Twee manieren om onze cellen minder vol te maken

Print
Zowel N-VA als sp.a kwam de voorbije dagen in het nieuws met - weliswaar zeer verschillende - voorstellen om iets te doen aan de overbevolking van onze gevangenissen.

De N-VA-parlementsleden Theo Francken en Karl Vanlouwe stellen vast dat van de niet-Belgische gedetineerden (40% van de totale gevangenispopulatie) een kwart niet ingeschreven staat in het bevolkingsregister.

Het gaat dus om illegalen of mensen met een tijdelijk statuut. N-VA vindt dat die snel moeten worden teruggestuurd naar hun land van herkomst.

Er valt veel voor te zeggen. Want illegalen horen hier niet te zijn, en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor mensen die tijdens het wachten op een permanente verblijfsvergunning demonstreren dat ze zich niet aan de wetten van ons land kunnen of willen houden.

Het probleem is: hebben al die mensen wel een duidelijk aanwijsbaar land van herkomst? En als dat zo is: is dat land wel bereid om hen op te nemen wanneer ze worden uitgewezen? In sommige gevallen zijn daarover bilaterale verdragen gesloten, maar op dat gebied is er nog heel veel werk voor de boeg. Het is dus lang niet zo simpel als het lijkt.

Een ander voorstel komt van sp.a- Kamerlid Renaat Landuyt. Die wil huisarrest als straf invoeren. De veroordeelde moet dag en nacht thuisblijven, behalve de periode tussen 10u en 12u in de voormiddag, wanneer hij inkopen mag gaan doen.

Het huisarrest dat Landuyt beoogt, komt neer op een vereenvoudigde procedure voor het elektronisch toezicht. Door de overbevolking van de gevangenissen vormt de enkelband in steeds meer gevallen een alternatief voor een celstraf. Maar op dit moment wachten in het gerechtelijk arrondissement Antwerpen 489 veroordeelden op een enkelband, terwijl anderzijds in België vele honderden enkelbanden liggen te wachten op een veroordeelde. Dat komt omdat de justitiehuizen, die alle dossiers moeten begeleiden en controleren, te weinig medewerkers hebben om de wachtlijsten weg te werken.

Als de rechters de kans krijgen om meteen huisarrest uit te spreken als straf, worden de justitiehuizen ontlast en kan er een einde worden gemaakt aan de absurde situatie waarin veroordeelden soms twee jaar moeten wachten om dan veertien dagen een enkelband te dragen als straf voor een gedateerd vergrijp. Maar dan blijft nog wel de vraag wie straks al die huisarresten gaat controleren.

Door Lex Moolenaar

.

Nu in het nieuws