieuweling en de overwinning in de Ronde van Vlaanderen met centimeters laten liggen. De tactiek van de ploeg aan diggelen gefietst in de Waalse Pijl. Maar blijkbaar werd daar bij Rabobank allemaal niet te zwaar aan getild, want in eigen land kon hij voluit rekenen op de steun van een alweer bewonderenswaardig sterke ploeg.
"Zonder die ploeg had ik uiteraard nooit gewonnen", loofde Dekker zijn ploegmaats achteraf. Met een tweede Wereldbekersucces na de Clasica San Sebastian van vorig jaar is de lange jaren aarzelende carrière van Erik Dekker definitief gelanceerd. "Als ik dat nu niet mag zeggen, dan nooit meer", aldus Dekker.

"Drie ritten in de Tour, San Sebastian en de Ronde van Nederland vorig jaar. Dit jaar de mooiste klassieker die een Nederlander in het voorjaar kan winnen en leider in de Wereldbeker. Wat kan ik meer wensen? Ik mag nu wel zeggen dat ik een topper geworden ben. Het bewijs is er: ik klim steeds hoger in de UCI-stand."

Nu legt Erik Dekker er wel de riem af. "Vakantie in Zeeland met de fiets in de koffer om af en toe eens te fietsen. Want fysiek ben ik niet vermoeid, maar vooral mentaal heeft het voorjaar zwaar gewogen. Daarom ga ik eens lekker uitwaaien. Verder blijven doen is zinloos, als ik ook goed wil zijn in de Tour. En dat is nu het nieuwe hoofddoel van het seizoen. Aan de voorbereiding op de Ronde van Frankrijk begin ik in de Midi Libre."

Nu in het nieuws