Farao Mubarak had geen keuze meer

Print
De dagen van president Hosni Mubarak van Egypte zijn geteld. Dat is na gisteren duidelijk. De betogingen in Caïro, Alexandrië en andere steden hebben alle records gebroken. Over de wil van het volk kan geen twijfel meer bestaan.
p> Nog belangrijker is de houding van het leger. Maandagavond liet de leiding publiekelijk weten dat de militairen neutraal bleven en dat ze de manifestanten niets in de weg zouden leggen. Eigenlijk was dat een uitnodiging om dinsdag het land te bezetten.

Als signaal aan president Mubarak kon dit tellen. Voor hem moet het nu duidelijk zijn dat hij op niets of niemand meer kan terugvallen in het land waar hij dertig jaar een dictatoriaal bewind voerde.

Ook de Verenigde Staten hebben hun kar gekeerd. Decennialang was voor Washington stabiliteit in de Arabische wereld belangrijker dan democratie. Farao Mubarak was een van zijn steunpilaren in de regio.

Gisteren verklaarde John Kerry, de invloedrijke senator die voorzitter is van de commissie Buitenlandse Zaken, dat het voor Mubarak tijd was om op te stappen. Hij moest onmiddellijk aankondigen dat niet hij zou meedoen aan de komende verkiezingen.

Mubarak heeft dat gedaan. De vraag is dus niet langer of de Egyptische president zal verdwijnen, maar wel wanneer en op welke wijze hij dat zal doen. Op het hoogste diplomatieke vlak wordt naar een eervolle aftocht gezocht.

Wellicht is dat voor Egypte zelf ook de beste manier om afscheid te nemen van zijn ancien régime. Een kalme overgang is te verkiezen boven chaos.

Gisteren verliep de betoging zeer rustig en gedisciplineerd. Het leek soms meer op een feest dan op een revolutie. Indien de Egyptische machtshebbers een greintje maatschappelijke verantwoordelijkheid voelen, proberen ze dat zo te houden met de ondubbelzinnige aankondiging dat ze het voor bekeken houden. Amerika en Europa moeten Mubarak zover kunnen krijgen.

En dan maar hopen dat de transitie niet ontaardt in een religieuze revolutie zoals in Iran. Daar is niemand bij gebaat. In de laatste plaats de bevolking van Egypte. En wellicht ook die van de buurlanden. Meer dan Tunesië kan Egypte een gidsland zijn voor de Arabische landen in de regio. Het gist overal. Maar op dit moment kan niemand voorspellen hoeveel dominosteentjes er zullen vallen.

Door Paul Geudens

.

Nu in het nieuws