De kiezer recht in de ogen kunnen kijken

Dat er tijdens een politieke crisis stoom wordt afgelaten, is normaal. Er moet een zondebok zijn. Drie jaar geleden was dat Yves Leterme, nu is het Bart De Wever. Paul Magnette verweet de voorzitter van de N-VA gisteren onverantwoordelijk gedrag. “Hij heeft de onderhandelingen met voorwendsels en leugens opgeblazen zonder alternatief te hebben”, aldus de PS-minister en vertrouweling van Elio Di Rupo.

Gva.be

p>Paul Magnette, niet het grootste licht van de regering - herinner u zijn geklungel met de bijdrage van de elektriciteitsboeren aan de begroting - gaat een brug te ver. Iemand een leugenaar noemen, daar help je de zaken niet mee vooruit. De PS is trouwens zélf een herberg voor leugenaars en sjoemelaars. In Charleroi en elders lopen processen tegen prominente Franstalige socialisten. Lessen in politieke ethiek is het laatste wat we van de PS verwachten.

Overigens is geen enkele Vlaamse politicus verantwoording verschuldigd aan Franstalige partijen, of aan de koning of aan de vakbonden. Zij moeten hun kiezers recht in de ogen kunnen kijken. Door te doen wat ze beloofd hebben. Dat geldt voor elke partij.

Yves Leterme deed dat in 2007 niet. Hij stapte in een regering zonder staatshervorming en zonder splitsing van Brussel-Halle- Vilvoorde. Toen hij eerste minister werd, was hij alle politieke autoriteit kwijt. Hij was de risee van de Belgische politiek. Hij durfde zich zelfs niet als verkiezingsboegbeeld presenteren voor zijn partij. Moet hij nu het grote voorbeeld zijn? Neen toch.

Wil dat zeggen dat een partij geen toegevingen mag doen? Zeker niet. In België, waar een regering uit minstens vier, vijf partijen bestaat, moet iedereen water in de wijn doen. Op alle gebieden. Communautair, sociaaleconomisch, maatschappelijk. Maar elke partij moet zich wel kunnen herkennen in het uiteindelijk regeerprogramma. Socialisten zullen nooit in een kabinet stappen dat de sociale zekerheid wil afbouwen. Zoals de N-VA dit niet zal doen zonder grondige staatshervorming.

In feite moeten we daar blij om wezen. Politieke partijen beginnen te veel op elkaar te lijken. Er moet opnieuw meer onderscheid komen. We moeten weten wie voor wat staat. En als dat betekent dat het land onregeerbaar wordt, tja dan is dat zo en dan moeten we daar de consequenties uit trekken. Gewezen CVP-voorzitter Robert Houben voorspelde het meer dan dertig jaar geleden reeds.

Door Paul Geudens