De Vlaming is allergisch voor racisme

Print
Onder president Bush was de relatie met Rusland ernstig verzuurd. Zozeer zelfs dat alle diplomatiek kunst- en vliegwerk ten spijt, iedere poging tot toenadering flopte. Zelfs de verkiezing van Obama tot nieuwe president kon geen soelaas brengen.
Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton veranderde het geweer dan maar van schouder en bood haar Russische collega een ‘herstartknop’ aan die ze samen op een persconferentie indrukten. Geen eindeloos gepalaver meer over wie in welk dossier de grootste boeman was. Maar gewoon herbeginnen van nul. Alsof er niks gebeurd is.

Van nul herbeginnen kan natuurlijk nooit. Maar als symbolische geste kan het wel tellen. Zo’n ritueel hebben we ook in Vlaanderen nodig als het over racisme gaat. De heisa rond de uitspraken van schepen Liesbeth Homans hebben massaal veel reacties losgeweekt, waaruit één duidelijke boodschap blijkt: Vlamingen zijn allergisch geworden voor het woord ‘racisme’.

Daar zijn verklaringen voor. De term is dertig jaar lang te pas en te onpas gebruikt en misbruikt. Niet in het minst door de politiek, die met opgeheven vingertje het etiket ‘racist’ kleefde op iedereen die kritiek durfde te leveren op migratie en de kwaliteit van de inburgering.

Kritiek waarvan diezelfde politieke partijen vandaag schoorvoetend moeten toegeven dat ze terecht was en dat hun beleid gefaald heeft. Stilaan diende het woord meer om te stigmatiseren en te beledigen, dan om een maatschappelijke realiteit te benoemen. Links cultiveert de term nu nog graag, in de hoop de allochtone kiezer voor zich te winnen. Rechts speldt het woord nog steeds graag op als geuzennaam of vertaalt het als ‘fundamentele waarheden verkondigen waar anderen over zwijgen’.

Als het politiek gejongleer met de term racisme iets heeft bewezen de laatste jaren, is het wel dat het geen bal heeft uitgehaald in de strijd tegen het racisme. Integendeel, het heeft de discussie volledig uitgehold en de burger doen afkeren van het debat. Nochtans is racisme een dagelijkse realiteit voor tienduizenden Antwerpenaars wanneer ze op zoek gaan naar een woning of werk. Ze zien nog steeds de afkeer en de angst in de ogen van ‘de witte’ naast wie ze gaan zitten in de bus.

Dus kunnen we alstublieft op de ‘herstartknop’ drukken en voortaan zeer omzichtig omspringen met het woord? En zeer concreet optreden tegen het fenomeen.

Door Michael Lescroart

MEEST RECENT