De formule met zeven partijen is steendood

PS en cdH hadden zondag niet veel tijd nodig om het compromisvoorstel van Bart De Wever verticaal te klasseren. Ze hebben niet gewacht tot vandaag na de vergadering van hun partijbureaus om de tekst af te wijzen. Koninklijk verduidelijker Bart De Wever moet straks met lege handen naar koning Albert, die nu stilaan de wanhoop nabij moet zijn.

Gva.be

De Wever is in zijn tekst vrij ver gegaan en heeft inderdaad alle partijen pijn gedaan, de grootste al wat minder dan de kleinste. Hij is bovendien ingegaan op de eis van alle anderen om eindelijk eens zijn nek uit te steken en zelf met voorstellen voor de pinnen te komen. Ook al waren de slaagkansen optimistisch bekeken slechts fiftyfifty. Uiteindelijk heeft Bart De Wever meer staatsmanschap getoond dan preformateur Elio Di Rupo, van wie we de eerste tekst nog moeten zien.

De tekst van De Wever was zeker geen Vlaams pamflet noch een doorslag van het N-VA-programma. Maar de piste van de verregaande responsabilisering van de deelstaten is hij niet uit de weg gegaan. Hadden de Franstaligen gehoopt dat hij daarop bakzeil zou halen, dan was dat wel erg naïef. De oplossing voor de herfinanciering van Brussel - 300 miljoen extra op kruissnelheid - voldeed evenmin. Brussel wordt in de ogen van PS, cdH en Ecolo niet erkend als volwaardig gewest. Tja wat moet het nog meer zijn als een pak geld al niet meer volstaat? Voor Brussel-Halle-Vilvoorde is een regeling verder weg dan ooit. Een onderhandelde oplossing lag voor het grijpen, zo werd herhaaldelijk voorgespiegeld, maar kennelijk alleen op voorwaarde dat de toegevingen uitsluitend van één kant komen.

Voor het cdH zijn er geen brokken gemaakt. Weg met het compromis-De Wever en nu snel weer onderhandelen om tot een ”echt” compromis te komen. Een zware misrekening, want we zien Bart De Wever zich niet opnieuw voor vier maanden in vergaderzaaltjes opsluiten met nauwelijks uitzicht op succes.

De formule met de zeven is dood. We komen steeds dichter bij verkiezingen, met een geradicaliseerde campagne en met een nog sterker geradicaliseerde publieke opinie. Steeds meer partijen spreken over een nieuwe stembusslag en dat is vermetel want op de duur wordt het een selffulfilling prophecy. Of tovert het staatshoofd alsnog een wit konijn te voorschijn om in de ultiemste aller pogingen de brokken te lijmen? Het rijtje kandidaten is uitermate klein en wie wil zijn hoofd nog in dit wespennest steken?

door Dirk CASTREL