Bondscoach Eric De Vlaeminck: "Verleden is vergeten"

Print
TABOR - Geen hangende lippen in het Belgische kamp. De zon brak zonder problemen door de grijze en koude Boheemse lucht. Bondscoach Eric De Vlaeminck slaagde er na het uitsterven van de Brabançonne voor Vervecken zelfs niet in de opwinding om het globale succes van zijn ploeg van zich af te zetten. "Ik had op 4 medailles gehoopt en die kwamen er bijna. De vierde speelden we zaterdag 10 meter voor de streep kwijt."
De god de vader van het Belgische veldrijden kwam zondagnamiddag schouders te kort om alle klopjes en complimentjes in ontvangst te nemen. Toch was hij even in paniek. Hij had de kersverse wereldkampioen zijn jas toegestopt om hem op te warmen, maar die raakte even zoek. Eenmaal het ding terecht kon er eindelijk die ontspannen lach af. "Gezien?", daagde hij de journalisten uit. "We kwamen als één blok in het veld en lieten daar een wedstrijd lang door niemand een wig in drijven. Van de eerste tot de laatste ronde liepen mijn renners in het gelid. Tot de streep voerden ze elke opdracht uit zoals afgesproken."

De strategie die de bondscoach samen met zijn profs zo lang onder de deurmat had gelegd, mocht na afloop eindelijk op tafel. "Zo ingewikkeld was die tactiek nu ook weer niet. Het was de bedoeling met zoveel mogelijk voorin te zitten en elke vreemde demarrage te beantwoorden. Wie op zo'n moment als eerste Belg reed, móest mee. Ik wilde geen vragende ogen meer zien. Zo van: Wie doet het? De wedstrijd verliep perfect. Van bij het begin reden we met 3 in de spits. De Clercq werd in het startgewoel opgehouden, maar sloot in de 3de ronde aan. Wellens slaagde daar net niet in. Anders had het hele team vooraan gereden. Wat volgde, was als een droom. Idealer hadden we het scenario zelf niet kunnen uitschrijven. Sint-Michielsgestel mag in de vergeetput worden gegooid."

Geld
In de finale maakte Dlask van een perfecte wedstrijd nog bijna een nachtmerrie. "De Tsjech was sterk. Dat ene haperingetje van ons duo vooraan had ons zuur kunnen opbreken. Maar mijn jongens speelden het handig. Het gaatje dat Dlask had getrokken, groeide niet uit tot een gat door de verbeten reactie van Erwin. Wat wij vandaag hebben neergezet, kan tellen. Zo'n sterke tegenstander in eigen land de nederlaag toedienen, is goud waard."

Zonder twijfel kreeg die eendracht in de ploeg een handje toegestoken door de financiële overeenkomst die de renners hadden gemaakt. De wereldkampioen duwt alle Belgen een fors bedrag in de handen. Ze handelden dat als grote mensen onder elkaar af, met één pottenkijker als getuige. De aanwezige bondscoaches bedankten voor de eer. Ze beperkten de eer tot het uittellen van hun medaillewinst. "Ik wist dat we Sint-Michielsgestel nooit konden evenaren. Vier medailles, was mijn voorspelling. Die hadden we ook behaald als Wim Jacobs in de laatste 10 meter het beloftenbrons niet moet afstaan. Als ik heel eerlijk mag zijn, had ik ook bij de junioren een medaille verwacht. Maar Geert Wellens kon op het ijs zijn krachtpatserij en zijn gestalte niet voldoende aanwenden. Een paar uur later was een podiumplaats een stuk dichter bij geweest."
Nu in het nieuws