Het gezond verstand heeft het gehaald

Print
Behalve bij overmacht, zoals gezondheidsproblemen, verliest een Kamerlid dat vrijwillig opstapt, voortaan elk recht op een vertrekpremie. Die beslissing heeft de Kamer woensdag genomen, maar het heeft veel voeten in de aarde gehad voor ze er eindelijk is gekomen.


Het is zonder meer een wijs besluit waarin het gezond verstand het gehaald heeft. Een parlementslid dat vrijwillig een einde maakt aan zijn politiek mandaat, heeft eigenlijk geen recht op een uittredingsvergoeding. Dat systeem geldt voor alle ‘gewone’ werknemers, dus waarom zou de uitzondering voor de verkozenen des volks moeten worden gehandhaafd? Bovendien beschikken zij al over andere voorrechten. Het Vlaams Parlement heeft al veel eerder paal en perk gesteld aan de praktijk die volksvertegenwoordigers toeliet hun mandaat te verlaten voor een nieuwe job, met een fraai financieel afscheidsgeschenk.

De Senaat buigt zich vandaag over dezelfde problematiek, maar aangezien die vergadering grondig wordt hervormd, geldt elke beslissing maar tot het einde van deze regeerperiode. Toch wordt ook daar de onmiddellijke afschaffing van de premie verwacht.

De commotie rond de vertrekpremies van Stefaan De Clerck (CD&V), die overstapt naar Belgacom, en ex-Senaatsvoorzitter Danny Pieters (N-VA) heeft de discussie in een stroomversnelling gebracht. Na de vertrekpremies gaan de parlementsleden ook hun uittredingsvergoedingen aan het einde van de regeerperiode onder de loep nemen. Niet meer per parlement afzonderlijk, maar in een werkgroep waarin alle assemblees zijn vertegenwoordigd. De term ‘werkgroep’ klinkt evenwel verdacht in het politieke jargon wegens al te vaak misbruikt als doofpotoperatie. De politici doen er goed aan snel een aanvaardbare regeling uit te dokteren.

Het kwaad is wel geschied, want na de discussies over de royale ontslagvergoedingen voor overheidsmanagers kon het politieke bedrijf het gekissebis over de vertrekpremies voor parlementsleden missen als de pest. Het sterkt de burger in zijn overtuiging dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. We praten hier niet over borrelnootjes, maar over bedragen waarvoor een modale werknemer jaren het harnas in moet.

Door Dirk Castrel

.

Nu in het nieuws