Verslag Metallica in Sportpaleis

 

Terwijl zij die nog een kans willen maken op een

Tom De Smet

typepad.com/metalmaniac/2009/03/win-een-professionele-metallicafoto.html" target="_blank" title="Wedstrijd">professionele Metallica-foto

zich stilaan moeten haasten (deadline: morgen, 12u 's middags); ontving ik volgend verslag van het concert in het Sportpaleis, van Alex Van Spilbeeck (waarvoor dank). 

Donderdagavond zakte menig oud hardrocker, metalhead of kenner van “Nothing Else Matters” af naar het Antwerpse Sportpaleis. Allen hadden op een koude ochtend achter een computer of aan de telefoon gevochten voor een ticket. En de moeite werd beloond.

The Sword, een mij onbekende doom metal band, opende voor een nog niet eens halfvolle zaal. Maar muzikaal was er niet veel mis maar de groep had geen interactie met het publiek. Een aangenaam aperitiefje.

 

Vervolgens stond Machine Fuckin’ Head op de planken, en ik heb mij laten vertellen dat zij dezelfde thuisbasis hebben als Metallica zelf. Machine Head is hier veel bekender dan de The Sword zodat het publiek veel enthousiaster was. Robb Flynn riep het publiek dan ook meermaals op om de vuisten op te steken en de longen uit het lijf te schreeuwen. De mannen leken zich te amuseren, het publiek op het middenplein ook.

En dan uiteindelijk, een half uur na Machine en vele Mexican waves later, gaat het licht uit. Het publiek wordt wild en schreeuwt en fluit en joelt. De intro van “That Was Just Your Life” weerklinkt, en als de gitaren losbarsten staan de muzikanten op het podium in het midden van de zaal. Al vanaf de eerste noten blijkt dat Metallica er staat, want Hetfield, Hammett en Trujillo lopen energiek rond over het podium terwijl Lars Ulrich als een bezetene op zijn drums rost. En dan besef je dat het feest pas begonnen is. Gedurende de komende twee uur passeren nieuwe en oude nummers de revue, want zoals frontman James Hetfield het weet te verwoorden: “You know what’s good with the new stuff? Old stuff!”.

Van eerdere shows op de tour bleek er geen vaste playlist te zijn, behalve dan enkele vaste nummers van “Death Magnetic” en uiteraard de radioklassiekers “Nothing Else Matters” en “One”. “Master of Puppets” werd uit volle borst door de gehele zaal in het refrein meegebruld, zoals ook gelde voor het bisnummer “Seek and Destroy”. Tot groot jolijt van ondergetekende passeerden als verrassing “Leper Messiah” en “Fight Fire With Fire”, als vertegenwoordigers van harder en ouder werk. Maar ook nummers van in de periode “Black Album” tot voor “St. Anger” passeerden. De cd “…And Justice For All” werd echter grotendeels genegeerd (uitzondering: "One"), en van “St. Anger” werd zelfs niets gespeeld (hoewel dit laatste geen al te grote verrassing was).

 

Omdat het oog ook wat wou werden de nummers opgesmukt met lasers, vlammen in alle kleuren van de regenboog en gigantische metalen doodskisten aan het plafond die op tijd en stond tot vlak boven de hoofden van de band werden neergelaten. Een geweldige show die alle verwachtingen heeft ingelost dus.