Lessen leren in democratie

Print
Vandaag vindt het islamitische offerfeest plaats. Een uitstekend moment om even stil te staan bij het samenleven van de verschillende geloofsgemeenschappen in ons diverse land. Het zal voor de regionale zender ATV ook wel de aanleiding zijn geweest om in Wakker op zondag een debat te organiseren over de Interculturele Dialoog.


De voorbije maanden heeft een comité van 29 leden onder leiding van professor Marie- Claire Foblets een rapport samengesteld met een aantal aanbevelingen voor het integratiebeleid. Dat rapport is een enorme gemiste kans gebleken. Want wat lezen we onder meer? Straatnamen die voor bepaalde minderheden schokkend kunnen overkomen - zoals bijvoorbeeld de Leopold II-laan - moeten worden geschrapt. De hoofddoek moet vanaf het vierde middelbaar en in de ambtenarij overal kunnen. Enkele betaalde katholieke feestdagen moeten worden vervangen door de Internationale Vrouwendag, de Internationale Dag tegen het Racisme en de Werelddag van de Culturele Diversiteit.

Verder moeten er tijdelijke quota komen om meer allochtonen aan werk te helpen en moeten jongeren van etnische minderheden bij vakantiejobs voorrang krijgen.

Man, man, man! Zijn dàt de splijtende maatregelen waarmee we onze wereld gaan verbeteren? Nee, het is een eisenpakket van één minderheid, namelijk die van de moslimgemeenschap. Van een Interculturele Dialoog is wat mij betreft geen sprake.

Het wordt nog straffer wanneer je de twee uitgangspunten van het rapport leest. Met het eerste kan ik me perfect verzoenen: discriminatie wegwerken en de samenleving opnieuw vormen. Maar van pijler twee zakt mijn broek af: de meerderheid van de bevolking moet zich aanpassen aan de verzuchtingen van de minderheden, voor zover die redelijk zijn. Als ik daar even over nadenk, dan denk ik dat ik mijn lessen in democratie niet goed begrepen heb.

Deze Interculturele Dialoog had moeten gaan over de definitie van goed burgerschap: welke rechten en plichten spreken we af voor onze samenleving van de toekomst? Hoe bouwen we harde garanties in voor het behoud van de gelijkheid van man en vrouw, de scheiding van Kerk en staat en de vrije meningsuiting? En hoe gaan we om met fenomenen zoals importhuwelijken en gezinshereniging, die het integratieproces hypothekeren? Maar over al deze écht belangrijke zaken zwijgt het rapport in alle talen.

Door Lex Moolenaar

Nu in het nieuws