Na een jaar crisis staan we nog ergens

Print
Op 22 april 2010, vandaag precies een jaar geleden, besloot Open Vld haar vertrouwen in de regering op te zeggen. De partij van Alexander De Croo had 22 april naar voren geschoven als deadline voor een oplossing voor de splitsing van Brussel- Halle-Vilvoorde. Jean-Luc Dehaene had in zijn discrete stijl veel voorbereidend werk opgeknapt, maar liet het doorhakken van de knopen over aan de partijvoorzitters.
p>Een oplossing lag voor het grijpen, klonk het bij zowat alle andere voorzitters die De Croo en Open Vld scherpe verwijten toestuurden voor dit totaal overantwoord gedrag.

Dat was compleet overdreven. Een akkoord over de splitsing van B-H-V bleek helemaal niet op tafel te liggen. Integendeel, een jaar later is het nog altijd een van de grootste struikelblokken voor het bereiken van een algeheel communautair compromis.

Koning Albert zond nog enkele dagen MR-voorzitter Didier Reynders de piste in als institutioneel bemiddelaar, in een poging de brokken alsnog te lijmen. Uiteindelijk bleef het staatshoofd niets anders over dan het ontslag van de regering te aanvaarden. Na nieuwe verkiezingen die het politieke landschap van de ene dag op de andere grondig wijzigden, staan we na een lijdensweg van maanden en maanden onderhandelen nergens.

We leven in een permanente politieke crisis met een aan armen en benen gebonden regering van lopende zaken die er alles aan moet doen om het land uit de ongezonde belangstelling van de financiële markten te houden.

Dat het na de stembusslag van 2010 aartsmoeilijk zou worden om een regering op de been te brengen, was duidelijk sinds de zomer van 2007 toen alle Vlaamse eisen te pletter sloegen op de onverzettelijkheid van de Franstaligen. De radicalisering van de Vlaamse publieke opinie, waar zo vaak voor gewaarschuwd werd, was na 13 juni vertaald in parlementszetels.

De Franstaligen hebben moeten vaststellen dat aan Vlaamse kant nu dezelfde mentaliteit heerst als bij hen sinds 2007. In de politieke geschiedenis van het land werd een periode afgesloten, een tijdperk waarin de Vlaamse partijen uit staatsmanszin uiteindelijk toch bereid waren tot soms verregaande toegevingen. Hard tegen onzacht, zoals nu, maakt het bereiken van compromissen nog véél moeilijker.

Door Dirk Castrel

.

Nu in het nieuws