Persoonlijke carrières en partijbelangen primeren

Er is een stoelendans op komst in de federale regering. Voorlopig weten we niet hoeveel ministers daarin betrokken zijn. Het kan zijn dat het slechts om één wissel gaat, het kan evengoed dat er drie of vier portefeuilles van hand veranderen.

Gva.be

In principe zou het simpel kunnen zijn. Karel De Gucht verlaat het kabinet en wordt vervangen door een andere minister van Buitenlandse Zaken. Die naam kennen we ondertussen: Yves Leterme. Zo is het vroeger ook afgesproken. Indien De Gucht naar Europa gaat, wordt hij vervangen door een CD&V’er. Punt aan de lijn.

Eenvoudig toch? Juist, ware het niet dat de burgemeester van Berlare ook vicepremier is in de regering-Van Rompuy. Wie moet hem op die post vervangen? De partijleiding van Open Vld vindt dat haar drie ministers - Annemie Turtelboom, Guido De Padt en Vincent Van Quickenborne - niet het juiste profiel hebben om die functie op zich te nemen. Er wordt aan Guy Vanhengel gedacht. Een vriend van Guy Verhofstadt, bijna familie van De Gucht, een begrotingsspecialist en door zijn verleden als Brussels minister een ervaringsdeskundige wat betreft onderhandelen met Franstaligen. Bovendien komt hij uit dezelfde kieskring als Herman Van Rompuy, een gegeven dat belangrijk kan zijn voor de verkiezingen van 2011.

Indien Vanhengel vicepremier wordt, betekent dat wel dat een van de drie andere liberale ministers ontslag moet nemen of degradeert tot staatssecretaris. En dat is natuurlijk een probleem voor de betrokkene. Hij of zij lijdt onvermijdelijk onherstelbare politieke schade.

Ook aan Franstalige kant zijn er wissels mogelijk. Zo wordt Laurette Onkelinx genoemd voor het minister-presidentschap van Brussel. Ook Paul Magnette kan betrokken worden in een transfer naar een regionale regering.

Wanneer houden die carrousels eindelijk eens op? Wat hebben we al niet meegemaakt aan ontslagen, verschuivingen en vervangingen sedert de verkiezingen van 2007? Een intriest schouwspel, dat is het.

Het beeld dat bij de burger blijft hangen is nefast voor de politiek: een land dat op de rand van het faillissement staat, terwijl de dames en heren toppolitici slechts oog hebben voor de persoonlijke carrière en het partijbelang. Waar zitten de ware staatsmannen die bekommerd zijn om het algemeen belang?

Door Paul GEUDENS